CHAPTER 3

Bahagyang natigilan si Venice sa narinig.

Sa loob ng isang taon, nakita niya kung paano halos mabaliw si Asher sa paghahanap ng paraan para gumaling ang pandinig niya, pero walang naging epekto. Hanggang anim na buwan na ang nakalipas, nang si Dr. Lucas mismo ang humawak sa gamutan niya saka lamang unti-unting bumuti ang lagay niya.

Pero may kakaibang pakiramdam si Venice, paano kung hindi talaga si Asher? Kung ganun ay sino?

Kung talagang malapit sina Asher at Dr. Lucas, bakit parang malamig lagi ang tingin ng doktor kay Asher noon?

Napatingin siya rito, puno ng tanong ang mga mata, ngunit hindi na nagsalita pa si Dr. Lucas mukhang walang balak sabihin sa kanya.

“Sige, hindi na kita guguluhin. Magpahinga ka at alagaan mo ang sarili mo.”

“Salamat, Dr. Lucas.” Bahagya siyang ngumiti bago tumango bilang paalam.

Pagkaalis nito, muling natahimik ang kwarto niya. Biglang nag-vibrate ang cellphone ni Venice, karamihan sa mensahe ay galing sa mommy niya, nagtatanong kung kailan siya babalik ng Hong Kong.

Mabilis siyang nag-reply dahil nakapag-desisyon na rin naman na siya.

“Mom, may nangyari lang dito. Babalik ako after a few days.” Pagkasend niya, isa pang mensahe ang dumating, mula iyon kay Asher.

“Venice, malala ba ang sugat mo kagabi? Pupuntahan kita mamaya. Ano gusto mong kainin? Dadalhan kita.”

Matagal iyong tinitigan ni Venice, unti-unting umangat ang labi niya sa malamig na ngiti.

Nang igalaw niya ang balikat, agad siyang napangiwi sa sakit. Mabigat pa rin ang benda sa noo niya at kumikirot ang katawan niya dahil sa nangyari kagabi.

Dahan-dahan siyang nag-type. “Asher, maghiwalay na tayo.”

Pagkasend niya, agad niyang binlock at dinelete ang contact nito. Pagkatapos ay ipinikit niya ang mga mat, ikinalma niya ang sarili para sa desisyong nagawa.

…

Samantala, sa gitna ng traffic sa north district, mabagal na umaandar ang itim na Mercedes ni Asher. Nang mabasa niya ang mensahe ni Venice, agad siyang natigilan.

Dahil sa pagkakadistract, muntik niyang mabangga ang sasakyan na nasa harapan.

“Damn it, Asher! Ano bang iniisip mo?” reklamo ni Caleb mula sa passenger seat.

Tahimik lang si Asher habang nakatitig sa cellphone, tila hindi nagproproseso sa kanya ang nabasa.

Napabuntong-hininga si Caleb. “Galit lang si Venice dahil sa nangyari kagabi. Kahit sino naman magagalit.”

Mas humigpit ang hawak ni Asher sa manibela habang iniisip ang nabasa niyang mensahe ni Venice.

“Pero mahal na mahal ka no’n,” dagdag pa ni Caleb. “Suyuin mo lang sa ospital, okay na ’yan.”

Tahimik pa rin si Asher, walang mahanap na salita para sagutin ang kaibigan.

“Iniwan niya ang Hong Kong para sa ’yo,” patuloy ni Caleb. “Wala siyang pamilya rito, tapos wala pa siyang pandinig. Ang dami niyang tiniissa kamay ni Sofia pero hindi siya umalis.” Huminto ito sandali bago nagsalita muli. “Ang babaeng gano’n, madaling suyuin.”

Biglang nagsalita si Asher. “Sabi niya ay makikipaghiwalay na siya.”

“Ano?” gulat na sabi ni Caleb bago natawa. “Imposible. Si Venice? Hindi ’yan seryoso panigurado.”

Hindi sumagot si Asher.

“Hindi ka niyan kayang iwan,” kumpiyansang sabi ni Caleb. “Dahil wala naman siyang ibang aasahan dito bukod sa ’yo.”

Tahimik lang si Asher habang may kakaibang bigat sa dibdib niya. Pagkaraan ng kalahating oras, nakarating sila sa ospital, pero bago pa man siya makababa, biglang humarang si Sofia.

“Asher!” May benda pa rin ang bukung-bukong kaya mukha itong kawawa.

“Bakit ka lumabas?” tanong ni Asher. “Hindi na ba masakit ang paa mo?”

“Masakit pa pero tinitiis ko lang,” mahina nitong sagot.

Bago pa ito magsalitang muli ay biglang tumunog ang cellphone nito, nang makita ang caller ID, agad itongkinabahan.

“Asher ang Dad mo! Ikaw na ang sumagot please?”

Napakunot-noo si Asher pero tinanggap pa rin niya ang tawag.

“Asher,” seryosong bungad ng ama nito, “narinig ko ang nangyari kagabi. Totoo bang sinaktan ni Venice si Sofia?”

“Dad, hindi gano’n ang nangyari—”

“Wala akong pakialam!” galit nitong putol. “Kapatid mo si Sofia! Hindi mo ba naaalalang iniligtas ng ama niya ang buhay ko noon?”

Umigting ang panga ni Asher, hindi niya magawang sumabat sa sinasabi ng ama.

“At isa pa,” dagdag ng ama niya, “isama mo si Sofia mamaya sa bahay. Miss na siya ng mommy mo.”

Pagkatapos no’n ay pinatay na agad ang tawag. Tahimik na nakatitig si Asher sa cellphone nang hilahin ni Sofia ang manggas niya.

“Asher… huwag ka nang magalit sa akin, please? Magiging mabait na ako.”

Mariin na napapikit si Asher bago nagsalita. “Huwag mo ng sasaktan si Venice. Siya ang magiging asawa ko.”

Ngumuso si Sofia ngunit agad ding ngumiti. “Gusto nila Mom at Dad na umuwi tayo for dinner. Tara na?”

Hindi agad nakasagot si Asher, napatingin siya sa direksyon ng ospital at naalala ang mensahe ni Venice.

Makikipaghiwalay? Paniguradong hindi at dala lang ito ng galit. Kailangan lang nitong kumalma, huminga siya nang malalim saka ibinalik ang cellphone kay Sofia.

“Tara na.” alok ni Asher.

Agad namang sumunod si Sofia sa sasakyan, pagkasara ng pinto, mabilis na nag-type si Asher.

“Venice, kailangan ako ni Dad. Pupuntahan kita mamaya. Magpahinga ka at alagaan mo sarili mo.”

Pagkasend niya, ibinulsa niya agad ang cellphone, hindi niya napansin ang pulang notification sa screen. Failed to send ang message niya.