LOGINShare
ตอนที่ 6. ปากกับใจ (1)
publish date:
2026-05-25 14:16:38เมื่อตกลงกันได้ทั้งสามก็เข้ามาที่โกดังของไร่ เป็นส่วนที่แยกออกมาคล้ายๆ กับโรงงานอบใบชาขนาดกลาง คนงานที่ทำหน้าที่ควบคุมการผลิตยืนหน้าเครียดอยู่ด้านหน้า
และทันทีที่เปรมเข้ามาถึง “ขอโทษครับคุณเปรม” วีระที่เป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องอบใบชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในความดูแลของตัวเอง “มันไม่ใช่ความผิดของนาย โทรตามช่างหรือยัง” “โทรแล้วครับ” “อืม...” เปรมตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่เดินตามเข้ามา มือหนายื่นไปที่เธอเพราะภายในโกดังที่ใช้เป็นที่อบใบชาค่อนข้างที่จะซับซ้อน อีกทั้งเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ก็วางอยู่มากมาย เด็กซุ่มซ่ามอย่างทานตะวันอาจจะเจ็บตัวได้ไม่ยากเลย “ไปนั่งรอตรงนั้น” เสียงนุ่มบอกแล้วพาเธอเดินลัดเลาะเข้ามาด้านในจนกระทั่งถึงเครื่องอบใบชาที่มีปัญหา ถัดไปอีกไม่ไกลเป็นโต๊ะทำงานของวีระ “ค่ะ...” ทานตะวันเดินมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของวีระ สายตาของเธอยังจับจ้องอยู่ที่ร่างหนาที่กำลังพูดคุยกับคนงานด้วยท่าทางเคร่งเครียดและเคร่งขรึม แต่ใครจะรู้ว่าท่าทางที่ทุกคนต่างหวาดกลัวนั้น มันกลับมีเสน่ห์ในสายตาเธอเป็นอย่างมาก มีเสน่ห์จนเธอแทบจะละสายตาจากเขาไม่ได้ นานแค่ไหนไม่รู้ที่เธอนั่งมองเปรมและคนอื่นจัดการกับเครื่องอบใบชาเจ้าปัญหานั่น จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น “ค่ะ คุณแม่...” ทานตะวันกรอกเสียงหวานส่งไปเมื่อกดรับสายจากที่คนที่โทรเข้ามา [ อยู่ไหนกัน ทำไมยังไม่พากันกลับมาบ้าน ] “อยู่ที่โรงอบใบชาค่ะ เครื่องอบมีปัญหา” [ ให้แม่เข้าไปรับมั้ยลูก อีกนานหรือเปล่าว่าพี่เค้าจะเสร็จ ] เสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความห่วงใยจนทานตะวันสัมผัสได้ เธอยิ้มกว้าง ความอบอุ่นที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับ เธอกลับได้รับมันมาโดยตลอด “มาเป็นไรค่ะ น่าจะใกล้เสร็จแล้ว” [ อย่างนั้นเหรอ... ] “ค่ะ คุณแม่อาบน้ำรอตะวันไปบีบขาให้นะคะ ตะวันจะรีบกลับ” ทานตะวันที่แสนสดใสตอบกลับไปอย่างเอาใจก่อนจะกดวางสายเมื่อปลายสายตอบรับและหมดเรื่องคุยกันแล้ว “คุยกับใครยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทานตะวันต้องเงยหน้ามอง ไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้นานหรือยัง แต่หากมานานแล้วก็น่าจะได้ยินทุกอย่างที่เธอคุย แล้วจะถามทำไมกัน... “คุณแม่ค่ะ” ทานตะวันตอบกลับไปอย่างหมั่นไส้ เธอรู้ว่าเขาแค่หาเรื่องเธอเท่านั้นแหละ “อ้อนเก่งเหลือเกินนะ” “ก็เหมือนคุณเปรมนั่นแหละ ดุเก่งเหลือเกิน” หญิงสาวบอกแล้วยู่หน้าใส่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าคนงานหลายคนทยอยกลับออกไปแล้ว รวมทั้งช่างที่เข้ามาซ่อมเครื่องอบใบชาด้วย “เดี๋ยวจะโดน” “เร็วๆ เลย ตะวันหิวข้าวแล้ว” เธอบอกแล้วเดินนำเขาออกมาตามเส้นทางเดิมอย่างระมัดระวัง “อ๊ะ!!” แต่เหมือนทานตะวันจะยังระวังตัวไม่พอ ข้อเท้าเล็กของเธอข่วนเข้ากับฐานของเครื่องจักรตัวใหญ่ที่มีหัวน็อตยื่นออกมา “ตะวัน!!” เพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงก็เข้ามารับเธอไว้ทันก่อนจะทรุดลงกับพื้น “อื้อ คุณเปรม~~” เสียงหวานสั่นเครือเมื่อสายตาเหลือบลงไปเห็นเลือดไหลซึมจากข้อเท้าทานตะวันกลัวเลือด “ฉันบอกแล้วใช่มั้ยให้เดินดีๆ!!” น้ำเสียงดุและเข้มขึ้นในทันที แววตาคมเต็มไปด้วยความไม่พอใจ อึก~ “ตะวันเจ็บ...” “เจ็บนั่นแหละดี จะได้จำ” เขาพูดเสียงนิ่ง ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเกตของตัวเองมาคลุมข้อเท้าเล็กที่มีเลือดซึม แล้วช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกแล้วเดินออกมาด้านนอกอย่างระมัดระวังมากขึ้นอีกเท่าตัว ทานตะวันเม้มปากแน่น น้ำตาไหลออกหางตาอย่างเงียบๆ ไม่มีแล้วเสียงสะอื้น ไม่มีแล้วความเจ็บปวด เหลือเพียงแค่ความเสียใจ ความน้อยใจที่ก่อตัวขึ้น‘เธอไม่ได้ตั้งใจ’ ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้ตัวเองเจ็บแบบนี้ “เกิดอะไรขึ้นครับ” วายุรีบสาวเท้าเข้ามาทันทีที่เห็นเจ้านายเดินออกมาพร้อมคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ข้อเท้ามีเลือดซึม เปรอะเลอะเสื้อแจ็กเกตของเปรมจนเห็นได้ชัด “ดื้อไม่เข้าท่าไง” “ตะวันไม่ได้ดื้อ!” ทานตะวันโพล่งออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว แววตาร้อนๆ เพราะทั้งเจ็บและน้อยใจ เธอแค่ไม่ทันระวังเอง ทำไมถึงถูกมองว่า ‘ดื้อ’ อยู่เรื่อย “เงียบไปเลย” เสียงดุของเปรมฟาดลงมาแบบไม่ปรานีแต่แขนแกร่งกลับกอดกระชับคนตัวเล็กไว้แน่น วายุลอบมองสีหน้าเจ้านายกับคนในอ้อมแขน ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ อย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ “อย่าเพิ่งดุเลยครับ ตะวันหน้าซีดหมดแล้ว” เปรมเหลือบตามองเธออีกครั้ง เห็นดวงตาที่เคยสดใสกำลังคลอด้วยหยดน้ำใสๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ขนาดดุยังไม่กลัว...” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงพลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว°•○ 🌼 ○•°
Latest chapter
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนพิเศษ 5. ของคนโปรดคนเดียว
“คุณเปรม!! คุณเปรมขาเร็วๆ ได้มั้ยคะ” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากระเบียงบ้านคนถูกเรียกเดินเกาหัวออกมาจากห้องทำงานในบ้านหลังใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดชนกันแทบจะผูกกันเป็นปมกับสรรพนามที่ได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่า“เรียกพ่อแบบนี้อีกแล้ว”เด็กหญิงผมเปียสองข้างในชุดเอี๊ยมกางเกงขาสั้นสีส้มขาว อายุห้าขวบย่นจมูกนิดๆ ก่อนจะเอียงคอถามอย่างสงสัย ดวงตากลมโตเปล่งประกายซุกซน“ทำไมคะ คนโปรดเรียกไม่ได้เหรอคะ ทำไมคุณแม่เรียกได้ล่ะ”“หนูยังเรียกแม่ว่าคุณแม่ได้เลย ทำไมเรียกพ่อว่าคุณพ่อไม่ได้ล่ะครับ”เปรมถามกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อมองหน้าลูกสาวสุดที่รัก“คนโปรดถามก่อนนะ คุณเปรมก็ตอบมาก่อนสิ!” คนตัวเล็กเถียงเสียงใส ขมวดคิ้วหนักอย่างไม่ยอมมือหนาของคนเป็นพ่อวางลงที่ศีรษะน้อยๆ ของลูกสาวตัวกลมก่อนจะโยกไปมาด้วยความเอ็นดู‘ลูกแม่จริงๆ’ นอกจากหน้าตาที่ถอดผู้เป็นแม่มาเต็มๆ แล้วนิสัยใจคอของคนโปรดยังเหมือนกับทานตะวันไม่ผิดเพี้ยน เรียกว่าเป็นแฝดกันก็ว่าได้“โอเคๆ เรียกได้ครับ คุณเปรมก็คุณเปรม”“ก็แค่นั้นแหละ~” เด็กหญิงตอบพลางย่นจมูกใส่ แล้วก้าวขาสั้นๆ ลงบันไดทีละขั้นอย่างระมัดระวังเ
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนพิเศษ 4. คนโปรด ปัณณ์นรี
แล้วสิ่งที่พิมพลอยคาดการณ์ไว้ก็ไม่คิด เพราะทานตะวันตั้งท้องจริงๆ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาแล้วเก้าเดือนว่าที่คุณแม่เตรียมที่เปลี่ยนเป็นคุณแม่ป้ายแดงในอีกไม่ที่ชั่วโมงข้างหน้า เช่นเดียวกับว่าที่คุณพ่อที่กำลังจะกลายเป็นคุณพ่อป้ายแดงเช่นเดียวกัน“ตื่นเต้นจังเลยค่ะคุณแม่...” ทานตะวันหันไปหาคุณหญิงมรกตที่นั่งอยู่ข้างเตียงทานตะวันมาพักอยู่ที่โรงพยาบาลได้สองวันแล้ว และกำหนดผ่าคลอดของเธอคือวันนี้ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วเหลือแค่รอพยาบาลมารับตัวเข้าห้องคลอดเท่านั้น“แม่ก็ตื่นเต้น แต่หนูไม่ต้องกลัวนะลูก แม่กับพี่เค้าจะรอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ” คุณหญิงมรกตบอกแล้วลูบแก้มของลูกสะใภ้อย่างแสนรักจากตอนที่เป็นลูกบุญธรรมก็รักอยู่แล้ว กลายมาเป็นลูกสะใภ้อย่างที่ใจหวังไว้ก็ยิ่งรักมากขึ้น“ไม่อยากให้เข้าไปด้วยจริงๆ ใช่มั้ย” เปรมถามอีกครั้งที่จริงก็ถามมาแล้วหลายครั้ง แต่ทานตะวันก็ตอบคำเดิม ไม่ใช่ไม่อยากให้เข้าไปด้วย แต่เพราะคุณเปรมของเธอน่ะชอบดุพยาบาล ขนาดตอนที่เข้ามานอนวันแรกแล้วต้องให้น้ำเกลือ เธอสะดุ้งตอนโดนแทงเข็มน้ำเกลือ คุณเปรมก็โวยวายจนพยาบาลหน้าซีดกันหมดหากเขาเข้าไปเห็นการผ่าคลอด เธอกลัวว่าเขา
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนพิเศษ 3. เป็นพ่อ
ทันทีที่กลับมาถึงบ้านเปรมก็ทิ้งตัวลงกับเตียงใหญ่อย่างหมดแรง ทานตะวันรีบนั่งลงข้างๆ แล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกหวังให้คนตัวโตได้สบายตัว“ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ” เธอถามอย่างห่วงใย อยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีไม่เคยเห็นคุณเปรมเป็นแบบนี้แม้แต่ครั้งเดียว ขนาดตอนที่เขาป่วยยังไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้“นั่นสิ...”“อาบน้ำหน่อยมั้ยคะจะได้สบายตัว”เปรมค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นหน้าเศร้าๆ ของเมียรักก็รีบดันตัวลุกขึ้น มือหนากุมแก้มนุ่มด้วยความทะนุถนอมทานตะวันเม้มปากเบาๆ ขอบตาสวยร้อนผ่าวขึ้นมา“ปวดหัวมั้ยคะ”“อย่าร้อง ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” เขาบอกเสียงนุ่มก็แค่อยู่ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างจะอาเจียนเท่านั้น ไม่รู้ผู้หญิงคนนั้นใช้น้ำหอมอะไรกลิ่นถึงได้ฉุนขนาดนั้น“งั้นคุณไปอาบน้ำนะคะ ตะวันจะไปหาอะไรร้อนๆ มาให้ดื่ม”“อืม...” เปรมตอบรับอย่างว่าง่ายร่างหนาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางเหนื่อยๆ ทานตะวันนั่งมองจนประตูห้องน้ำปิดลง เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นออกไปให้ฟองจันทร์เตรียมชาอุ่นๆ ให้เปรมใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าทุกครั้ง เขารู้สึกว่ากลิ่นฉุนของผู้หญิงคนนั้นยังติดปลายจมูกอยู่ กว่าจะมั่นใจว่าไม่ได้กลิ่นนั
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนพิเศษ 2. เหม็นเธอ
“ชุดนี้??” เสียงทุ้มของคนตัวโตเอ่ยถามในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเมียเด็กที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวทานตะวันในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั่นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย“ไม่สวยเหรอคะ” หญิงสาวมองตัวเองในกระจกบานใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่ภาพสะท้อนตรงหน้าจะมีร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดหลวมๆ จากด้านหลัง“สวย สวยจนหวงไปหมดแล้ว” หากไม่ใช่งานเลี้ยงฉลองเรียนจบเขาคงไม่ยอมให้เธอไปแน่ๆทานตะวันหมุนตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่ปลอดภัยแล้วเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ้อนหวาน“หวงทำไม คุณไปกับตะวันด้วยไม่ใช่เหรอคะ”“ไปด้วยก็หวง ไม่อยากให้ใครมอง” เปรมตอบเสียงอ้อนไม่ต่างกันสองแขนส่งไปคล้องคอคนพี่ไว้แล้วเบียดร่างกายเข้าหาคนตัวโตอีกเล็กน้อย“ตะวันอยากสวย อยากสวยใครทุกคนอิจฉาคุณ” นี่คือสิ่งที่ทานตะวันคิดและพยายามทำมันมาตลอดไม่ใช่แค่ความสวย ความดูดี แต่เธอพยายามทุกอย่างที่จะอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนี้ แล้วเธอก็ทำมันได้อย่างดี เธอสามารถคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาได้ แยมผลไม้ที่เป็นแบรนด์ของเธอก็กำลังไปด้วยดี เป็นที่ต้องการของท้องตลอดอย่างมากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณเปรมก็มีดีไม่แพ้ใครเหมือนกัน“แต่ฉันจะตายเอานะ”
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนพิเศษ 1. คนเดียวในสายตา
ชีวิตของทานตะวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากนักศึกษาปีหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องโบกมือลาคำว่า ‘นักศึกษา’ แล้ว“ใจหายอ่า...” เสียงนุ่มของทานตะวันเอ่ยขึ้นในระหว่างที่กำลังลงจากอาคารเรียนการสอบในวันสุดท้ายสิ้นสุดลงแล้ว“ใจหายอะไร เดี๋ยวตะวันก็ต้องมาที่นี่บ่อยๆ” ปันปันแซวเสียงไม่ดังมากทานตะวันยู่หน้าใส่เบาๆมาทำไมล่ะ ไม่มาหรอก ถึงจะมีสิทธิ์ในสถานที่แห่งนี้ในฐานะน้องสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัย แต่สำหรับเธอแล้วมันเป็นแค่สถานที่แห่งหนึ่งที่เธอมาเล่าเรียนและได้เจอเพื่อนๆ เท่านั้น“ไม่คุยด้วยแล้ว ไว้เจอกันคืนนี้นะ” เธอพูดเสียงอ่อนพร้อมโบกมือลา ก่อนจะหันไปเห็นชายหนุ่มที่เธอนอนกอดอยู่ทุกคืนนั่งรออยู่ใต้ร่มต้นไม้ใหญ่คุณเปรมในเสื้อเชิ้ตสีเข้มเรียบกับกางเกงยีนดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน แต่เมื่อเขายิ้มความโดดเด่นนั่นก็ยิ่งทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่า“รีบไปเลย สาวๆ มองใหญ่แล้ว” ปันปันกระซิบแซวเบาๆ“อื้อ!!” ทานตะวันตอบกลับเสียงใสก่อนจะโบกมือลาอีกครั้ง แล้วรีบเดินไปหาคนที่รออยู่ด้วยหัวใจที่คันยุบยิบไปหมดยิ่งเห็นสายตาที่สาวๆ มองมาที่สามีของเธอ ทานตะวันยิ่งรู้สึกหงุดหงิดไปห
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนที่ 32. ทานตะวันของคุณเปรม [END]
“สบายใจแล้วใช่มั้ยหืม...” เปรมถามเสียงอ่อนโยนในระหว่างที่กำลังเดินกลับขึ้นมาบนบ้านในช่วงค่ำของวัน“สบายใจมากๆ เลยค่ะ”“แล้วแบบนี้ฉันยังจะดุเธอได้มั้ยนะ” ร่างหนาถามอย่างหยอกล้อทานตะวันยู่ปากใส่เล็กน้อย ก่อนจะสวมกอดที่เอวกว้างแน่น ท่าทางออดอ้อนของเธอทำให้เปรมหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว“ดุไม่ได้แล้ว” เธอพูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกเขา“ทำไม จะหนีกลับไปบ้านพ่อเธอหรือไง”“เปล่า~ ดุไม่ได้แล้วเพราะตะวันไม่ได้ดื้อแล้วต่างหาก เป็นเด็กดีมากๆ เลยด้วย”รอยยิ้มหวานๆ ที่แต่ก่อนเปรมทำได้แค่เพียงแอบมองอยู่ห่างๆ ตอนนี้มันปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และที่สำคัญรอยยิ้มหวานตรงหน้ามันเป็นเขาที่ได้เป็นเจ้าของ“จะรอดู” เขาบอกพร้อมกับแตะนิ้วลงที่ปลายจมูกโด่งสวยเบาๆ ก่อนจะโอบเอวคนน้องเดินกลับเข้าห้องนอนทานตะวันยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงห้อง กลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่กำลังออกดอกเบ่งบานส่งกลิ่นหอมช่วยผ่อนคลาย ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ พรางให้คิดถึงบางคนที่อยู่บนท้องฟ้า“แม่จ๋า แม่รับรู้ทุกอย่างแล้วใช่มั้ยคะ...”รับรู้แล้วใช่มั้ยว่าที่ผ่านมาพ่อรักแม่แค่ไหน ที่ผ่านมาเธอรู้ว่าแม่ของเธอทนทุกข์ทรมานมาก หลายครั้งที่เธอแอบเห็นแม่ของเธอร้องไห้ ไม่
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนที่ 7. ปากกับใจ (2)
สองขาแกร่งก้าวพาคนตัวเล็กมาที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับตรงกลับบ้านทันทีโดยไม่แวะที่ไหนและทันทีที่กลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เปรมเตรียมใจไว้ก็เกิดขึ้นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด“ตายแล้ว!! แกทำอะไรน้องห้ะตาเปรม!” เสียงคุณหญิงมรกตดังขึ้นทันทีที่เห็นสภาพของทานตะวันในอ้อมแขนลูกชายเปรมถอนหายใจออกมาก่อนจะปร
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนที่ 5. เด็กดื้อ (ของคุณเปรม)
แสงแดดที่ร้อนระอุทำเอาเจ้าของไร่วัยสามสิบกว่าๆ ต้องถอดหมวกที่สวมใส่อยู่มาโบกพัดให้ตัวเองเพื่อคลายความร้อนที่กำลังเล่นงานตัวเอง ในระหว่างที่ยืนดูคนงานในไร่กำลังช่วยกันยกลังใบชาขึ้นรถเตรียมที่จะส่งต่อให้กับลูกค้ารายใหญ่ด้วยตัวเอง“เข้าไปด้านในก่อนมั้ยครับคุณเปรม วันนี้อากาศร้อนมาก” วายุ ผู้ช่วยส่วนตั
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนที่ 4. เอาใจ
ทานตะวันชั่งใจอยู่นานตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัย จนถึงตอนนี้ สุดท้ายเธอก็ไม่อาจทนกับความเงียบของอีกคนได้“คุณเปรม…”“มีอะไร” น้ำเสียงห้วนเหมือนทุกครั้งดังกลับมาริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ“คุณไม่พอใจตะวันหรือเปล่าคะ” เธออดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ถึงได้เงียบผิดปกติแบบ
Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม ตอนที่ 3. ฝากฝัง (2)
ประตูห้องถูกปิดลงอีกครั้งเมื่อทานตะวันออกไปแล้ว“ยังไง มาถึงนี่คงไม่ได้ตั้งใจมาส่งน้องมึงอย่างเดียวใช่มั้ย” อธิการบดีรูปหล่อที่เป็นเพื่อนสนิทของเปรมเอ่ยถามเมื่อทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานเรียบร้อยแล้ว“ก็ตั้งใจมาส่งด้วย แล้วก็ตั้งใจจะมาหามึงด้วย”“มีอะไร...” ท่าทางและน้ำเสียงของเปรมดูจริงจังมากกว่
You May Also Like
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.4K viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.9K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก77.1K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร182 viewsท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi44 viewsพันธะรักแม่อุ้มบุญ
พิมธารา189 viewsเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T465 views
