LOGIN20
ค่ำคืนแห่งความสุข
แปะ!
ฉันฟาดฝามือไปที่แผงอกกว้างอย่างเต็มแรง จนทำให้มกราที่นอนราบอยู่บนโซฟากระเด้งตัวขึ้นมาทันควันด้วยความเจ็บ
“ตีฉันทำไมเนี่ย” มกราโอดครวญด้วยสีหน้าเหยเก “มันเจ็บนะ”
“ความเจ็บแค่นี้ไม่เท่ากับที่ฉันได้รับหรอก รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหนที่นายไม่รับรักฉันน่ะ”
“ฉันขอโทษ”
“ไม่ให้อภัยได้ไหม” ฉันบอกออกไปเสียงแผ่วค่อย จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่สั่นระริก “ฉันทั้งผิดหวัง ทั้งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน ฮึก”
“หลังจากเลิกงานเธอจะซื้อขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลตกับนมจืดไปนั่งกินที่ป้ายรถเมล์ เธอจะกลับขึ้นคอนโดเวลาสองทุ่มของทุกวันเพื่อไปหาลีโอ ในเวลาสี่ทุ่มครึ่งเธอจะนั่งจิบวายมองรูปถ่ายของเราทั้งสี่คนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอ..”
“นาย...” ฉันเปล่งเสียงแทรกขึ้นมาระหว่างที่มกรากำลังจะพูดต่อ “นายคอยตามดูฉันอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ ฉันตามดูเธอตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ ที่เธอเอาแต่ทำเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา” มกราเงียบไปชั่วขณะ เขาเม้มริมฝีปากแน่น จ้องลึกเข้ามายังนัยน์ตาของฉันด้วยแววตาสั่นระริก พร้อมกับหยดน้ำตาที่ค่อยๆ เอ่อคลอขึ้นมา “..ฉันเจ็บปวด ที่ฉันปฏิเสธเธอออกไปแบบนั้น แทนที่จะทำตามใจตัวเอง ที่มันเอาแต่เรียกร้องหาแต่เธอมาโดยตลอด ฉันเอาแต่โทษตัวเอง...ที่เป็นคนโง่เขลาอะไรขนาดนี้”
“ไม่ต้องพูดแล้ว”
ฉันโผเข้าสวมกอดมกราเอาไว้แน่น ไม่รู้ว่าน้ำตาที่กำลังไหลรินอยู่นี้ เกิดขึ้นจากความรู้สึกไหนกันแน่ เพราะมันมีทั้งความรู้สึกดีใจ เสียใจ สมหวัง มากมายเต็มไปหมดจนยากจะอธิบาย
“ฉันขอโทษกับเรื่องราวที่ผ่านมา ต่อจากนี้ไป...เราเริ่มต้นใหม่กันได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะโอบกอดเธอไว้เป็นอย่างดี”
ฉันเลื่อนสายตามองมือของมกราที่กุมมือของฉันเอาไว้อย่างหลวมๆ สลับกับใบหน้าของเขาไปมา ก่อนจะระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความรู้สึกดีใจสุดขีด และฉันจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายตรงหน้าที่จ้องมองรอคำตอบได้รอนาน ขยับริมฝีปากตอบออกไปด้วยเสียงระรื่นว่า..
“ได้ เรามาเริ่มต้นใหม่กัน”
อื้อ~
สิ้นเสียง ริมฝีปากของฉันก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของผู้ชายตรงหน้า มกรามอบจูบอันหอมหวานทว่าแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนอยู่ในที รสจูบที่ต่างออกไปจากทุกครั้งที่มีแต่ความดุดันไร้ซึ่งความปราณี
ฉันผละใบหน้าออกขณะที่มกรากำลังช่วงชิมริมฝีปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่นัก
“สัญญานะ ว่าต่อจากนี้ไป นายจะไม่ปล่อยให้ฉันโดดเดี่ยวอีกแล้ว”
“ฉันสัญญา”
ริมฝีปากของมกราถูกฉันครอบครองหลังสิ้นคำตอบ มกราไม่รอช้าตวัดลิ้นช่วงชิมริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ จนฉันแทบหายใจไม่ออก ขณะเดียวกันมือของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบไร้ไปตามสัดส่วนร่างกายของฉันด้วยความช่ำชอง แล้วหยุดลงที่สะโพกอันอวบอิ่ม จากนั้นจึงออกแรงเคล้าคลึงด้วยแรงที่ไม่มากนัก
“ขอได้ไหม” เขากระซิบข้างหูของฉันด้วยเสียงแหบพร่า ขบเม้มเบาๆ ตรงติ่งหู สร้างความเสียวส่านให้ผู้ที่ถูกกระทำได้เป็นอย่างดี “เป็นของฉันเถอะนะคนดี”
“ฉันเป็นของนายทั้งตัวและหัวใจมาตั้งนานแล้วล่ะ”
มกราช้อนร่างของฉันขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เขากระตุกยิ้มขึ้นมุมปากก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปในห้องนอน เขาไม่รอช้าทิ้งร่างของฉันลงบนเตียงนอนอย่างไร้ความปรานี แววตาเจ้าเล่ห์ไล่มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ราวกับหมาป่าที่กำลังจะเข้าขย้ำเหยื่ออันโอชะ
“ค่ำคืนนี้เธอจะพบเจอแต่ความสุข”
“อื้อ~”
ฉันครางในลำคอด้วยความพอใจเมื่อมกราประกบจูบลงมา ด้วยรสจูบอันเร่าร้อนและหนักหน่วงมากขึ้นกว่าเดิม ลิ้นหนาตวัดชื่นชมรสชาติอย่างเอาแต่ใจจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก
“ฉันชอบ...จูบกับเธอ”
“ฉันก็ชอบ อื้อ~”
มกราซุกหน้าลงบนซอกคอขาว ขบเม้มไปตามซอกคอและใบหูอย่างหิวกระหาย ทำเอาฉันสยิวไปทั้งตัวด้วยความซาบซ่าน ขณะเดียวกัน...
มือใหญ่ของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง เริ่มควานหาตะขอของบราลูกไม้ และเพียงไม่กี่วินาทีบราลูกไม้ตัวน้อยก็หลุดออกจากหน้าอกของฉันทันที ซึ่งฉันมั่นใจว่าก่อนหน้านี้มันมีเสื้อยืดที่ฉันสวมใส่อยู่ แต่ไม่รู้ตัวเลยว่าถอดออกไปตอนไหน เผยให้เห็นเนินอกสวยเต่งตึงเต็มกำมือ ที่ดูไม่สมส่วนกับร่างกายเท่าไหร่นักดีดเด้งออกมาสู่สายตา
“อ่าส์~”
ครั้งนี้ฉันครางออกมาอย่างไม่นึกอาย เพียงเพราะลิ้นร้อนสัมผัสลงบนยอดปทุมถันสีชมพู ที่มันขึ้นเป็นไตแข็งแสดงให้เห็นถึงความพร้อม เขาไม่ปล่อยให้อีกข้างเคว้งคว้างเอื้อมมือขึ้นมาเคล้าคลึงยอดอกอย่างเอาแต่ใจ
ฉันไม่ทนให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียว กระชากเสื้อเชิ้ตออกให้พ้นร่างหนา เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่แสดงให้เห็นว่าเขาขยันออกกำลังกายหนักขนาดไหน กว่าจะได้ซิกแพคที่เรียงตัวสวยขนาดนี้
ฉันพยายามที่จะเป็นฝ่ายรุกบ้างทว่ากลับไม่ได้ผล เมื่อมกราบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างเร่าร้อนโดยไม่เว้นช่องว่างให้ฉันได้หายใจหายคอ
“เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ครางแค่ชื่อฉันก็พอ”
มกรากระซิบบอกที่ข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า ขณะเดียวกันมือข้างขวาของเขาก็ไม่หยุดนิ่ง ยังคงบีบเค้นเต้าเต่งตึงอย่างสนุกมือ ส่วนมือข้างซ้ายลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบแล้วหยุดลงที่แพนตี้ตัวน้อย
“อย่างนั้นแหละที่รัก อืม~”
ฉันหลับตาพริ้มพร้อมกลับส่งเสียงเบาๆ ออกมาในลำคอด้วยความพึงพอใจ ระหว่างที่มือของมกราสอดเข้าไปใต้แพนตี้ตัวน้อย ตามด้วยนิ้วเรียวที่ค่อยๆ แหวกโพรงเส้นไหมเข้าไปสัมผัสร่องสวาท ที่ตอนนี้มันกำลังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวาน
“ครางชื่อฉัน...”
“ทำให้พอใจก่อนสิ”
“หลับตาเคลิ้มขนาดนี้เธอยังไม่พอใจอีกรึ”
“อืม...ฉันยัง อ่าส์...ไม่ค่อยพอใจ เท่าไหร่” ฉันตอบออกไปด้วยเสียงกระเส่า จ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้าด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม จังหวะที่เขาชักนิ้วเข้าออกช้าๆ ในร่องสวาท
“ตอบเสียงกระเส่าขนาดนี้...ฉันคิดว่าไม่น่าไม่พอใจนะ”
“ฉันต้องการมากกว่านี้”
เขากระตุกยิ้มขึ้นมุมปาก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องสบสายตา แววตาเปล่งประกายอย่างเจ้าเล่ห์ เลื่อนใบหน้าลงไปหยุดอยู่ส่วนกลางของร่างกาย พลันจับขาเรียวของฉันให้แยกออก
“อือ...”
ฉันหลับตาพริ้ม เมื่อลิ้นสากสัมผัสกับกลีบดอกไม้ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวาน ความรู้สึกวาบหวามและเสียวส่าน ส่งผลให้สะโพกของฉันแอ่นรับการปรนเปรอ นิ้วเรียวขยับเข้าไปกดหัวของมกราพร้อมกับขยุมเส้นผมเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
“อ๊าส์...”
ฉันร้องครางแทบสิ้นลมหายใจ เมื่อสองนิ้วสอดใส่เป็นจังหวะเนิบช้าๆ พร้อมกับลิ้นร้อนที่คอยวนรอบปุ่มกระสั่น จุดที่รวมทุกความรู้สึก เขาลากปลายลิ้นต่ำลงไปในจุดที่นิ้วกำลังทำหน้าที่ แล้วลากสลับขึ้นมาตรงจุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“จะ...จะเสร็จแล้ว อื้อ~” ความเสียวส่านที่ถูกปรนเปรอ ทำให้ฉันสำเร็จความใคร่ถึงสรวงสวรรค์ไปในรอบแรก “รสชาติของความรักมันเป็นอย่างนี้เองสินะ”
ฉันไม่รอช้าให้มกราได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด พลิกร่างขึ้นไปคล่อมอยู่บนตัวของเขาด้วยความเร็ว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบอย่างเร่าร้อน ดุดัน และร้อนแรง ระหว่างนั้นมือทั้งสองข้างก็ไม่อยู่นิ่ง เลื่อนลงไปปลดตะขอกางเกงที่มันขวางหูขวางตาออกให้สิ้นสาก พร้อมกับใช้นิ้วเท้าเขี่ยกางกางยีนส์ขาสั้นที่เขาสวมใส่ออกให้พ้นทาง ลงไปกองกับพื้นอยู่ปลายเตียง ปลดปล่อยความพร้อมที่เหลือขนาดให้พรั่งพรูท้าทายสายตา
“ครางชื่อฉัน ให้ฉันพอใจ”
“อือ...”
ไม่ทันไรเสียงครางในลำคอของฉันก็ดังขึ้น เมื่อมกราดุนดันความเป็นชายของเขาเข้ามา ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่บนตัว เนินอกคู่สวยกระเพื่อมตามแรงเขย่า มกราไม่รอช้ารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาขย้ำอย่างมันมือ
ทุกส่วนในร่างกายกำลังถูกกระตุ้นราวกับไฟช็อต มันวาบไหว และเสียวส่าน
มกราวนกลับมาครอบครองริมฝีปากอิ่ม ดูดดื่มริมฝีปากล่างพร้อมกับซุกลิ้นรบเร้าในปากของฉันอีกครั้ง โดยที่ยังคงรักษาจังหวะ...
ลื่นไหลและไม่รีบร้อน
“ชอบไหม”
คนที่กำลังทำให้ฉันร้องครางไม่เป็นศัพท์เอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ขณะที่เขาทำให้ลมหายใจของฉันกระเส่า จนต้องแหงนหน้าและหลับตาพริ้ม
“อ๊า...มกรา ฉัน...ชอบ...อ๊า~”
“อย่างนั้นแหละที่รัก ครางชื่อฉัน”
มกราเร่งจังหวะเข้าออกให้เร็วขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับฟาดฝ่ามือลงมาที่สะโพกเนียนนุ่มอย่างเต็มแรง เขาขบกรามแน่นมองหน้าฉันด้วยสายตาอันดุดันราวกับหมาป่าหิวกระหาย บทเรียนรักที่เขามอบให้ทำให้ทุกส่วนในร่างกายของฉันแทบแตกสลาย
ฉันร้องครางกระเส่าแทบไม่เป็นศัพท์ มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น เอวบางแอ่นไปตามจังหวะกระแทกของสะโพกสอบ ความรู้สึกวาบหวามบวกกับความรู้สึกเสียวส่านส่งผลให้สมองของฉันขาวโพลนไปหมด
“ฉะ...ฉันไม่ไหว” ฉันหลับตาพริ้มส่ายหน้าไปมาอย่างร้องขอชีวิต “มกกะ...อ๊า มกรา ฉันไม่ไหวแล้ว...”
มกราโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบ ขณะที่สะโพกสอบยังคงขยับเข้าออก “เข้าใจแล้วที่รัก”
เรียวขาถูกยกขึ้นพาดบ่าพร้อมกับสะโพกสอบที่เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยใช้แขนข้างซ้ายเท้าไว้กับพื้น ส่วนมืออีกข้างเอื้อมเข้ามาเค้นคลึงอยู่บนเนินอกที่เคลื่อนตัวตามแรงกระแทก
พับ พับ พับ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นลั่นห้องรวมกับเสียงร้องครวญครางของเราทั้งสอง และเพียงไม่กี่อึดใจที่ลมหายใจของฉันจะขาดวิ่น มกราก็ฟุบหน้าลงมาบนเนินอกคู่สวยด้วยความหอบเหนื่อย หลังจากที่สำเร็จความใคร่พร้อมกันแล้วทั้งสอง
“ฉันรักเธอนะโนเบล”
ฉันปรือตาขึ้นมองคนบนร่างพลางระบายยิ้มอย่างมีความสุข “ฉันก็รักนายมากๆ เช่นกัน”
20ค่ำคืนแห่งความสุข แปะ! ฉันฟาดฝามือไปที่แผงอกกว้างอย่างเต็มแรง จนทำให้มกราที่นอนราบอยู่บนโซฟากระเด้งตัวขึ้นมาทันควันด้วยความเจ็บ “ตีฉันทำไมเนี่ย” มกราโอดครวญด้วยสีหน้าเหยเก “มันเจ็บนะ” “ความเจ็บแค่นี้ไม่เท่ากับที่ฉันได้รับหรอก รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหนที่นายไม่รับรักฉันน่ะ” “ฉันขอโทษ” “ไม่ให้อภัยได้ไหม” ฉันบอกออกไปเสียงแผ่วค่อย จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่สั่นระริก “ฉันทั้งผิดหวัง ทั้งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน ฮึก” “หลังจากเลิกงานเธอจะซื้อขนมปังสอดไส้ช็อกโกแลตกับนมจืดไปนั่งกินที่ป้ายรถเมล์ เธอจะกลับขึ้นคอนโดเวลาสองทุ่มของทุกวันเพื่อไปหาลีโอ ในเวลาสี่ทุ่มครึ่งเธอจะนั่งจิบวายมองรูปถ่ายของเราทั้งสี่คนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอ..” “นาย...” ฉันเปล่งเสียงแทรกขึ้นมาระหว่างที่มกรากำลังจะพูดต่อ “นายคอยตามดูฉันอย่างนั้นเหรอ” “ใช่ ฉันตามดูเธอตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ ที่เธอเอาแต่ทำเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา”
19ฉันจะไม่ปฏิเสธหัวใจตัวเองอีกแล้วบรรยากาศอาหารเย็นไม่เป็นไปตามที่วาดฝัน เพราะทุกคนต่างแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะพี่เคนที่จะกังวลใจหนักมากกว่าคนอื่นหลังจากที่ทานอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็แยกตัวเข้ามาหามารินที่นอนพักอยู่ในห้องรับแขก ได้แต่ยืนมองใบหน้าอันขาวซีดที่นอนหลับอยู่บนเตียงฉันก้าวเข้าไปทิ้งตัวลงบนที่นอนพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปลูบไล้หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา“รินดา...” ชื่อของบุคคลที่ฉันหวนนึกถึงอยู่ตลอดเวลาถูกเปล่งออกมาจากลำคอด้วยเสียงแผ่วค่อย “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอยังมีชีวิตอยู่”ฉันรู้สึกจุกอยู่ในอกขณะที่ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้วฉายซ้ำเข้ามาในหัว เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาฉันไม่อาจลืมเรื่องราวอันเลวร้ายได้ลงไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว...“เมื่อกี้...เบลได้พูดกับรินหรือเปล่า?”ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง เมื่อเสียงอันแหบพร่าดังแทรกขึ้นมา พอเลื่อนสายตาขึ้นไปมองก็พบว่ามารินกำลังจ้องหน้าฉันอยู่“เปล่า ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย รินเป็นยังไงบ้าง ยังปวดหัวอยู่ไหม”“...รู้สึกดีขึ้นแล้ว ขอน้ำกินหน่อย”“ได้” ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วน
18กลับบ้านภารกิจที่ฉันมั่นใจนักมั่นใจหนาว่ายังไงก็ต้องสำเร็จแน่นอน พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเมื่อท่าน ส.ส. เมืองราดยืนยันว่า...เขานั้นไม่รู้จักคนชื่อเดรก!ส่งผลให้ฉันในตอนนี้หงอยเหงาราวกับไก่โดนน้ำร้อน จนคิมหันต์ที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องปฏิบัติการ ถึงกับแปลกใจกับท่าทางที่ฉันไม่เคยเป็นมาก่อน“เจ้เขาเป็นอะไรเฮีย นั่งหงอยอย่างกับคนโดนผัวทิ้ง”“ก็ลองเข้าไปถามดูสิ เผื่อจะรู้”“ไม่เอาหรอก กลัวโดนด่า”“งั้นก็อยู่เงียบๆ แล้วทำงานของเอ็งต่อไป”ฉันเหลือบสายตาขึ้นมองบุคคลที่กำลังพูดถึงฉันอยู่โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจ้องหน้าจอโทรศัพท์เหมือนเดิม เพื่อต่อสายไปหาคนที่บ้านให้เตรียมอาหารไว้รอตู๊ด ตู๊ดรอสายไม่นานมากนักเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น(ว่าไงลูก)“แม่เตรียมอาหารไว้หรือยังคะ อีกหนึ่งชั่วโมงหนูกับเพื่อนๆ ก็จะไปถึงที่บ้านแล้วนะคะ”(ยังเลยลูก เอ็งอยู่ตั้งกรุงเทพฯ อะไรจะเดินทางเร็วขนาดนั้น เหาะเอาหรืออย่างไร)“เหาะเอาก็ไม่เกินจริงนะ”(แม่ประชด)“เถอะน่าแม่ เอาเป็นว่าเตรียมอาหารเลย ไม่เกินสองชั่วโมงเบลและเพื่อนไปถึงบ้านแน่นอน”(จ้ะๆ เดี๋ยวแม่เตรียมไว้รอ รีบมานะ แม่คิดถึง)“ค่ะแม่ คิ
17ถ้าหากตกลง “ดูจากผลงานที่ผ่านมา ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นคนที่ลงมือฆ่าลูกสาวตัวเอง เพราะดูจากบุคลิกแล้ว ท่านเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆ เลยทีเดียว” พี่เคนแสดงความคิดเห็นขึ้นมา ขณะที่นั่งมองภาพจากจอแท็บเล็ตขนาดสิบนิ้ว ที่กำลังฉายภาพเหตุการณ์สด ณ สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า “ท่านดูเป็นคนดีเกินกว่าจะฆ่าลูกตัวเอง” “คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อความโลภเข้าครอบงำ ทุกคนล้วนแสดงอีกตัวตนหนึ่งออกมากันทั้งนั้น” มกราแสดงความคิดเห็นบ้าง ขณะที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับฉันที่กำลังนั่งเช็คเครื่องมือสื่อสารอยู่ “เธอมั่นใจนะโนเบล ว่าต้องการรื้อคดีนี้ขึ้นมาสืบสวนใหม่ แม้ว่าทางตำรวจของรัฐจะสรุปปิดคดีไปแล้วก็ตาม” ฉันใส่วิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วเข้าไปในหูข้างขวา ส่องกระจกตรวจเช็คความเรียบร้อยให้แน่ใจว่าแน่นหนาพอที่จะไม่หลุดหายระหว่างปฏิบัติงานอีก เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วค่อยหันหน้าไปตอบมกรา ที่นั่งรอคำตอบอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ “ฉันไม่ได้ต้องการรื้อคดีขึ้นมาสืบสวนใหม่ แต่สิ่งที่ฉันต้องการที่แท้จริงคือการลักพาตัวท่
16โชว์พิเศษ (ที่สมจริง)เอี๊ยดเสียงเครื่องยนต์หยุดลงบริเวณด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงปืนอีกสามถึงสี่นัด ส่งผลให้ผู้คนรอบข้างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ในส่วนของฉันและทีมการ์ดก็ต่างก้มหลบกระสุนกันเป็นพัลวัน“เบล! รีบขึ้นรถเร็ว!!”เสียงจากคนในรถเรียกให้ฉันได้สติและเงยหน้าขึ้นมองอย่างอยากรู้ ก่อนจะพบว่าคนที่อยู่หลังพวงมาลัยคือมกราที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดีแต่จะดีมากถ้าเขาไม่กราดยิง จนเกือบจะคร่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวไปด้วยฉันรีบสืบเท้าขวายันเข้ากลางลำตัวของการ์ดที่ก้มหลบกระสุนออก แล้วรีบกระเสือกกระสนเปิดประตูรถพลันยัดร่างเข้าไปด้านใน ก่อนที่จะโดนกระสุนของทีมการ์ดเจาะเข้าลำตัว ได้แผลเพิ่มกลับไปโดนหมอไอรินบ่นจนหูชา“ไม่เป็นไรใช่ไหม”“อืม นายมาช่วยได้ทันพอดี” ฉันเอนหลังพิงเบาะพลางสูดหายใจเข้าลึก กดมือลงไปบริเวณแผลผ่าตัดก็พบว่ามีเลือดไหลซิบออกมามากขึ้นกว่าเดิม “แต่แผลน่าจะฉีกตอนที่กำลังต่อสู้”“โอเค” มกราตอบรับน้ำเสียงราบเรียบ เอื้อมมือซ้ายไปคว้านหาอะไรบางอย่างที่เบาะหลัง ไม่กี่อึดใจต่อมาผ้าพันแผลจำนวนมากก็ถูกโยนมาบนหน้าตัก “ใช้ผ้าพันแผลห้ามเลือดเอาไว้ก่อน”“ว้าว
15ถูกจับตัว“ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนนะ”เสียงของไอรินทำให้ฉันและมกรารีบผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ พลันนิ่วหน้าใช้มือกดแผลบริเวณสีข้างราวกับเจ็บนักเจ็บหนา ด้านมกราเองก็ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยจับนู่นจับนี่ด้วยท่าทางเคอะเขิน“ตื่นแล้วทำไมไม่เรียก ฉันจะได้ตรวจดูอาการ”“ก็เห็นเธอนอนอยู่ ก็เลยไม่อยากกวน”“ไม่อยากกวนก็ต้องเรียก เพราะฉันมีหน้าที่ดูแลรักษาเธอนะเบล”“ขอโทษ...ฉันรู้ว่าเมื่อคืนเธอต้องอดหลับอดนอนเพราะฉันนี่นา”ไอรินมองค้อน เป็นเชิงดุก่อนจะหันหน้าไปพูดกับมกรา “นายไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ ฉันตรวจดูอาการข้างเคียงของเบลแป๊บหนึ่ง”“อืม ได้สิ”ไอรินใช้เวลาไม่นานมากนักก็ตรวจดูอาการเสร็จ พร้อมกับให้ยาระงับปวดและบอกรายละเอียดเพิ่มเติมนิดหน่อย จากนั้นเธอจึงขอตัวออกไปหาอะไรรองท้องและเตรียมกับข้าวให้ฉันด้วย ดังนั้นในห้องพยาบาลขณะนี้จึงเหลือแค่ฉันและมกราอยู่สองคนและเพื่อเป็นการไม่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอึดอัดเกินไป ฉันจึงกระแอมไอในลำคอพลางหาเรื่องชวนคุย“เรื่องเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้างเหรอ ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”“เรียบร้อย แต่ก็จับได้บางส่วน และยังสาวถึงผู้อยู่เบื้องหลังไม่ได้ ส่วนผู้ประ