CHAPTER 5

Kararating lang ni Venice sa North City Airport nang marinig niya ang sunod-sunod na boarding announcements mula sa malalaking speakers sa paligid. Tahimik siyang naglakad habang hinihila ang maleta, ngunit halatang mabigat ang bawat hakbang niya.

Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa cellphone, ngunit nananatiling tahimik ang screen nito walang tawag, at walang message. Mula nang makipaghiwalay siya kay Asher, ni minsan ay hindi siya nito sinubukang kontakin o gawan ng paraan para makausap siya.

Bahagyang natawa si Venice ngunit walang emosyon ang mga mata. Dati, akala niya ay si Asher na ang lalaking makakasama niya habang buhay, handa niyang talikuran ang lahat para rito. Pero sa huli, napatunayan niyang mali pala siya.

Sakto namang muling nag-vibrate ang cellphone niya, message iyon mula sa mommy niya, 

“Venice, one last time kitang tatanungin. Sigurado ka na ba talaga sa substitute marriage? Ayokong pinipilit ka.”

Matagal na nakatitig si Venice sa mensahe, bahagyang huminto ang daliri niya sa ibabaw ng screen habang tahimik na iniisip ang lahat. Sigurado na ba talaga siya? Kaya ba talaga niyang magpakasal sa lalaking hindi niya kilala?

Noon, palagi siyang tumatanggi, pero ngayon—wala na siyang dahilan para umatras. Dahil ang taong dahilan kung bakit patuloy niya itong tinatanggihan ay wala ng puwang sa buhay niya, kaya oo, hindi na muli siyang tatanggi kahit pa hindi niya alam kung sino ang lalaking naghihintay sa kanya.

Unti-unti siyang napapikit bago marahang nag-type ng sagot.

“Desidido na po ako, mommy.”

Halos agad namang dumating ang kasunod na mensahe, inaabangan talaga ang reply niya.

“Venice, eto ’yung contact number ni Mr. Hendrick Monteverde. Bakit hindi mo muna siya kilalanin?”

Bahagyang napakagat-labi si Venice bago kinopya ang number at sinearch iyon sa WeChat.

Maya-maya ay may lumabas na profile. Itim na profile picture at kahit ang background ng account nito ay puro itim.

Walang bio, walang kahit anong impormasyon. Parang hindi totoong gumagamit ng social media ang may-ari nito. Tahimik na pinindot ni Venice ang “Add Friend” bago basta isinuksok ang cellphone sa bag.

Hindi naman siya umaasang ia-accept agad siya, narinig niya noon na sobrang misteryoso raw ni Hendrick Monteverde, ayaw nitong nakikisalamuha sa iba at napakahirap nitong lapitan. Maraming tao sa business world ang gustong magkaroon ng koneksyon dito pero kahit assistant nito ay hindi nila makuha ang contact.

Kaya wala talaga siyang inaasahan.

“Passengers bound for Hong Kong, boarding for flight is now starting…”

Umalingawngaw ang announcement sa buong airport.

Tahimik na hinila ni Venice ang maleta papunta sa boarding gate. Pagkasakay niya sa eroplano, sumandal siya sa upuan at tahimik na pinagmasdan ang tanawin sa labas, mula sa maliit na bintana ay kitang-kita niya ang kumikislap na ilaw ng siyudad.

Napakaraming alaala ng pagmamahal ang iniwan niya, akala niya noon, doon na ang magiging tahanan niya habang-buhay.

Pero ngayon ay napagtanto niyang ilusyon lang pala ang lahat, unti-unti niyang ipinikit ang mga mata habang pilit inaayos ang magulong emosyon sa dibdib niya.

Hindi niya akalaing darating siya sa puntong mapapagod siyang magmahal. Napabuntong-hininga siya at kinuha ang cellphone para i-on ang airplane mode.

Ngunit bago pa niya iyon magawa, may biglang notification na lumabas.

You and H are now friends. Start chatting now!

Nanlaki ang mata ni Venice, agad niyang tiningnan ang oras. Muli niyang chineck ang profile nang tatlong beses, walang mali, si Hendrick Monteverde talaga.

Hindi niya alam kung nagkamali ba siya ng account o assistant lang ba ang gumagamit noon. Pero sa huli, hindi na rin niya iyon masyadong inisip, tahimik niyang isinuksok ulit ang cellphone sa bulsa habang unti-unting umaandar ang eroplano sa runway.

…

Alas-tres ng hapon.

Hong Kong International Airport.

Pagkalabas na pagkalabas ni Venice ng arrival hall ay agad na nag-ring ang cellphone niya.

Unknown Hong Kong number, bahagya siyang natigilan bago iyon sinagot.

“Miss Venice.” Malalim at magalang ang boses ng lalaki sa kabilang linya. “Ako po si Yohan, driver ni Mr. Hendrick. Inutusan niya po akong sunduin kayo, nasa Exit 3 na po ang sasakyan.”

Biglang huminto sa paglalakad si Venice dahil sa narinig.

Hendrick? Paano nito nalamang ngayon ang balik niya sa Hong Kong?

“Okay,  papunta na ako.” natitigilang sagot niya, wala ng oras para magtaka, magtatanong na lang siya mamaya.

Pagkababa ng tawag, hinila niya ang maleta papunta sa Exit 3.

Pagdating doon, agad niyang nakita ang isang itim na Maybach na nakaparada sa gilid.

Pagkakita sa kaniya ay mabilis na bumaba ang driver. Mukha itong nasa early twenties, nakasuot ng dark gray suit at napakaayos kumilos.

“Miss Venice, ako na po sa luggage ninyo.” Kinuha ni Yohan ang maleta niya at magalang na binuksan ang back door ng sasakyan.

Sa pagbukas ng pinto, agad niyang naamoy ang malamig na halimuyak ng cedarwood na may halong mahinang amoy ng sigarilyo. Bahagyang natigilan si Venice, madilim ang loob ng sasakyan at sa likod na upuan ay may lalaking nakaupo.

Nakatingin ito sa labas ng bintana habang suot ang itim na silk polo na nakabukas ang dalawang butones sa itaas, dahilan para makita niya ang maputi nitong leeg pababa sa gitnang dibdib. Mahahaba ang mga binti nitong nakapaloob sa suit pants habang kampanteng naka-cross. Halos okupado nito ang buong space sa likod.

Marahil narinig nito ang pagbukas ng pinto kaya dahan-dahan itong nag-angat ng tingin at sa mismong sandaling nagtama ang mga mata nila parang natigil ang paghinga ni Venice.

Masyadong gwapo at nakakapanghina ng tuhod ang prisensya nito. Ito na ba ang lalaking mapapangasawa niya?