ตอนที่ 7. ปากกับใจ (2)

สองขาแกร่งก้าวพาคนตัวเล็กมาที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับตรงกลับบ้านทันทีโดยไม่แวะที่ไหน

และทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เปรมเตรียมใจไว้ก็เกิดขึ้นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

“ตายแล้ว!! แกทำอะไรน้องห้ะตาเปรม!” เสียงคุณหญิงมรกตดังขึ้นทันทีที่เห็นสภาพของทานตะวันในอ้อมแขนลูกชาย

เปรมถอนหายใจออกมาก่อนจะปรายตาไปทางคนตัวเล็ก

“ผมจะไปทำอะไรล่ะครับ แม่ถามลูกสาวตัวเองดูเถอะ ไปซนอะไรมา”

“ตะวันเดินชนโต๊ะเองค่ะคุณแม่ คุณเปรมไม่ได้ทำอะไรตะวันเลย” ทานตะวันรีบแก้ต่าง เธอไม่อยากให้เขาโดนดุเพราะเธอ แม้จะรู้ดีว่าคุณหญิงมรกตไม่ได้ดุหรือต่อว่าเปรมจริงจังก็ตาม

“แล้วทำไมแกไม่ดูน้องให้ดีๆ ฮึ! ก็รู้อยู่ว่าน้องกลัวเลือดไม่ใช่รึไง?”

“ก็รู้ไงครับ ถึงได้ถอดเสื้อคลุมไว้ให้” เปรมตอบด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับมองไปยังเรียวขาเล็กที่มีเสื้อตัวโปรดของเขาคลุมอยู่

ทำถึงขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกหรือไง

“พาน้องเข้าไปในห้องเลยไป”

“ขอรับคุณหญิง” เปรมประชดเบาๆ แล้วเดินพาทานตะวันเข้าไปวางลงบนเตียงในห้องนอนอย่างเบามือ

“เดี๋ยวแม่จะโทรตามตาปลื้มก่อน”

ปลื้ม หรือคุณหมอปลื้ม หมอประจำคลินิกไร่ เป็นลูกชายของน้องสาวแท้ๆ ของคุณหญิงมรกตซึ่งมีศักดิ์เป็นน้าแท้ๆ ของเปรม

เปรมหันมามองแม่ทันควัน ก่อนจะขบกรามแน่นอย่างขัดใจ

“โทรตามมันทำไม” เขาถามเสียงแข็งเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ก็ให้มาทำแผลให้น้องไงล่ะ”

“ผมทำเองก็ได้ครับ แผลแค่นี้เอง” พูดแล้วมองไปยังข้อเท้าเล็กที่ยังมีรอยเลือดซึม ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปถึงเรียวขาขาวที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นมา

แล้วยังจะให้ไอ้ปลื้มเข้ามาในห้องนอนของทานตะวันอีก

ความหงุดหงิดที่มีอยู่แล้วก็ยิ่งปะทุหนักเข้าไปอีก

“แกน่ะเหรอจะทำ แค่นี้ก็จะกินหัวน้องอยู่แล้ว!”

เปรมถอนหายใจแรงก่อนจะหันไปมองคนที่ตอนนี้นั่งเงียบ น้ำตาร่วงเงียบๆ ไม่หยุด

“ก่อนหน้านี้ยังจะเถียงฉอดๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือไง”

“ก็คุณเปรมไม่ฟังตะวันเลย...” เสียงของทานตะวันอู้อี้ปนสะอื้นเล็กๆ ปากสวยคว่ำลงอย่างน้อยใจจนคนมองใจอ่อนโดยไม่รู้ตัว

“ก็เธอ...”

“พอเลยๆ รีบทำแผลให้น้องก่อน” มรกตรีบห้ามเสียงเข้มก่อนที่ลูกชายกับลูกสาวจะเถียงกันยาวยืด

ในฐานะแม่ เธอรู้ดีว่าเปรมที่ปากร้ายกับทานตะวันแบบนี้เพราะอะไร นิสัยใจคอของลูกชายแท้ๆ เป็นอย่างไรทำไมเธอจะไม่รู้ ปากกับใจไม่เคยตรงกันสักที ‘สักวันคงได้ร้องเหมือนหมา’

“หันไปทางอื่น กลัวแล้วจะมานั่งมองทำไม” เปรมพูดขึ้นทันทีหลังจากที่แม่ของเขาเดินออกจากห้องไปเพื่อเตรียมมื้อค่ำ ท่าทางนิ่งขรึมของเขาไม่มีทีท่าจะอ่อนลงเลยสักนิด

ทานตะวันเม้มปากแน่น ก่อนจะค่อยๆ เบือนหน้าไปอีกทางตามที่อีกคนบอก น้ำตาสีใสเอ่ออยู่ขอบตาแล้วไม่นานมันก็ไหลเปื้อนแก้มนิ่มอย่างเงียบๆ

‘ทำอะไรก็ผิดไปหมด’

เปรมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจากที่ประคองข้อเท้าเล็กขึ้นมาวางบนหน้าขาตัวเอง มือใหญ่แตะเบาๆ ที่ผิวร้อนผ่าวนั้นอย่างระมัดระวัง

“เจ็บมากหรือเปล่า” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังนิ่งเรียบ แต่ในใจกลับสั่นไหวไม่น้อย

ข้อเท้าเล็กๆ กับผิวขาวเนียน แผลของทานตะวันไม่ได้ลึกถึงขนาดต้องเย็บ แต่ก็แผลก็ยาวเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

“เจ็บ” หญิงสาวตอบสั้นๆ ความน้อยใจยังตีวนอยู่ในใจ

“ทีนี้รู้หรือยังทำไมถึงบอกว่าอย่าดื้อ อย่าซน”

“...ค่ะ” ทานตะวันตอบรับเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เปรมชะงักไปเล็กน้อย ปกติจะเจอแต่ทานตะวันเด็กดื้อชอบเถียง แต่ครั้งนี้หญิงสาวกลับยอมเชื่อฟังอย่างง่ายๆ แต่นั่นไม่ทำกับน้ำเสียงของเธอ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ให้วายุขับรถให้ก่อนนะลูก” มรกตพูดขึ้นหลังจากกลับเข้ามาในห้องนอนของทานตะวันพร้อมกับถาดอาหารมื้อและยาแก้ปวด

ทานตะวันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ที่จริงเธอไม่ใช่คนดื้อดึงอะไร ทุกอย่างที่ทุกคนที่นี่มอบให้เธอรับรู้ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะความห่วงใย

ต่างจากอีกคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ คิ้วเข้มขมวดแน่นทันทีที่ได้ยินบทสนทนาของสองสาว

“จะไปได้ยังไง เจ็บขนาดนี้” เสียงทุ้มเข้มถามขึ้นทันควัน สีหน้าไม่พอใจชัดเจนปรากฏชัดเจน

“อะไรของแกตาเปรม เสียงดังอะไรนักหนา” มรกตหันไปเอ็ดลูกชายคนโตทันที ก่อนจะเบะปากน้อยๆ อย่างหมั่นไส้ท่าทางตึงตังของอีกฝ่าย

“ตะวันไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ เมื่อกี้คุณเปรมยังบอกเองเลยว่าแค่แผลนิดเดียว” ทานตะวันพูดเสียงเบา

เปรมเบนสายตามามองทันที ก่อนจะพ่นลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด

“พรุ่งนี้มันก็ระบม เดี๋ยวไปเรียนก็เดินชนนั่นชนนี่อีก”

ทานตะวันเม้มปากแน่นช้อนตามองคนตัวโตที่ยืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียงของเธอ ในสายตาของเขาเธอเป็นเด็กดื้อเด็กซนตลอดเวลาสินะ

“ตะวันมีเรียนแค่ช่วงเช้าค่ะ เลิกแล้วจะกลับเลย ไม่ไปซนที่ไหนหรอก”

“ฉันบอกว่าหยุดก็คือหยุด” นอกจากน้ำเสียงที่จริงจังแล้ว ท่าทางของเปรมในเวลานี้ก็จริงจังไม่แพ้กัน

มรกตส่งสายตาเอ็นดูให้ทานตะวัน ก่อนจะหันไปมองค้อนลูกชายด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าคำว่าเป็นห่วงมันพูดยากตรงไหน!

“งั้นก็หยุดแล้วกันนะลูก พี่เค้าเป็นห่วง”

°•○ 🌼 ○•°