- 5 - อย่าตีความไปไกล

บรรยากาศยามเย็นภายในตึกเต็มไปด้วยกลิ่นไอของโลหะ น้ำมันหล่อลื่น และเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ครางหึ่งอยู่ตลอดเวลา

แต่ในวันนี้ทุกอย่างกลับถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างเหล็กกล้า ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างไร้ความปราณี เปลี่ยนทัศนียภาพภายนอกหน้าต่างบานสูงให้กลายเป็นเพียงม่านน้ำสีเทาขุ่นมัว

เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดลงมาในระยะไม่ไกลนัก ตามมาด้วยเสียงระเบิดเบาๆของหม้อแปลงไฟฟ้าที่ไหนสักแห่ง

ทันใดนั้นแสงไฟนีออนที่เคยสว่างจ้าภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงสลัวสีส้มรำไรจากไฟสำรองทางเดินที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานประตูเข้ามาเพียงน้อยนิดพอให้เห็นเงารางๆของเครื่องมือสื่อสารและแผงวงจรที่วางระเกะระกะ

“ไฟดับเหรอ...” เสียงหวานของพายดังขึ้นในความมืด เธอวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจยาว

“ภีม... นายยังอยู่ตรงนั้นไหม?”

“อืม... อยู่” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาจากมุมห้องที่เป็นส่วนควบคุมหลัก ก่อนพายจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆของเขาเดินฝ่าความมืดมาหาเธออย่างแม่นยำ ราวกับเขามีระบบเซ็นเซอร์ตรวจจับพิกัดของเธออยู่ในหัว

“ระบบสำรองของตึกทำงานแค่ไฟทางเดิน ส่วนในแล็บนี้คงต้องรอเจ้าหน้าที่เทคนิคมาจัดการพรุ่งนี้เช้า”

“หมายความว่าเราติดอยู่ที่นี่?” พายถามพลางกอดอกเพราะลมจากพัดลมระบายอากาศที่เพิ่งหยุดทำงานทำให้อากาศเริ่มเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว ผสมกับไอฝนที่เล็ดลอดเข้ามาตามร่องหน้าต่าง

“ฝนตกหนักขนาดนี้ ต่อให้ไฟไม่ดับมึงก็ออกไปไม่ได้อยู่ดี” ภีมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอในความมืดสนิท พายมองไม่เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน เห็นเพียงเงาโครงร่างสูงใหญ่ที่ดูคุกคามแต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดภีมยื่นมือไปสัมผัสต้นแขนของพาย เขาพบว่าเธอกำลังสั่นน้อยๆ

“มึงหนาวเหรอ?”

“นิดหน่อย... ก็มึงเล่นเปิดแอร์จนเย็นจัดก่อนไฟจะดับนี่นา” พายพยายามพูดติดตลกเพื่อทำลายความกดดันที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ภีมไม่ได้ขำด้วย เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของพายปะทะกับอกแกร่ง ความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อช็อปเนื้อหนาทำให้พายสะดุ้งเล็กน้อย

ภีมกอดเธอไว้จากด้านหลัง วางคางลงบนไหล่บาง ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดซอกคอจนพายขนลุกซู่

“ภีม... มึงทำอะไรเนี่ย ไหนบอกว่าห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวถ้าไม่ได้อยู่ใน ข้อตกลงไง” พายประท้วงเสียงแผ่ว แต่เธอกลับไม่ได้ขยับหนี

“นี่มันก็คือหนึ่งในข้อตกลงไม่ใช่เหรอ? การรักษาสภาพร่างกายของพาร์ทเนอร์ไม่ให้เจ็บป่วยจนกระทบงาน” ภีมตอบด้วยตรรกะที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาปกปิดความต้องการ

“มึงตัวสั่น... อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลง กูก็แค่ทำหน้าที่เป็นแหล่งกำเนิดความร้อนให้”

“แหล่งกำเนิดความร้อนบ้านมึงน่ะสิ...” พายพึมพำ แต่แล้วเธอก็ต้องครางออกมาเบาๆ เมื่อภีมเริ่มกดจูบลงบนลาดไหล่ที่โผล่พ้นสายเดี่ยวของเธอ

ความมืดและเสียงฝนที่ตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอกดูเหมือนจะเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้การควบคุมอารมณ์ของภีมพังทลายลง

ภีมพลิกตัวพายให้หันมาเผชิญหน้า เขาอุ้มพายขึ้นอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก ก่อนจะวางเธอลงบนโต๊ะแล็บตัวใหญ่กลางห้อง โต๊ะที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยาง อุปกรณ์เซ็นเซอร์ราคาแพง และแผงวงจรที่เพิ่งประกอบค้างไว้

“ภีม... ตรงนี้ไม่ได้นะ อุปกรณ์พวกนี้มันละเอียดอ่อนมาก... อ๊ะ! ถ้ามันโดนทับจนพังล่ะ?” พายพูดหอบๆขณะที่มือหนาของภีมเริ่มซุกซนอยู่ภายใต้ชายเสื้อของเธอ

ใบหน้าของภีมซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น เขาขบเม้มผิวเนียนอย่างโหยหา แฝงไปด้วยความหึงหวงที่ยังค้างคามาจากกองถ่ายแบบเมื่อกลางวัน สัมผัสของเขาดุดันแต่กลับแฝงไปด้วยความระมัดระวังไม่ให้ผิวของเธอต้องระคายเคือง

“ถ้ามันพัง... กูก็แค่ซ่อมใหม่” ภีมกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสู้กับเสียงฟ้าร้องข้างนอก

“กูเรียนวิศวะนะพาย... ของพวกนี้กูใช้เวลาซ่อมแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม”

เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอในความสลัว ดวงตาของภีมในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของหนุ่มเงียบขรึมเหลืออยู่เลย มีเพียงคนที่กำลังหิวกระหายในตัวเธอ

“แต่ตอนนี้... กูอยากซ่อมมึงมากกว่าพาย ระบบของมึงเมื่อกลางวันมันรวนไปหมด มึงปล่อยให้คนอื่นเข้าใกล้เกินระยะปลอดภัย... กูต้องจัดการ”

“มึงมันบ้า... นี่มันคืออาการหึงชัดๆภีม ยอมรับมาเถอะ” พายคล้องคอเขาไว้ ดึงให้เขาเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดกัน

“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่เคยมีความรู้สึกไร้สาระแบบนั้น” ภีมยืนยันเสียงแข็ง แม้ว่ามือของเขาจะสั่นน้อยๆขณะปลดกระดุมเสื้อของเธอ

"มันคือความรับผิดชอบในฐานะเจ้าของโปรเจกต์... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้ดาต้าในชีวิตของมึงมันปนเปื้อนทั้งนั้น”

ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาทันทีที่พูดจบ มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่พายไม่เคยได้รับจากคู่นอนทั่วไป

ภีมใช้มือประคองศีรษะของเธอไว้ไม่ให้กระแทกกับเครื่องมือบนโต๊ะ ทุกสัมผัสของเขาดูโหยหาเหมือนคนขาดออกซิเจนมาเป็นเวลานาน เขาจูบเธอด้วยความชำนาญ แต่ในทุกจังหวะกลับมีความสั่นไหวบางอย่างที่สื่อออกมาว่าเขากำลังรู้สึกมากกว่าที่ปากพูด

ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสลัว ภีมใช้ร่างกายของเขาปกป้องพายจากความหนาวเหน็บและเสียงพายุข้างนอก เขาโอบกอดเธอไว้เหมือนเธอคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในห้องแล็บแห่งนี้ ยิ่งกว่างานวิจัยชิ้นไหนๆที่เขาเคยทำมา

“ภีม... ถ้านี่เป็นแค่ FWB จริงๆ... ทำไมมึงต้องกอดกูแน่นขนาดนี้ล่ะ?” พายถามถามพึมพำขณะที่ซบหน้าลงกับอกแกร่ง

ภีมชะงักไปครู่หนึ่ง เขาโอบกอดเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าผิวจะโดนอากาศเย็นนานเกินไป

“เพราะมึงยังมีประโยชน์ต่อทีม” ภีมตอบโดยไม่สบตา เขาหันไปหยิบแท็บเล็ตที่ดับไฟลงแล้วมาวางไว้ข้างตัว

“ถ้ามึงไม่สบายไป งานส่วนมาร์เก็ตติ้งจะดีเลย์ 20% และนั่นจะทำให้เกรดเฉลี่ยของกูลดลง... มันคือการบริหารจัดการความเสี่ยงเท่านั้นพาย อย่าตีความไปไกลกว่าตรรกะที่กูตั้งไว้”

พายแค่นยิ้มออกมาในความมืด เธอรู้ดีว่าภีมกำลังโกหก ทั้งการกระทำที่ถนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วบางๆ

การที่เขาจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยนเมื่อครู่ หรือการที่เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากการกุมมือเธอไว้แน่น... ทั้งหมดนั่นมันคือ 'ความรัก' ที่ถูกฉาบไว้ด้วยคำว่า 'ตรรกะ'

“โอเค... เพื่อประสิทธิภาพของงานสินะ” พายพูดพลางเอนหัวซบไหล่เขา

“งั้นคืนนี้เจ้าของโปรเจกต์อย่างมึง ก็ช่วยกอดทรัพยากรสำคัญของโปรเจคอย่างกูไว้จนกว่าไฟจะมาด้วยแล้วกันนะ... เดี๋ยวทรัพยากรตัวนี้จะหนาวจนรันงานพรุ่งนี้ไม่ไหว”

ภีมไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น วางคางลงบนหัวของเธอแล้วหลับตาลงท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาลง

ในหัวของภีมยังคงพยายามหาเหตุผลมาหักล้างความรู้สึกอุ่นวาบในใจ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาก็ยังคงเป็นคำว่า 'Error' ซ้ำๆ

เพราะความจริงที่เขาไม่กล้ายอมรับก็คือ... ระบบของเขามันพังตั้งแต่วันแรกที่เขายอมให้พายเดินเข้ามาในอยู่ในสถานะFWBแล้ว

"ไหนๆก็ติดอยู่ด้วยกันแล้ว ทิ้งหน้าที่มาเก็ตติ้งของมึง มาทำหน้าที่อื่นก่อนดีกว่า"

"หน้าที่อะไร?"

"อมให้กูหน่อย" เขาพูดก่อนจะปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิบลง ทั้งจับมือของเธอไปลูบส่วนนั้นให้เข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ