Kabanata 2

Ilang segundo na tinititigan lamang ni Rory ang mensahe ng kaniyang ina.

Kaya siya lumayo at nagpokus sa pagbabasa ng mensahe nito dahil akala niya’y may nangyaring masama rito.

Simula noong umalis siya ng Manila at piniling manirahan dito sa Cagayan de Oro ay hindi na sila gaanong nag-uusap ng kaniyang ina. Alam niyang nagtatampo ito sa kaniyang pagrerebelde kaya’t mas pinipiling maging malamig sa kaniya.

Muli niyang binasa ang mga naunang mensahe galing sa kaniyang ina.

Nalulugi na ang kompanya ng kaniyang Tito Christian— ang bagong asawa ng kaniyang Mommy— at ang tanging paraan para maisalba ang kompanya sa mabilis nitong pagkakalugmok ay isang arrange-marriage sa mga Elizondo. Kapalit ng pagpapakasal ng anak ni Christian Rodrigo ay tutulong ang mga Elizondo na mabawi muli ang kompanya sa pagkalugi nito.

Napakunot-noo siya. Hindi siya isang Rodrigo. Isa siyang Del Real, hindi niya pinabago ang kaniyang apelyido kahit noong nakiusap ang kaniyang ina na baguhin iyon noong pinakasalan nito si Christian Rodrigo.

Hindi niya kailanman kalilimutan na isa siyang Del Real dahil ang kaniyang ama ay isang Del Real.

Bakit siya ang pinapakiusapan ng kaniyang ina na pakasalan ang isang Elizondo kung hindi naman siya anak ni Christian Rodrigo?

Bumaba ang kaniyang mga mata sa nahuhuling mga mensahe at saka lamang siya naliwanagan.

Napaawang ang kaniyang labi at nahirapan siyang lumunok.

Kagaya niya, lumayas din si Wenona sa kanilang tahanan. Umalis ito dahil ayaw magpakasal sa tagapagmana ng mga Elizondo.

Si Wenona? Lumayas? Totoo ba ‘to?

Unti-unting kumunot ang kaniyang noo. Paano nagawang lumayas ni Wenona sa tahanan ng mga Rodrigo? Hindi nito kayang mabuhay ng wala ang suporta at pera ng Daddy nito. Paano ito mabubuhay sa labas ng hindi na umaasa sa pera ng magulang?

Napakagat-labi siya. Bigla’y naalala niya, siya rin naman ay nakadepende lang din noon sa allowance na ibinibigay sa kaniya ng kaniyang ina. Akala niya’y hindi siya mabubuhay kung wala ang suporta ng kaniyang Mommy. Pero simula nang magrebelde siya, napatunayan niyang mabubuhay siya nang wala ang tulong nito.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Sa nanginginig na kamay ay ibinalik niya sa bulsa ng kaniyang pants ang cellphone at mas piniling balewalain na muna ang problemang ito.

Pabalik na siyang muli sa private room nila Dale nang natanaw niyang lumabas ang lalaki at sinalubong ang isang pamilyar na maliit at magandang babae na nakatayo sa harap ng pinto. Si Samantha.

Hindi niya napansin na dumaan sa kaniyang likod si Samantha kanina. Masyado siyang abala sa pagbabasa ng mga mensahe. Hindi rin siya nito napansin dahil nakatalikod siya at halos sumiksik na sa gilid ng pasilyo para magbasa.

Maingat na hinawakan ni Dale ang siko ng babae at hinila ito papasok ng silid. Napaawang ang bibig ni Rory sa gulat.

Narinig niyang nakabalik na nga si Samantha ng Pilipinas, pero para makita ito mismo ng dalawa niyang mga mata ay sadyang… nakakapangilabot.

Nang mawala sa kaniyang paningin ang dalawa, mabilis siyang naglakad at halos takbuhin ang distansya papunta sa harap ng pinto at maabutan si Dale at Samantha.

Nakasarado na ang pinto, hindi kagaya kanina na may kaunting siwang pa iyon. Hinawakan niya ang seradura ng pinto at bahagya iyong pinihit, ngunit bago niya pa tuluyang maitulak ay narinig na niyang muli ang tawanan galing sa loob.

Parang mas lalong nagkaroon ng enerhiya at lakas ang mga taong nasa loob. Nag-alangan siya noong una, pero nilakasan na lamang niya ang kaniyang loob.

Hindi niya maunawaan kung bakit kailangan pang itago ni Dale sa kaniya ang pag-uwi ni Samantha. Kung alam nito na magagalit siya dahil sa pagbabalik ni Samantha, bakit pa nito pinabalik ang babae?

Kung tutuusin, maaaring makulong si Samantha dahil sa ginawa nito sa kaniya, pero dahil sa pakiusap nito sa kaniya ay hindi niya itinuloy ang pagsampa ng kaso. Naniwala rin siya sa pangako nitong ilalayo si Samantha sa kaniya para hindi na siya masaktan ng babae, pero isang taon pa lang ang nakakalipas ay parang nakalimot na agad si Dale sa usapan nila.

Bumukas ang pinto at sabay-sabay na napalingon sa kaniya ang mga taong naroon.

Malaki ang private room ng club na kanilang pinuntahan. Madalas si Dale at ang mga kaibigan nito na dito mag-inuman kaya pamilyar na sa kaniya ang club at ang mga private room.

Pitong tao ang nakaupo sa sofa. Dalawa ang nakatayo malapit sa liquor counter at dalawa naman ang nakatayo sa likod ng sofa, nag-uusap-usap silang lahat kanina pero dahil sa kaniyang pagpasok, napatigil ang lahat.

“Rory.” Dumaan ang pag-aalala sa mga mata ni Dale.

Nakita niyang napatingin ito sa kaniyang tainga, alam niyang tinitingnan nito kung may suot siyang hearing aid. Nang makita ni Dale na wala, agad na guminhawa ang ekspresyon nito.

Tumayo ang lalaki at mabilis na sumenyas gamit ang mga kamay, “Ano’ng ginagawa mo rito?”

Mabagal niyang inilibot ang tingin sa mga kasama ni Dale. Lahat ng narito ay kaibigan ng lalaki. Wala si Samantha. Hindi niya mahagilap sa kaunting liwanag ng silid.

Ngunit sigurado siya sa kaniyang nakita, hinila papasok ni Dale si Samantha. Nakita niya iyon galing sa labas ng silid.

Pinilit niyang ngumiti nang nginitian siya ng mga babaeng kasama ni Dale.

“Rory.” Mas lalong lumapit si Dale at isinenyas ang mga kamay.

“Kanina ka pa ba? Sinong kasama mo sa pagpunta rito?”

“Ako lang.” Sumenyas siya pabalik.

Kanina lamang, hindi siya mapakali. Gusto niyang sabihin agad ang magandang balita sa kaniyang nobyo. Gusto niyang malaman nito na nakakarinig na siya kaya hindi na nila kailangan na magsign-language pa.

“Kadarating ko lang. Nabasa ko ang text mo,” patuloy niyang idinaan sa pag-se-senyales ang pakikipag-usap. “Kaya naisipan kong dumaan dito para batiin ang mga kaibigan mo.”

Ngumiti si Dale.

“Aalis si Ervin mamaya papuntang Australia para sa photoshoot niya kaya inanyayahan niya kaming mag-inuman.” Nakangiting senyas ni Dale sa kaniya.

Muling inilibot ni Rory ang mga mata bago sumenyas. “Kayo-kayo lang ba?”

Itinaas ni Dale ang mga kamay para sumenyas pabalik pero bago pa iyon magawa ng lalaki, nakarinig na siya ng mahinang tawa galing sa kaniyang likod.

Nakita niyang natigilan saglit si Dale pero pinagpatuloy nito ang pagsenyas, “Kami lang.”

Ngunit kasalungat ng sinabi ni Dale, alam niyang nasa likod na niya ngayon si Samantha. Patuloy ito sa paghagikhik.

“Buti hindi ka nauubusan ng pasensya sa pakikipag-usap sa kagaya niya, Dale?” Mapanuksong tanong ni Samantha sa matamis na tinig.