Kabanata 3

Ilang beses nang naimagine ni Rory ang muli nilang pagkikita ni Samantha. Sa kaniyang imahinasyon at gawa-gawang senaryo, sa pagkikita nilang muli ni Samantha ay lalapit ito sa kaniya at hihingi ng tawad sa lahat ng nagawa nito sa kaniya. May luha pa sa mga mata ng babae habang inaamin nito ang lahat ng nga pagkakasala at hihingi ito ng tawad upang maging maayos na silang dalawa.

Ayaw niya mang makitang muli si Samantha, alam niyang parte pa rin ng pamilya ni Dale ang babae. Ayaw niyang ipagdamot kay Dale ang karapatan nitong makasama ang kapatid kahit na malaki ang naging kasalanan nito sa kaniya.

Ngunit sa mga sandaling ito, naunawaan niyang hindi pa rin pala talaga nagbabago si Samantha.

Gusto niyang pumihit paharap sa babae, pero pinigilan niya ang sarili.

Humakbang palapit si Dale sa kaniya at sinubukang hawakan ang kaniyang braso. Para bang gusto nitong ilayo siya kay Samantha. O baka gusto nitong ilayo si Samantha sa kaniya.

“Samantha, you should go. Habang hindi ka pa napapansin ni Rory.” Saad ng babaeng nasa gilid ng sofa.

Mabilis nitong itinaas ang hawak na inumin para matakpan ang bibig.

Kung hindi pa siguro bumabalik ang kaniyang pandinig hindi niya mapapansin kung sino-sino ang nagsasalita, pero dahil nakaririnig na siya alam niya kung sino ang nagsasalita at kung sino ang kinakausap.

“Why? Nasa likod naman niya ako kaya hindi niya ako makikita.”

Narinig niya ang yabag ni Samantha na palapit sa kaniya. Naging tensyunado si Dale at halata sa mga mata nito ang pagbabanta.

Umakto naman siyang hindi niya alam ang nangyayari sa kaniyang paligid at hindi niya naririnig ang tunog ng takong ni Samantha.

“Hindi niya rin ako naririnig kaya kahit magsalita ako, hindi niya malalaman na narito ako. Poor, Rory. My poor deaf Rory.”

Parang kutsilyong itinatarak sa dibdib ni Rory ang mga salita ni Samantha. Wala man lang pagsisisi sa tono nito habang nagsasalita. Lahat iyon ay pangungutya.

Nakita niya ang pagdilim ng mga mata ni Dale. Alam niyang galit na ito, ngunit hindi maibuka ang mga labi dahil mapapansin niya. Muli siyang hinila ni Dale papunta sa sofa, pero tumigil din.

Naisip marahil ng lalaki na kung uupo sila, haharap na sila sa may pinto at makikita niya si Samantha kaya naman, ipinalibot na lamang ni Dale ang mga kamay sa kaniyang bewang at pinanatili siya sa kanilang kinatatayuan.

Nakatingala sa kanilang dalawa ang mga kaibigan ni Dale na nakaupo pa rin sa sofa.

“Uminom kayo. Huwag niyong ipahalata kay Rory.” Natawa si Dale, kunwa’y masayang inanyayahan ang mga kaibigan na uminom.

Hindi niya dapat alam ang nangyayari, kung hindi lamang bumalik ang kaniyang pandinig. Iisipin niyang inaalok lamang ni Dale ang mga kaibigan na uminom pa ng mas marami at huwag siyang pansinin, pero dahil naririnig na niya ang lahat mas lalong sumasakit ang kaniyang dibdib.

Prinoprotektahan niya lang ba ang nararamdaman ko? O prinoprotektahan niya si Samantha dahil ayaw niyang malaman ko na narito ang babae? Bulong ng kaniyang isip.

Itinaas ni Chek ang baso. “Cheers! Salamat at hindi tayo marinig ni Rory!” Masaya nitong sabi, natatawa.

“G*g*. Kung may hearing aid ‘yan baka binatukan ka na.” Itinaas din ng isa pang lalaki ang hawak na inumin.

“She’s so pity.” Ani isang babae na ininom ang laman ng baso.

Nanlamig lang lalo ang pakiramdam ni Rory. Buong akala niya’y mabubuting tao ang mga kaibigan ni Dale. Sa tuwing isinasama siya ni Dale sa mga pagtitipon at kasiyahan, palagi siyang nginingitian ng mga kaibigan nito.

May ilan na nag-aral pang sumenyas ng ‘Hi’ at ilang pagbati para lang sa kaniya. Akala niya’y naiintindihan siya ng mga taong ito, iyon pala… pinagtatawanan nila ang kaniyang kapansanan. Tuwang-tuwa pa silang lahat na hindi siya makarinig at walang alam sa kaniyang paligid.

Nanubig ang kaniyang mga mata. Mabuti na lamang at madilim ang silid kaya hindi iyon madaling mapapansin. Tanging ang LED lights at malilikot na neon lights ang nagbibigay liwanag.

Nilingon niya bahagya si Dale at nakitang sumisimsim ito sa inumin, walang sinasabi at hindi sinasaway ang mga kaibigan.

Bumigat lalo ang kaniyang dibdib.

Hindi niya akalain na ayos lang pala kay Dale na pag-usapan siya ng harap-harapan at hamakin ng ganito.

Muli niyang narinig ang mahinang tawa ni Samantha galing sa kaniyang likod.

Akala niya’y umalis na ito, pero mukhang nanatili ang babae para marinig ang mga panghahamak sa kaniya.

“Poor little thing, she’s unaware you hate her.” Ani Samantha.

Muling nanigas ang katawan ni Rory sa kaniyang narinig. Hindi niya alam kung sino ang kausap ni Samantha.

Napatingin sa kaniya si Dale, napansin ang kaniyang naging reaksyon.

Sumenyas ito.“Are you okay?”

Bahagya siyang tumango.

“Gusto mong uminom?” Tanong ni Dale.

Umiling siya.

“Nahirapan si Dale mag-aral ng sign language dahil sa kaniya. Ang arte din kasi minsan, ayaw isuot ang hearing aid para marinig na lang niya si Dale na nagsasalita.” Boses ng babae malapit sa liquor counter ang narinig niya.

Isa iyon sa mga college friend ni Dale na madalas ngumiti at kumaway sa kaniya kapag nakikita siya. Ginny, Ginny ang pangalan nito.

“Masakit nga naman kasi sa tainga ang hearing aid, Ginny. Mas nagiging sensitive ang tao kapag may suot no’n. Kaya siguro ayaw niya.” Sagot ng kasama nitong lalaki na nagsasalin na ngayon ng inumin.

“Still, she’s so maarte.” Ani Ginny.

Napatingin siya sa babae, hindi na napigilan ang sarili. Ngunit kaysa na galit o pagkamuhi ang rumeplekta sa mukha nito, nagawa pang ngumiti at kumaway sa kaniya ng babae na para bang hindi siya pinagsasalitaan ng masama.

Hindi niya nasuklian ang ngiti nito.

Ganito pala ang mga kaibigan ni Dale. Maling-mali ang pagkakakikala niya sa mga taong ito.

“Sometimes I wish she’s just dead. At least in that way, hindi na siya nagiging problema kay Dale.” Walang pakundangang saad ni Samantha.

Sabay-sabay napatingin sa likod niya ang mga taong nasa sofa. Kahit si Dale ay napalingon dahil sa sinabi ni Samantha.

“Sam!” Pigil nitong sigaw saka ibinalik ang tingin sa kaniya, nag-aalala na napansin niya ang pagsigaw nito.

Ngumiti pa si Dale.

Mas lalong sumikip ang dibdib ni Rory.

This is too much. Bulong niya sa sarili.

Kung hindi pa bumalik ang kaniyang pandinig ay patuloy siyang magiging katatawanan.

“What?” Maarteng tanong ni Samantha.

“Hindi naman niya ako naririnig e. At ayaw ko pa rin siya para sa'yo, Dale. She’s a slut!”

Natawa si Chek. Ganoon din ang dalawang tao na malapit sa counter. Ang tanging nagpigil lamang ng tawa ay ang iilang nasa sofa.

Si Dale, parang walang narinig, kahit na mukhang tensyunado ay mukhang hindi ginawang big deal ang sinabi ni Samantha.

This is enough.

Inalis niya ang kamay ni Dale na nakapulupot sa kaniyang bewang. Sinundan iyon ng tingin ni Dale saka siya humarap sa direksyon ni Samantha.

Isang hakbang lang ang pagitan nila kaya isang hakbang lang din ay nagawa na niyang abutin ang babae.

Malakas na dumapo sa pisngi ni Samantha ang buong pwersang lakas ng palad niya.

Namayani ang katahimikan sa buong silid ng ilang segundo bago sunod-sunod ang pagsinghap ng mga tao.

“Nakakarinig na siya?” Gulat nilang tanong.