2.คู่ขาอีกคน (2)

“แก้ม”

ร่างบางที่กำลังก้าวฉับๆ เพื่อกลับไปยังโต๊ะทำงานช่วงบ่ายหลังพักเที่ยงหยุดก่อนจะหันตามเสียงเรียก แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาหาตน

“แก้มจริงๆ ด้วย กลัวจะทักคนผิดอยู่เหมือนกันนะเนี่ย”

อีกฝ่ายออกมาประตูห้องประชุม ซึ่งเธอรู้ว่าทีมออกแบบจะเข้าประชุมกับเจ้านายของตนในบ่ายนี้ กุลนารีคิดอยู่ชั่วแวบก็เอ่ยถาม

“พี่ยุเพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอ”

“ใช่ เพิ่งเริ่มงานได้สองอาทิตย์ ไม่รู้นะเนี่ยว่าแก้มทำงานที่นี่”

“ทำมาตั้งแต่เรียนจบน่ะ”

“หือ งั้นพี่ต้องขอคำปรึกษารุ่นพี่อย่างแก้มแล้วล่ะ”

“แก้มไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องออกแบบหรอกค่ะ”

เธอบอกไปพร้อมยิ้มบาง

“ก็ถามเรื่องทั่วๆ ไป ระบบภายใน หรือไปกินข้าวกันบ้างอะไรงี้”

อีกฝ่ายบอกกว้างๆ

ขณะที่กุลนารีมองคนที่ไม่เจอกันมานับแต่อีกฝ่ายเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยความรู้สึกแปลกๆ ทั้งอึ้งทั้งดีใจ หากก็อึดอัดขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก คาดว่าศตายุน่าจะถูกดึงตัวมา จำได้ว่าหัวหน้าฝ่ายออกแบบกับพริษฐ์เข้ามาขออนุมัติคนกับเจ้านายตน เนื่องจากบริษัทเพิ่งลดคนคัดคนออก วางระบบภายในใหม่ทั้งหมด ใช้คนน้อยลงแต่ทักษะความสามารถของบุคคลต้องหลากหลายมากขึ้น ใครรับระบบใหม่ไม่ได้และพร้อมออกก็สามารถเสนอตัวในช่วงเลิกจ้างได้เพราะจะได้เงินชดเชยตามกฎหมาย

“ดีใจที่เจอแก้มนะ”

คำพูดของชายหนุ่มทำเอาเธอมึนไม่น้อยเลย หากก็ยิ้มรับเพราะจะปฏิเสธว่าไม่รู้สึกอะไรก็คงไม่ใช่ เธอก็รู้สึกดีที่ได้เจอคนรู้จักโดยบังเอิญ ทว่ายังก้ำกึ่งอยู่ ไม่ถึงกับดีใจ

“กุลนารี”

เสียงเข้มคุ้นหูดังขึ้นทำให้แทนที่เธอจะต้องตอบคำถามก็ต้องหันไปมองคนพูดแทน

ร่างสูงกำยำที่เดินตรงมาจากลิฟต์ให้ความรู้สึกสบายใจผ่อนคลายขึ้น ต่างจากทุกครั้งที่เธอจะค่อนข้างตื่นตัวคอยรับคำสั่ง เพราะช่วยตัดบทคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าได้พอดี

“ค่ะเจ้านาย”

“ทำอะไรอยู่ นึกว่าคุณจะไปเตรียมเอกสารประชุมบ่ายนี้แล้วเสียอีก”

“ค่ะ”

กุลนารีรับคำโดยไม่อธิบายใดๆ ยิ้มบางให้ศตายุเล็กน้อยก่อนจะขอตัวรีบไปจัดการเอกสาร ขณะที่สายตาคมของประธานกรรมการเหลือบมองหนุ่มพนักงานใหม่แวบหนึ่งอีกฝ่ายจึงยกมือไหว้ พศินพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเดินต่อไปทางเดียวกันกับที่หญิงสาวเพิ่งเดินนำไปก่อน

ศตายุมองตามแล้วก็เข้าใจว่ากุลนารีน่าจะเป็นเลขาของท่านประธาน แม้จะเพิ่งเข้ามาทำงานทว่าก็ได้รับการอบรมนิเทศน์ไปแล้วจึงต้องจดจำหน้าของผู้บริหารให้ได้ โดยเฉพาะประธานกรรมการ เขาพยักหน้ากับตัวเองอย่างพึงพอใจก่อนจะรีบไปเข้าห้องน้ำเพราะผู้ใหญ่ในการประชุมมาถึงแล้วน่าจะได้เริ่มกันในไม่ช้า

“มีอะไรต้องคุยกัน ถึงขั้นไม่รีบเตรียมเอกสาร คุณไม่เคยเป็นแบบนี้นี่”

พศินหยุดตรงโต๊ะทำงานของเลขาหน้าห้องตนเองแล้วถามขึ้น

คนที่กำลังเช็กแฟ้มงานข้างโต๊ะตนเองเงยหน้าขึ้นมอง ไม่คิดว่าเจ้านายจะไม่พอใจจนถึงกับเอ่ยถาม เพราะเธอก็มองนาฬิกาดูแล้วว่ายังทันเวลาอยู่ ในเมื่อกำหนดการประชุมคือบ่ายโมงครึ่ง

“ขอโทษค่ะ รู้จักกันก็เลยทักทายนิดหน่อยน่ะค่ะ”

“พนักงานใหม่น่ะนะ”

“ค่ะ”

คิ้วเข้มขมวด ส่วนกุลนารีเองก็เช็กเอกสารเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวหยิบแฟ้มมาถือมองสบตาเขา

“เอกสารพร้อมแล้วค่ะ”

เธอเตรียมงานเข้าแฟ้มไว้ตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว เพียงแค่เช็กความเรียบร้อยซ้ำเท่านั้นจึงไม่เสียเวลา

“คนรู้จัก เป็นใคร?”

ชายหนุ่มยังไม่เลิกซักทำเอาคนเป็นเลขางงไปเหมือนกันทว่าก็ตอบตามตรงโดยไม่คิดปิดบัง

“แฟนเก่าค่ะ”

กับพศินแล้วเธอควรพูดความจริง ดีกว่ามัวอึกอักคิดหาคำตอบ เพราะอาจยิ่งทำให้ถูกดุเข้าไปอีก

แววตาคู่คมดุดูแปลกใจหากก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวคมคายพยักเล็กน้อย

“พร้อมแล้วก็ไปกันเลย”

ร่างสูงกำยำเดินนำไปก่อนทันทีที่พูดจบ โดยไม่เข้าห้องทำงานของตนเองก่อนด้วยซ้ำ กุลนารีเองก็กุลีกุจอตามไปอย่างไม่ต้องการให้เจ้านายหนุ่มขุ่นเคืองใจว่าตนชักช้า

=====

เห็นกุลนารีคุยกับผู้ชายแล้วมีหงุดหงิดนะพศิน ^-^