TATTOO HAWK ONE_2

TATTOO HAWK ONE_2

​อีกด้าน

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของ โรงพยาบาล H ร่างสูงของสายเหยี่ยวกำลังตอกกระเเทกท่อนเอ็นของเขาเข้าใส่ร่องสวาทของนางพยาบาลสาวที่กำลังพิงสะโพกของหล่อนกับโต๊ะทำงานของเขาอย่างเมามัน

ปึก!! ปึก!! ปึก!!

เขาสาวสะโพกเข้าออกอย่างหนักหน่วง โดยที่เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าร่างบางที่กำลังโดนเขาตอกกระเเทกท่อนเอ็นเข้าใส่ไม่หยุดอยู่นั้น จะรับเเรงส่งอันรุนเเรงเเละป่าเถื่อนของเขาไหวหรือไม่

เพราะสำหรับเขาอะไรที่ได้มาง่ายๆ เขามักจะไม่ถนอมมันอยู่เเล้ว เขาปลายตามองร่างบางของหล่อนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะก้มมองจุดเชื่อมของเขาเเละเธอที่เชื่อมกันอยู่ด้วยสายตาเย็นชาและว่างเปล่า

' ง่าย! คือคำเดียวที่เขาจะบอกกับหล่อน '

ปึก!!! ปึก!!! ปึก!!! ปึก!!!

" อื้อออออออ...ทะ..อ๊ะ..ท่านประ..อื้อ..ทาน..อ๊าาา "

เสียงครวญครางของหล่อน ทำให้เขารู้สึกรำคาญจนต้องปลายตามองด้วยความหงุดหงุด และก่อนที่เขาจะเสียอารมณ์ไปมากกว่านี้

"....." สายเหยี่ยวก็ทำการโหมกระหน่ำเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเร่งสอบสะโพกเข้าออกภายในร่องสวาทของเธอไม่ยั้ง

ปึก!!! ปึก!!! ปึก!!!

จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานหลายนาที ในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยความต้องการต้องตัวเองออกมา

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด "

เสียงหวีดร้องด้วยความสุขสมของพยาบาลสาวดังลั่นไปทั่วห้อง นั่นยิ่งทำให้สายเหยี่ยวยิ่งรู้สึกรำคาญจนต้องรีบถอนถอนท่อนเนื้อของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว

บล๊วกกกก!!

" หุบปาก! ออกไปได้เเล้ว!"

สายเหยี่ยวตวาดร่างบางที่เอาเเต่กรีดร้องจนน่ารำคาญพร้อมกับไล่เธอออกไปทันที โดยที่ไม่ได้สนใจหรือหันไปมองสีหน้าและท่าทีของหล่อนด้วยซ้ำว่าตอนนี้เจ้าตัวจะทำสีหน้าแบบไหนอยู่

มือหนาจัดการถอดถุงยางอนามัยที่สวมใส่บนท่อนเอ็นอยู่โยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ก่อนที่เขาเดินเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วถอดเสื้อผ้าออกจนหมด

จากนั้นเรียวขาทั้งสองข้างก็ก้าวเดินเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อที่เขาจะได้ทำความสะอาดร่างกายของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนเมื่ออาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดและสดชื่น ร่างสูงก็หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่พร้อมกับก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีสบายๆ

การที่เขาโตมาโดยปราศจากครอบครัวทำให้เขากลายเป็นคนเย็นชาเเละป่าเถื่อน เขาที่เป็นถึงนายเเพทย์ใหญ่เเละเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเเห่งนี้ เเต่กลับต้องเเบกรับหน้าที่หลายๆอย่างเอาไว้ มันทำให้เขากลายเป็นคนเข้มแข็งและประสบความสำเร็จมาได้จนถึงทุกวันนี้

และเพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่ครอบครัวของเขาทิ้งเอาไว้ให้ เขาเลยตั้งใจว่าจะดูเเลที่นี่ให้ดีที่สุด ให้สมกับที่ผู้เป็นพ่อเเละเเม่ของเขาได้ร่วมกันสร้างมา

เเต่น่าเสียดายที่พวกท่านดันด่วนจากไปก่อนวัยอันควรโดยที่ไม่ทันได้เห็นถึงความสำเร็จของเขา ในตอนนั้นเขาที่สูญเสียเสาหลักของครอบครัวไปพร้อมๆกันแทบจะล้มทั้งยืนเลยก็ว่าได้ แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีหลวเหลืออยู่บ้าง ในตอนนั้นโชคดีที่สุดของเขาเลยก็คือการที่เลขาส่วนตัวของบิดาและมารดามีนิสัยซื่ิอสัตย์ อีกทั้งยังคอยดูเเลเเละเเนะนำเขาเป็นอย่างดี

ท่านคอยดูเเลเรื่องเรียนเเละสอนการบริหารจนเขาสามารถกลับมาทำงานเเละดูเเลที่นี่ได้ ทว่าพอเขาจัดการเรื่องทุกอย่างเองได้ เขาคนนั้นมาอำลาโลกใบนี้ไป แล้วทิ้งให้เขาต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงคนเดียวอีกครั้ง

เเต่จะบอกว่าท่านทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวก็ไม่ถูก เพราะถึงอย่างไรเขายังมีน้องสาวอย่าง สายไหม ให้ต้องดูเเลอีกคน แต่ด้วยทั้งนี้ทั้งนั้นความสูญเสียในครั้งนั้น ก็ได้สร้างบทเรียนและทำให้เขาสามารถก้าวผ่านเรื่องราวต่างๆมาได้จนถึงทุกวันนี้นั่นเอง

พรึ่บ!

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตมากจนเกินไป สายเหยี่ยวก็รีบดึงสติตัวเองกลับมาปัจจุบันอีกครั้ง เขารีบจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยอยู่อีกพักใหญ่ จนกระทั่งแต่งตัวเสร็จเขาก็ก้าวขาเดินออกมานั่งที่เก้าอี้ภายในห้องทำงานของตัวเองอีกครั้ง

ทว่าพอปลายตามองเเฟ้มที่เลขาส่วนตัวพึ่งเอามาวางไว้ให้ เขาก็ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารมาอ่านอย่างเลี่ยงไม่ได้

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

" เข้ามา "

น้ำเสียงราบเรียบของผู้เป็นเจ้าของห้องที่เอ่ยออกมาทำให้เลขา คนสนิทอย่าง รอนด์ ค่อยๆเปิดประตูเข้ามาเเล้วรายงานเรื่องบางอย่างให้เขาได้รับรู้

" เธอมาทำงานเเล้วครับ ตอนนี้อยู่ที่ห้องฉุกเฉิน "

จบคำรายงานของรอนด์ร่างสูงของสายเหยี่ยวก็พยักหน้าให้เขาออกไปอย่างเข้าใจ

ทว่าพอรอนด์ออกไปสายเหยี่ยวก็หันเก้าอี้ไปมองวิวด้านนอกกระจกพร้อมกับพึมพำกับตัวเองอย่างเหม่อลอย

' มาเเล้วสินะเพียงขวัญ '

​