LOGINKinabukasan, tila mas mabigat ang hangin sa loob ng Triple A Luxerio’s Headquarters. Tahimik na nakaupo si Lexus sa likod ng kaniyang malawak na mesa, ngunit hindi man lamang niya binabasa ang mga dokumentong nakalatag sa kaniyang harapan. Sa halip, paulit-ulit niyang tinitingnan ang dalawang larawang nasa mesa—ang kaniyang litrato noong bata pa siya at ang litrato ni Thunder na hindi niya maalis sa kaniyang isipan mula pa kagabi. Magkatabi ang dalawang larawan. Parehong bata. Parehong nakatingin sa camera. At higit sa lahat, pareho ang mga matang tila may sariling kuwento. Dahan-dahang napahawak si Lexus sa sentido. “Coincidence…” mahina niyang sambit, na para bang sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili. Ngunit kahit ilang beses niya iyong sabihin, hindi iyon sapat upang patahimikin ang kutob sa kaniyang dibdib. Muling pumasok sa kaniyang isipan ang sinabi ng kaniyang ama kagabi. People can have similar features. Resemblance doesn't automatically mean blood relation. Unless y
Hindi agad nakapagsalita ang ama ni Lexus. Nanatili itong nakatitig sa larawan ni Thunder, habang unti-unting nagbabago ang ekspresyon sa mukha nito. Sa unang tingin, maging siya ay maaaring mapagkamalang larawan iyon ng kaniyang anak noong bata pa—ngunit mabilis nitong pinakalma ang sarili bago pa mapansin ni Lexus ang kakaibang reaksyon nito. “Why?” malamig na tanong ni Lexus, bahagyang kumukunot ang noo habang nakatingin sa ama. Marahang ibinaba ng matanda ang litrato sa ibabaw ng mesa. “Nothing,” sagot nito, pilit na kalmado ang tinig. “I was just surprised.” “Surprised by what?” Bahagyang ngumiti ang kaniyang ama, ngunit halatang pilit iyon. “By how much children can look alike.” Hindi kumurap si Lexus. “Look alike?” Tumango ang matanda habang kunwaring pinag-aaralan muli ang litrato. “Yes. Thunder does look a little like you when you were young.” Bahagyang umangat ang kilay ni Lexus. “A little?” Napahinto ang kaniyang ama. Alam niyang iyon ang delikadong bahagi ng
"About the twins."Parang huminto ang pag-ikot ng mundo ni Tamara matapos marinig ang mga salitang iyon.Pilitan siyang ngumiti."What about them?" tanong niya, pilit na pinapakalma ang sarili.Mariing nakatitig si Lexus sa kaniya."Tell me the truth, Tamara."Napahigpit ang hawak niya sa kaniyang damit."What truth?""Did Franz ever know about the twins before they were born?"Napakurap si Tamara.Hindi iyon ang inaasahan niyang itatanong nito."Why are you asking?""Because something doesn't make sense."Tumalim ang tingin ni Lexus."I saw the DNA result. Negative. Hindi ako ang ama."Bahagyang nakahinga nang maluwag si Tamara, ngunit hindi pa rin nawawala ang kaba niya."Then what's the problem?""Dahil pakiramdam ko may tinatago ka."Natahimik si Tamara."Lexus, enough.""No!" biglang tumaas ang boses nito.Napaatras siya."Apat na taon, Tamara! Apat na taon akong nagtatanong sa sarili ko kung bakit mo ako iniwan!""At apat na taon din akong nasaktan!" sigaw niya pabalik.Nagulat
Nang mga oras na ‘yon ay biglang tumunog ang cellphone ni Lexus at bumungad sa kaniya ang pangalan ng kaniyang kaibigang doctor. Bigla ay bumilis ang tibok ng puso ni Lexus, kaya kaagad niya itong sinagot.“What’s the result?” Kinakabahan niyang tanong habang nakaupo ito sa swivel chair sa kaniyang opisina.“Bro, Ikaw na ang tumingin, I sent you an email. Naroon ang resulta.” Tugon nito mula sa kabilang linya.Napatango si Lexus. “Okay, salamat.” Sambit niya bago ibinaba ang tawag.Samantala, ang kaibigan niyang si Arman ay nasa opisina nito sa hospital. Halos nakayuko at hindi makatingin sa babaeng kasama niya— walang iba kundi si Aryan.“Good job, Arman. Now, safe ang residency mo rito sa hospital, hanggat safe ang sikreto tungkol sa kambal. Naiintindihan mo?” Sambit ni Aryan nang may halong pagbabanta.Napatango na lamang si Arman at halos hindi na makapagsalita. Ayaw niyang traydurin ang kaibigan niya, but he had no choice, hawak siya sa leeg ni Aryan.“Sige, I’l go now.” Sambit
Pagbalik ni Tamara sa Designer Department, ramdam niyang nakatingin sa kanya ang ilan. Hindi niya alam kung dahil ba sa pagiging bago niya… o dahil halatang galing siya sa mismong opisina ng CEO.Naupo siya nang tahimik sa workstation, pilit na nagko-concentrate sa mga sample fabric. Pero hindi pa man siya nakakabawi ng hininga, biglang bumukas ang pinto ng studio.Pumasok si Cindy, ang kilalang istriktong Chief Designer—maganda, elegante, pero may reputasyong suplada. Kasunod niya ang dalawang close friends niyang designers.Deretso ang tingin ni Cindy kay Tamara. Matatalim. Mapagmasid.Tumigil siya sa harap ni Tamara. At tahimik naman ang buong department at lahat ay tila nag-aabang at nakikinig.“So,” panimula ni Cindy, naka-fold ang arms.“First day mo pa lang, ipinatawag ka na agad sa office ng CEO. Impressive.” May halong sarcasm sa boses nito.Napatingin si Tamara, pero mahinang tumayo para magbigay respeto.“H–hindi ko po alam na tatawagin niya ako. I didn’t expect—”“Exactly.
Pagkarating naman ni Tamara sa Designer Department, agad niyang naramdaman ang ibang atmosphere. Mas creative, mas light, mas maingay nang bahagya kumpara sa crisp at formal na hallway sa executive floor.Ang mga mesa ay may mood boards, color palettes, scattered sketches, at ilang sample fabrics. May mga nakasabit na miniature models ng future projects at mga vision board na puno ng inspiration photos.At sa gitna ng department, dalawang babae ang abala sa pag-aayos ng sample swatches habang nagtatawanan.“Hi, Ma’am? Kayo po ba si Tamara?”Una siyang nilapitan ng isang chinita, masayahin ang mukha, naka-bob cut at may suot na oversized cream sweater.Paglingon ni Tamara, agad siyang binati ng warm smile.“Hi, yes. I’m Tamara,” magaan niyang sagot.“Wah, ang ganda mo po. Ako naman si Luiella.Lumapit din ang isa pang babae—mas tahimik tingnan pero fierce ang features, naka-ponytail at may hawak na tablet.“Welcome po sa department namin. I’m Kyline by the way. New hire, right?” tanong
Kinabukasan ay maaga pa lang ay gising na si Tamara. Tahimik ang buong bahay, tanging huni ng mga ibon at mahinang kaluskos ng hangin sa mga kurtina ang maririnig. Nakasandal siya sa wooden railing ng balkonahe, hawak ang isang tasa ng kape na halos hindi niya nalalasahan. Mabigat ang dibdib niya,
Magsasalita na sana ako pero nawala ang atensyon ko kay Lexus nang biglang may sumulpot sa harapan ko, kasabay ng isang pamilyar na tinig.“Waaaah! Ate Tamara!” tila umiiyak na batang sambit ni Massie.Napangiti ako nang makita ko ito at mahigpit kong niyakap. Ang laki na ng pinagbago niya. Dalagan
“Tulungan mo ’ko, Franz,” halos pabulong pero puno ng desperasyon kong sambit habang pinipigilan ang panginginig ng boses ko. Ramdam ko rin na nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit na nakakapit sa kumot. “Tulungan mo akong makaalis ng bansa. Hindi ako puwedeng magtagal pa rito. Hindi dapa
Tamara’s Point of View“Let’s break up.” sambit ko habang pilit na pinipigilan ang pagtulo ng mga luha na kanina pa nagbabantang bumagsak. Kaagad na napakunot ang noo ni Lexus, para bang hindi pa rin niya iniintindi ang ibig sabihin ng sinabi ko. “That’s not a good joke, Babe,” aniya, may bahagya







