ถูกจับตัว

15

ถูกจับตัว

“ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนนะ”

เสียงของไอรินทำให้ฉันและมกรารีบผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ พลันนิ่วหน้าใช้มือกดแผลบริเวณสีข้างราวกับเจ็บนักเจ็บหนา ด้านมกราเองก็ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยจับนู่นจับนี่ด้วยท่าทางเคอะเขิน

“ตื่นแล้วทำไมไม่เรียก ฉันจะได้ตรวจดูอาการ”

“ก็เห็นเธอนอนอยู่ ก็เลยไม่อยากกวน”

“ไม่อยากกวนก็ต้องเรียก เพราะฉันมีหน้าที่ดูแลรักษาเธอนะเบล”

“ขอโทษ...ฉันรู้ว่าเมื่อคืนเธอต้องอดหลับอดนอนเพราะฉันนี่นา”

ไอรินมองค้อน เป็นเชิงดุก่อนจะหันหน้าไปพูดกับมกรา “นายไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ ฉันตรวจดูอาการข้างเคียงของเบลแป๊บหนึ่ง”

“อืม ได้สิ”

ไอรินใช้เวลาไม่นานมากนักก็ตรวจดูอาการเสร็จ พร้อมกับให้ยาระงับปวดและบอกรายละเอียดเพิ่มเติมนิดหน่อย จากนั้นเธอจึงขอตัวออกไปหาอะไรรองท้องและเตรียมกับข้าวให้ฉันด้วย ดังนั้นในห้องพยาบาลขณะนี้จึงเหลือแค่ฉันและมกราอยู่สองคน

และเพื่อเป็นการไม่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอึดอัดเกินไป ฉันจึงกระแอมไอในลำคอพลางหาเรื่องชวนคุย

“เรื่องเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้างเหรอ ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”

“เรียบร้อย แต่ก็จับได้บางส่วน และยังสาวถึงผู้อยู่เบื้องหลังไม่ได้ ส่วนผู้ประมูลที่เธอช่วยไว้ปลอดภัยดี”

“อ๋อ~”

ฉันพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ทอดสายตามองมกราที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาภายในห้อง ก่อนจะละสายตาจากเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เสร็จสิ้นไปอีกหนึ่งภารกิจแม้ว่าจะยังสาวถึงบอสใหญ่ไม่ได้ แต่อย่างน้อยผู้ประมูลคนนั้นและอัญมณีก็ยังปลอดภัย

ทว่ายังมีสิ่งที่ฉันต้องตามสืบอีกสองเรื่อง นั่นคือเรื่องศพของลูกสาว ส.ส. เมืองราด และเรื่องของเดรกพร้อมกับลูกน้องของเขา

“คิดอะไรอยู่เหรอ”

“ฮะ!” ฉันสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงของมกราที่ดังขึ้นระหว่างที่กำลังเหม่อลอย ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์และหันหน้าไปมองเขาที่มองฉันอยู่ก่อนแล้ว “เปล่าๆ แค่มองวิวนอกหน้าต่างน่ะ”

“พักนี้เธอดูเลื่อนลอย เหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว”

“คงเป็นเพราะว่าพักผ่อนน้อยเกินไปน่ะ”

“ฉันรู้ว่าเธอคิดมากเรื่องเดรก” มกราวางหนังสือพิมพ์ไว้ข้างลำตัว พลันหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วพาตัวเองไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง ขณะเดียวกันก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีน “จอร์นเคยให้ฉันคอยจับตาดูเรื่องนี้ตั้งแต่เข้ามาเป็นสายลับน้องใหม่ กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้มีคำสั่งให้ฉันยกเลิกภารกิจทั้งหมดเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น เขาเป็นบุคคลที่อันตรายมากในระดับหนึ่ง อีกทั้งยังลึกลับหาตัวได้ยากราวกับเขาไม่มีตัวตนในประเทศนี้ ในตอนแรกฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจอร์นถึงสั่งยกเลิก แต่จนถึงตอนนี้ฉันได้รู้แล้วล่ะ”

ดวงตาของฉันเบิกโพลงขึ้นหลังจากที่ได้ยินประโยคสุดท้าย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาหันหลังกลับมา พร้อมกับสายตาที่จดจ้องมาบนใบหน้าของฉันพอดี

“คำสั่งที่เธอได้รับจากจอร์นน่ะ ไว้ฉันจะช่วยด้วยอีกแรง”

“...แต่-”

แอ๊ด...ปึง~

ระหว่างที่ฉันกำลังจะอ้าปากแย้งเรื่องที่เขาบอกเมื่อครู่ ประตูของห้องพักฟื้นก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างสูงของคิมหันต์ เปี่ยมปัญญา ที่เดินฉับ ๆ เข้ามาทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยสีหน้าบึ้งตึง อาการแบบนี้น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นจากน้องเล็กคนนี้ พอเห็นดังนั้นฉันจึงเอ่ยถามด้วยถ้อยคำติดยียวน

“เป็นอะไรของแก หน้าบูดหน้าบึ้ง ขี้ไม่ออกรึไง”

“พูดล้อผมได้ขนาดนี้แสดงว่าหายแล้วแน่ ๆ” คิมหันต์หรี่ตามองราวกับจับผิด ไม่กี่อึดใจใบหน้าของมันก็งอง้ำลงก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงกระเง้ากระงอด “พี่เคนไม่ยอมทำกับข้าวให้ผมกิน เอาแต่ทำอะไรไม่รู้ให้พี่มาริน ขอให้ทำบะหมี่ให้สักถ้วยก็ไม่ยอมแน่ะ”

“แล้วแกจะไปกวนพี่เขาทำไม”

“ก็ผมมัวยุ่งอยู่กับงานคดีเมื่อคืนนี่นา ก็เลยไม่มีเวลาไปทำกินเองน่ะ”

ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ เพราะนึกเอ็นดูในความเง้างอนพี่ใหญ่ของน้องเล็ก ทันใดนั้นเองระหว่างที่กำลังจะอ้าปากพูดมกราก็ส่งเสียงแทรกขึ้นมา

“สมน้ำหน้า ปากท้องของตัวเองยังต้องเดือดร้อนคนอื่น”

“ก็ผมมัวทำงานอยู่ไหมล่ะ พี่เคนเองก็ไม่ได้ยุ่งอะไรด้วย ว่าแต่พี่เถอะมาทำอะไรให้ห้องนี้อ่ะ ตัวเองก็ใช่ว่าจะว่าง”

“ยุ่ง”

“ไอ้ผมก็รอหลักฐานจากงานประมูล ที่ไหนได้มัวมาขลุกอยู่ที่นี่ อะ โอ๊ยยย!!” หนังสือพิมพ์ถูกฟาดลงไปบนศีรษะของคิมหันต์ที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วบ่นให้หัวหน้าทีมด้วยแรงที่ไม่มากนัก

“กูส่งไปตั้งแต่มาถึงฐานแล้วต่างหาก มึงไม่ดูบนโต๊ะทำงานของตัวเองดีๆ ล่ะ”

“ใครจะไปรู้เล่า บนโต๊ะผมมันเป็นระเบียบซะที่ไหน ของเยอะแยะกองกันเต็มไปหมด”

“มึงก็ลองเก็บทำความสะอาดบ้างสิ มันได้-”

“พอเลยๆ ทั้งสองคน” และก่อนที่สองคนนั้นจะได้ต่อล้อต่อเถียงกันไปมากกว่านี้ ฉันจึงต้องเป็นฝ่ายห้ามศึกขนาดย่อมให้โดยเร็ว “ถ้าจะเข้ามาทะเลาะกันให้ฉันหนวกหูเล่น ก็ออกไปจากห้องเลยนะ ทั้งสองคนเลย”

(เงียบฉี่)

ทั้งสองคนหุบปากเงียบราวกับถูกปิดสวิตช์ แม้เสียงจะเงียบลงแต่รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากสายตาของทั้งคู่ยังคงอยู่ ผ่านไปสักพักพวกเขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย หลังจากที่นั่งไขว้ขากอดอกหันหลังให้กันและกัน มองดูแบบผิวเผินราวกับคู่รักงอนกันแน่ะ

“เชอะ!”

ฉันเลิกคิ้วสูงด้วยความฉงนกลใจ เหตุใดมกราผู้เคร่งขรึมถึงได้มีท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ แถมยังสะบัดหน้าพรืดใส่ฉัน ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากห้องพักฟื้นพร้อมปิดประตูดังปึงเสียงดัง

“ชิ!”

ในส่วนของคิมหันต์ก็ไม่น้อยหน้า แสดงท่าทางเหมือนกับคนพี่ราวกับกดปุ่มก็อปปี้วางบนแป้นพิมพ์ โนเบลหัวจะปวดจริงๆ หนอ

ฉันใช้เวลาพักรักษาบาดแผลเป็นเวลาสองวันเต็ม ซึ่งสิ่งแรกที่ฉันเลือกทำหลังจากนอนเปื่อยเป็นผักบนเตียงนั่นคือ...การนัดพบกับบุคลากรหน่วยข่าวกรองของประเทศ เพื่อสืบหาเจ้าของรอยนิ้วมือของฆาตกรคดีผูกคอตายใต้สะพานทางด่วน

“ฉันส่งลายนิ้วมือให้ผ่านทางอีเมลเมื่อเช้า ได้รับแล้วใช่ไหม?”

“อืม ใช้เวลาไม่เกินหกชั่วโมงก็น่าจะทราบผลแล้วล่ะ”

‘แพรว’ เธอคือเจ้าหน้าที่ NIS (เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ) เราทั้งสองรู้จักกันโดยบังเอิญ ในตอนที่ฉันได้รับภารกิจให้เข้าร่วมการลงนามระหว่างประเทศเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

“คดีนี้ถูกปิดไปแล้วไม่ใช่เรอะ ทำไมเธอถึงต้องการสืบถึงฆาตกรตัวจริงล่ะ”

“มันเชื่อมโยงระหว่างคดีอีกคดีหนึ่งที่ฉันกำลังตามสืบอยู่น่ะ” แน่นอนว่าฉันโกหก

“อ๋อ” แพรวพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ พลางตักชิ้นเนื้อโคขุนเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนหมดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดต่อ “ถ้าให้เดาคงเกี่ยวข้องกับรัฐบาล”

“ไม่รู้สิ...ข้อมูลมันยังไม่แน่ชัดเท่าไหร่”

“ได้เจอกันวันนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันมีข้อมูลบางอย่างจะบอก”

“ข้อมูล?” คิ้วของฉันเลิกขึ้นอย่างอยากรู้ ระดับเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองคงเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์พอสมควร “ได้ ว่ามาสิ”

“รอยนิ้วมือของเพื่อนเธอที่หายตัวไปเมื่อ 11 ปีก่อนน่ะ มันตรงกับของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังมีชีวิตอยู่”

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อีกทั้งหัวใจยังเต้นรัวเร็วด้วยความระทึก ราวกับว่าสิ่งที่ฉันสังหรณ์ใจเมื่อสัปดาห์ก่อน กำลังจะเป็นจริงขึ้นมา

“...เธอมีชื่อว่าอะไร”

ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกวางลงตรงหน้า “เปิดอ่านดูสิ เหมือนว่าเธอจะรู้จักดีเลยล่ะ”

และแล้วลางสังหรณ์ของฉันก็ถูก ลายนิ้วมือของรินดาเทียบกับของมารินมีความคล้ายคลึงถึง 99.99% ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้รับรู้ รินดาอยู่กับฉันตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำไมฉันถึงไม่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเลยสักนิด

ทำไมกัน!!

“ชื่อเดิมคือ รินดา รินลดา พลเอกภพ และได้เปลี่ยนใหม่เป็น มาริน มาริน แม็กเวล” แพรวอธิบาย เมื่อเธอเห็นว่าฉันเอาแต่เงียบ “ซึ่งข้อมูลลึกลงไปกว่านี้ฉันไม่รู้แล้วล่ะ”

“แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”

ความรู้สึกตื้นตันมีมากมายเหลือล้นจนฉันตามหาเสียงของตัวเองไม่เจอ หลายล้านความรู้สึกที่วิ่งวนเวียนภายในจิตใจของฉันตอนนี้ มันยากนักที่จะกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดที่สวยหรู

“โอเคใช่ไหม ฉันนึกว่าพอเธอได้เห็นแล้วจะดีใจซะอีก ทำไมถึงได้มีสีหน้าแบบนี้กันล่ะ” แววตาและน้ำเสียงของแพรวฉายแววรู้สึกผิด เมื่อได้เห็นดังนั้นฉันจึงระบายยิ้มบางเบาออกมาพลางพูดขึ้นเสียงเบา

“ดีใจสิ ดีใจมากจนพูดไม่ออกต่างหาก”

“แล้วเธอจะเอายังไงต่อไปเหรอ”

“เป้าหมายเดียวที่ฉันมาเป็นนักสืบคือตามหารินดา ตอนนี้ฉันได้รู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของเธอ และเป้าหมายของฉันสำเร็จลงแล้ว” ฉันเว้นวรรค พลันหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มจ้องมองแพรวด้วยแววตาแน่วนิ่ง “เป้าหมายที่ต้องทำต่อไป...โค่นล้มพวกค้าประเวณียังไงล่ะ”

แพรวไหวไหล่ขึ้นข้างหนึ่ง “มีเรื่องให้ช่วยอะไรก็ขอมาได้ตลอดเลยนะ”

“ได้จ้ะ แล้วจะกลับสำนักงานเลยไหม หรือว่ามีธุระที่อื่นต่อ”

“มีงานข้างนอกน่ะ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงก็ถึงเวลา ถ้างั้นฉันขอแยกไปก่อนนะ”

“อืม เดินทางปลอดภัยนะ”

แพรวลุกขึ้นยืนก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านอาหาร เหลือไว้แค่ฉันที่ยังคงนั่งมองเอกสารข้อมูลประวัติ แม้ข้อมูลจะปรากฏอยู่ต่อหน้า...พอเอาเข้าจริงๆ กับความจริงที่ว่า..

รินดาที่ฉันตามหาเกือบตลอดทั้งชีวิต คือมารินที่ใกล้ชิดอยู่ตลอดเกือบทุกเวลา มันน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า ต่อสายไปหาคิมหันต์ให้มันมารับเพื่อไปทำธุระที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ รอสายนานเกือบหนึ่งนาทีปลายสายก็ยังไม่กดรับ จนฉันต้องเอาโทรศัพท์ออกจากหูและกดโทรซ้ำอีกครั้งหนึ่ง แต่แล้วก็เหมือนพระเจ้าจะอ่านแผนการในหัวของฉันออก

เมื่อบุคคลที่ฉันกำลังจะไปตามหาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้า แถมเขากำลังเดินเข้ามาบริเวณโต๊ะอาหารที่ฉันนั่งอยู่ พร้อมระบายยิ้มกว้างทักทายราวกับว่าเป็นคนสนิทชิดเชื้อกันมานาน

“สวัสดีครับคุณโนเบล”

เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจ เมื่อบุคคลที่พึ่งพบเจอกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทักทายฉันราวกับว่าสนิทสนมกันมานานนับสิบปี

ฉันลดโทรศัพท์มือถือลงจากหูก่อนจะกดปุ่มสีแดงบนหน้าจอ เลิกคิ้วสูงด้วยความฉงนทำเหมือนว่าไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ?”

“ผมชื่อดอน...ที่เคยเจอกันในไนต์คลับเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาไงครับ”

“เราเคยเจอกันด้วยเหรอคะ เกรงว่าฉันจะจำคุณไม่ได้” ฉันขยับรอยยิ้มบางหลังสิ้นเสียง แสดงแววตาใส่ซื่อตามแบบฉบับของหญิงสาวไร้เดียงสา แน่นอนว่าดอนไม่น่าจะเชื่อกับบุคลิกที่ฉันกำลังสร้างขึ้น ณ ตอนนี้

“ไม่ทราบว่าคุณรอใครอยู่หรือเปล่า” เขาเอียงคอถาม พลันเลื่อนสายตามองเก้าอี้ตัวตรงข้าม แสดงสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าไม่ว่าอะไร...ผมขอนั่งด้วยได้ไหม?”

“เชิญตามสบายเลยค่ะ เพื่อนของฉันพึ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง”

“อ๋อ อย่างนั้นเองเหรอครับ”

ฉันแอบสยดสยองกับรอยยิ้มของผู้ชายตรงหน้าอยู่ไม่น้อย แม้ภายนอกจะดูเป็นคนสุขุมนุ่มลึก ให้ความรู้สึกเหมือนผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงหลายคน ทว่าสิ่งที่ฉันบังเอิญไปได้ยินมันทำให้ต้องระวังตัวมากขึ้นอีกขั้น และดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่อันตรายอยู่พอควร

“คุณ เอ่อ...”

“ดอนครับ ผมชื่อดอน” ดอนทวนชื่อให้ฉันอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฉันดูจะจำชื่อของตัวเองไม่ได้

“ค่ะ คุณดอน ฮะๆ” ฉันหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน “คือฉันสงสัยน่ะค่ะ คุณบอกว่าเราเคยเจอกันเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มันก็นานมาแล้วทำไมคุณถึงจำฉันได้อยู่ล่ะคะ”

“ใบหน้าของคุณสวยโดดเด่นขนาดนี้ เพียงได้เห็นครั้งแรกก็จดจำไม่มีลืมอยู่แล้วครับ”

“จริงเหรอคะ ฉันเขินนะคะเนี่ย” ฉันแย้มยิ้มอย่างเขินอาย ก้มหน้างุดเพื่อลีกเลี่ยงแววตาเจ้าเล่ห์ที่เขามองมา

“ครับผม”

“ชมกันขนาดนี้ ฉันทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ”

“คุณสวยจริงๆ ครับ ผมยืนยันจากใจจริง”

ทั้งรอยยิ้มและแววตาของเขามันแฝงไว้ด้วยเลศนัย ถ้าหากว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยพบเจอกับคนอย่างเขามาก่อน ป่านนี้คงหลงเสน่ห์คารมคมคายของดอนเข้าให้อย่างจัง

“คงจะเป็นเกียรติกับร้านของเรามาก ถ้าหากว่าคืนนี้คุณยอมไปที่นั่นอีกสักครั้ง”

“...อืม คืนนี้ฉันไม่น่าจะว่าง โอ๊ะ สักครู่นะคะ” ระหว่างนั้นสายเรียกเข้าจากคิมหันต์ก็โชว์ขึ้นมาบนหน้าจอ ฉันจึงสไลด์หน้าจอรับสายและลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก “ว่าไง”

(อยู่ไหนแล้วเจ้)

“ที่เดิม ว่าแต่แกเถอะเมื่อไหร่จะมา?”

(กำลังจะถึง อีกประมาณ 5 นาที)

“โธ่เว้ย!”

ติ๊ด

ที่กระแทกเสียงตอบกลับไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะหงุดหงิดที่คิมหันต์มาถึงช้า แต่เพราะว่าฉันพึ่งสังเกตเห็นลูกน้องของดอนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าร้านต่างหากล่ะ และถึงแม้ว่าฉันจะกดวางสายไปแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมลดโทรศัพท์ลงจากหู แสร้งชำเลืองมองข้างทางระหว่างก้าวเดินออกจากบริเวณที่ยืนอยู่

              ลางสังหรณ์ของฉันมันกำลังบอกว่า ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ

ตั้งแต่ตอนแรกที่เขาเข้ามาในร้านอาหาร โต๊ะทางฝั่งซ้ายมือคือลูกน้องของดอนที่ฉันเจอในร้านอาหารว่างสไตล์เกาหลี ถัดออกไปนอกร้านก็มีบอดี้การ์ดยืนคุมอยู่ประมาณสองถึงสามคน จ้างคนให้ตามสืบประวัติฉันและมาริน แถมยังเข้าหาด้วยตัวเองแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี

ฉันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นและกลายเป็นวิ่งในที่สุด หลังจากแน่ใจแล้วว่าบอดี้การ์ดชุดดำเหล่านั้นกำลังตามหลังฉันอยู่ ฉันจึงรีบกดส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาคิมหันต์ขณะที่กำลังวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต

โธ่เว้ย! รอยแผลบริเวณสีข้างยังไม่หายดีด้วยซ้ำ ต้องมาวิ่งออกกำลังกายอีกแล้วเรอะ

ปัง

เสียงปืนดังสนั่นลั่นขึ้นทั่วทั้งซอย ส่งผลให้พ่อค้าแม่ขายรวมไปถึงนักท่องเที่ยว ที่พลุกพล่านอยู่บริเวณนี้แตกตื่นกันเป็นระนาว ขณะเดียวกันก็ต่างก้มตัวหลบกระสุนอย่างฉุกละหุก มีเบื้องหลังทรงอิทธิพลขนาดไหนกันนะ ถึงได้ควักปืนออกมายิ่งไม่เกรงกลัวกฎหมายขนาดนี้

ระหว่างทางที่เต็มไปด้วยสิ่งของนั้นถือว่าเป็นตัวช่วยในการเพิ่มเวลาหนีได้พอสมควร เพราะไม่ว่าอะไรที่ขวางหน้าฉันก็ผลักให้มันล้มลงเรี่ยราดเต็มท้องถนนไปหมด เพื่อชะลอระยะเวลาของการเข้าถึงตัวให้ช้าลงกว่าเดิม กระทั่งฉันทิ้งระยะห่างและได้ที่พักเหนื่อยตรงตรอกซอยเล็กๆ ใกล้จะถึงเส้นทางหลัก

ผัวะ

และรอจังหวะให้คนของดอนเข้ามาถึงจากนั้นจึงจู่โจมอย่างกะทันหัน แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อบอดี้การ์ดอีกสองคนวิ่งตามมาสมทบ และเข้าประชิดตัวฉันด้วยความเร็ว ส่งผลให้ฉันเสียท่าถูกจับล็อคคอเอาไว้ทางด้านหลัง ตามมาด้วยการจ่อปลายกระบอกปืนไว้ใต้คาง แล้วเลื่อนลงมาจ่อบริเวณสีข้างด้านซ้ายที่มีเลือดซิบนิดหน่อย

“เอาตัวเธอไปขึ้นรถ”

“ครับ”

หนึ่งในนั้นโค้งตัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อมพลันดันตัวของฉันให้เดินไปข้างหน้า ฉันพลาดที่วันนี้ดันลืมพกอาวุธออกมาด้วยเหมือนทุกครั้ง เพราะฉะนั้นจึงยอมให้เรื่องจบแบบง่ายๆ และเดินตามพวกมันไปแต่โดยดี

“ต้องการอะไรจากฉันกันแน่” จะถูกจับตัวไปทั้งทีก็ขอรู้เหตุผลหน่อยเหอะ

“เดี๋ยวคุณดอนก็บอกเธอระหว่างทางเองแหละ”

“บอกตอนนี้มันก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา”

“เอ๊ะ! ผู้หญิงคนนี้” คนที่ประกบตัวฉันเอาไว้จากด้านหลังขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิด แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจน่าจะเป็นถ้อยคำที่เลือกใช้มากกว่า เขาไม่ใช้คำว่า ‘นังนี่’ แต่เป็น ‘ผู้หญิง’ รู้สึกน่ารักขึ้นมาเลยเชียว “เลิกต่อปากต่อคำและเดินไปเฉยๆ ดีกว่า”

“หรือที่ไม่บอกเป็นเพราะไม่รู้เรื่อง”

“รู้อยู่เต็มอก”

“แต่ก็ไม่ยอมบอกสินะ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงพลันยกยิ้ม “ถ้างั้นก็...ไม่ยื้อเวลาต่อแล้วนะ”

พลั่ก

ฉันรอจังหวะที่การ์ดกำลังเผลอ ใช้หัวโขกกลับไปด้านหลังใส่ใต้คางด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะหมุนตัวไปหักข้อมือข้างที่ถือปืนของนายนั่น แล้วยึดปืนมาไว้ในมือและเล็งใส่อีกสี่คนที่กำลังจะเข้ามาจับตัว ส่วนผู้คนที่ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติในตอนแรก บัดนี้เริ่มโกลาหลวิ่งหลบหนีกันไปคนละทิศละทางอีกครั้ง

บรื้นนน~