Chapter 2

Mabilis na gumuhit ang limang bakas ng daliri sa mukha ni Franchesca.

Nanlaki ang mga mata niya sa hindi kapani-paniwalang pangyayari habang hawak ang nagbabaga niyang pisngi, at matagal bago siya nakapagsalita.

"Ikaw... ang lakas ng loob mong saktan ako!" sigaw ni Franchesca.

Tinaas niya ang kamay niya para gumanti ng sampal, pero mas mabilis na hinawakan ni Celeste ang wrist niya.

Sa sumunod na segundo, isa pang sampal ang lumanding.

Isang malakas na tunog ng sampal ang umalingawngaw.

Napabaling ang ulo ni Franchesca sa gilid, at ang maayos niyang kulot na buhok ay nagulo at humarang sa kanyang pisngi.

Nanlaki ang mga mata niya, na tila hindi pa rin nag-sisink-in sa kanya na dalawang beses na siyang nasampal.

Tahimik ang buong private room.

Lahat ng mata ay nakatitig sa kanilang dalawa.

Si Zachary ang unang nakabawi sa gulat, pero napatigil siya at nanlaki ang kaniyang mga mata.

Naririnig siya ni Celeste?

Bahagyang tumigil ang tibok ng puso ni Zachary, at ang kanyang tingin ay awtomatikong lumipat at tumama mismo sa liquor cabinet sa harap niya.

Ang madilim at may salaming pinto ng cabinet ay nagre-reflect ng madilaw na ilaw mula sa wall lamp, kaya nakakagawa ito ng laro ng liwanag at dilim.

Mabuti na lang at dahil sa salamin lang ito.

Palihim siyang nakahinga ng maluwag. Wala siyang oras para isipin ang kakaibang kaba, nang biglang sumigaw si Franchesca sa galit.

"Hayop ka! Papatayin kita!" galit na sigaw ni Franchesca.

Kasabay nito, sumugod siya kay Celeste, at ang mga kuko niya ay direktang nakatutok sa mukha nito. Nagsalpukan ang mga kamay nila sa ere.

Si Celeste, na kasing bilis ng kidlat, ay hinablot ang mahabang buhok ni Franchesca, kaya napasigaw ito sa sakit.

"Enough!" sigaw ni Zachary.

Humakbang siya pasulong para paghiwalayin ang dalawa, at hinarang ang braso niya sa wrist ni Celeste.

"Kayong dalawa, itigil niyo 'yan..." utos niya.

Pero sinamantala ni Franchesca ang pagkakataon para itaas ang kanyang kamay.

Sumikip ang dibdib ni Celeste, at pilit na kumawala sa hawak ni Zachary.

Pero mahigpit ang pagkakahawak sa wrist niya, kaya hindi siya makawala agad.

Binuka niya ang kanyang bibig para sabihing bitawan siya nito, pero isang paos at mahinang hangin lang ang lumabas.

Ang mataas na lagnat niya kahapon ay nagpabalik nga ng pandinig niya, pero iniwan naman siyang paos at hindi makapagsalita.

Sobrang natataranta na siya, pero wala siyang mailabas na kahit isang salita.

Napatigil si Zachary habang pinapanood siyang nagpupumiglas.

Sa maikling sandali ng pag-aalinlangan na iyon, tumama ang sampal ni Franchesca. Awtomatikong umiwas si Celeste kaya medyo nailagan niya ito, pero naitarak pa rin ng matatalas na kuko ang pisngi niya, na nagdulot ng mahapding sakit.

Nang makita ni Zachary ang madugong kalmot sa mukha ni Celeste, napatigil siya ng isang segundo, saka niya marahas na itinulak palayo si Franchesca.

"Franchesca, anong ginagawa mo?!" galit na galit na sigaw niya.

Dahil hindi nakahanda, na-out of balance si Franchesca ng ilang hakbang, at ang balikat niya ay malakas na sumalpok sa liquor cabinet sa likod niya.

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw. Yumanig nang malakas ang liquor cabinet, at ang mga mamahaling bote na nakadisplay ay nagsimulang mahulog. Tumalsik ang mga likido sa ere, habang ang mga mabibigat na bote ay bumabagsak mismo sa kanya!

"Mag-ingat ka!" sigaw ng isang boses.

Kasabay ng isang pasigaw na babala, sumugod si Zachary kay Franchesca para harangan ito gamit ang sarili niyang katawan.

Sunod-sunod na bumagsak ang mga bote sa kanyang likod, habang nagtalsikan naman ang mga bubog sa paligid.

Si Celeste, na nakatayo malapit sa kanila, ay nagkaroon lang ng oras para itaas ang kanyang braso upang protektahan ang kanyang ulo at mukha bago may isang boteng sumalpak sa kanyang balikat. Isang matinding sakit ang sumabog sa loob niya, na sinundan pa ng mas maraming boteng umuulan sa kanya.

Isang pigil na daing ang lumabas sa mga labi niya.

Bumagsak siya sa sahig dahil sa lakas ng impact, at napuno siya ng mga basag na bubog at malamig na alak. Umagos ang dugo mula sa kanyang noo, na humalo sa alak at dinaluyan pababa sa kanyang likod.

Namaluktot si Celeste sa sahig habang nararamdaman ang pamamanhid ng kalahati ng kanyang katawan. Isang matalas at mabigat na sakit ang kumalat mula sa kanyang balikat at likod patungo sa likod ng kanyang ulo, at ang tanging naririnig niya na lang ay ang ugong na may halong tili ng mga tao.

"Zachary!" umiiyak na tawag ni Franchesca habang biglang umapaw ang mga luha sa mata. "Ang sakit-sakit ng paa ko..."

Mabilis siyang binuhat ni Zachary patayo, habang pilit na kinakalimutan ang sakit sa sarili nitong likod.

"Saan ka tinamaan? Patingin nga ako!" alalang tanong ni Zachary.

"Ang bukung-bukong ko... ang sakit talaga..." hikbi ni Franchesca.

Nalaslas ng mga basag na salamin ang kanyang bukung-bukong, na nag-iwan ng ilang maliliit na linyang may dugo. Mukha namang hindi malala, pero umiyak siya nang may pambihirang tindi.

Samantala, si Celeste, habang itinuod ang sarili sa sahig, ay naramdamang lumalabo na ang kanyang paningin.

Sinubukan niyang igalaw ang kanyang kaliwang braso, at nanginginig ang mga dulo ng kanyang daliri habang umaabot kay Zachary. Gumalaw ang mga labi niya, pero walang boses na lumabas.

Binuhat na pala ni Zachary si Franchesca sa kanyang mga bisig at paalis na sana.

"Zachary! Mukhang sugatan din si Celeste..." hindi napigilang sumigaw ng isa sa kanila, habang itinuturo ang nakabaluktot na si Celeste sa sahig.

Napatigil si Zachary at mabilis na lumingon sa likod.

Umiiyak namang isinubsob ni Franchesca ang kanyang mukha sa leeg ni Zachary.

"Zachary, nasasaktan talaga ako, baka may bali na 'to..." iyak niya.

Nag-iwas ng tingin si Zachary habang nakakunot ang noo.

"Kayo na muna ang bahalang tumingin kay Celeste. Kapag okay lang naman siya ay ihatid niyo na lang siya pauwi. Dadalhin ko muna si Franchesca sa ospital para magpacheck-up. Hindi niya kaya ang sakit," bilin ni Zachary.

Nag-atubili ang lalaki, bumuka ang bibig, at sa huli ay sumang-ayon na rin.

"Sige... okay," sagot ng lalaki.

Hindi na nag-aksaya ng oras si Zachary habang kalong si Franchesca, at malalaking hakbang na lumabas ng private room.

Nagpalitan ng tingin ang mga magkakatropa. Nang makitang nakaupo pa rin si Celeste sa sahig, ang ilan ay gustong lumapit pero nag-aalangan.

"Celeste, okay ka lang ba? Kaya mo bang tumayo?" tanong ng isa.

"Tanga ka ba? Bingi 'yan, wala siyang naririnig. Marunong ka ba mag-sign language?" sita naman ng isa pa.

"Putsa, paano ko naman malalaman 'yun?" sagot ng nauna.

Sa oras na iyon, malabo na ang paningin ni Celeste, at ang mga boses sa paligid niya ay parang nanggagaling sa ilalim ng makapal na yelo.

Tinitigan niya ang mga tao sa harap niya na bumubuka at sumasara ang mga bibig, pero hindi niya maintindihan ang mga sinasabi nila.

Mas lalong dumarami ang dugong lumalabas sa kanyang noo, na pumapatak na sa kanyang mga mata at nagpapakulay ng madilim na pula sa kanyang paningin.

Gusto niyang umiling, pero wala na siyang lakas para gawin iyon.

Ang tanging nararamdaman niya na lang ay lamig.

Isang lamig na s********p mula sa kaibuturan ng kanyang mga buto.

Ang paligid ay nagsimula nang umikot at magbago ang porma, at may mga anino na ring nagpapakita.

Biglang may sumigaw sa gulat, "Putsa... dumudugo ang ulo niya! Ang daming dugo!"

Naramdaman ni Celeste na ang boses sa paligid niya ay biglang lumitaw at pagkatapos ay nawala.

Bumaba ang mga patong-patong na madidilim na anino, na kasing kapal ng tinta na hindi matunaw-tunaw, at lalong bumigat ang kanyang mga pilikmata.

"Tumawag kayo ng ambulansya!" sigaw ng isa.

"Si Zachary naman talaga... bakit ba hindi niya sinasagot ang phone..." sabi pa ng isa.

...

Nagising si Celeste dahil sa sakit. Idinalat niya ang kanyang mga mata, at ang paningin niya ay napuno ng nakakasilaw na puti.

Ang amoy ng disinfectant ay pumasok sa kanyang ilong.

Iginalaw niya ang kanyang mga daliri at napatigagal ang kanyang balikat, habang may mapurol na sakit na gumuhit sa kanya.

May nakabalot na gasa sa kanyang noo, hindi maigalaw ang kanyang kaliwang braso, at kumikirot ng matindi ang kanyang ulo.

Tahimik ang ward, at ang tanging naririnig lang ay ang regular na pag-beep ng medical equipment.

Ipinihit niya ang kanyang ulo at tumingin sa labas ng bintana.

Kulay abo ang langit, at hindi niya malaman kung madaling-araw na ba o takipsilim.

Biglang bumukas ang pinto.

Isang batang lalaki na naka-white coat ang pumasok. Balingkinitan siya, may seryosong aura, at may suot na gold-rimmed glasses.

"Gising ka na pala?" tanong niya habang naglalakad patungo sa gilid ng kama, pinulot ang medical record folder sa paanan ng higaan, binuklat ito, at saka tinignan ang mga data sa monitor. "Ano ang nararamdaman mo?"

Si Tyler Ortega.

Malinaw na hindi inasahan ni Celeste na dadalhin siya sa ospital kung saan nagtatrabaho si Tyler.

Sa nakalipas na anim na buwan, si Dr. Tyler ang namamahala sa kanyang hearing rehabilitation treatment, at dahil sa kanya kaya sa wakas ay bumalik ang pandinig ni Celeste.

Binuka niya ang kanyang bibig, pero isang paos na hangin lang ang nagawa niya.

Kumaway si Tyler para patigilin siya.

"Huwag ka munang magsalita. Okay naman ang vocal cords mo; sadyang may acute laryngitis ka lang na nakuha sa mataas na lagnat mo. Magiging maayos ka rin pagkalipas ng ilang araw..." payo ng doktor.

Kumuha siya ng ballpen at isang maliit na notebook sa kanyang bulsa at iniabot ito sa kanya.

Kinuha ito ni Celeste, itinungo ang kanyang ulo, at nagsulat ng ilang salita.

"Thank you, Dr. Tyler, for curing my ear," sulat niya.

Tinignan ito ni Tyler, ngumiti, at ibinalik ang notebook sa kanya gamit ang isang makahulugang tono.

"Hindi mo kailangang magpasalamat sa akin. Ginagawa ko lang ito para sa isang tao. Kung hindi kita mapapagaling, may isang taong hindi papayag na makabalik ako ng Cebu," makahulugang sabi niya.