Chapter 4

Pagkalipas ng dalawang araw, halos magaling na ang mga sugat ni Celeste, at bumalik na rin sa normal ang kanyang boses.

Sa buong panahong ito, hindi man lang siya dinalaw ni Zachary kahit isang beses.

Nakatanggap naman siya ng isang package mula sa kanyang ina sa Cebu. Sa loob nito ay ang ID card ni Chloe.

Nakatayo siya sa tabi ng bintana ng ospital, pinapanood ang abalang trapiko sa ibaba, habang may manipis na ngiti sa kanyang mga labi, isang ngiti na tila nang-uuyam at parang walang magawa.

Eksakto namang bumukas ang pinto.

Pumasok si Tyler. Hindi niya suot ang kanyang white coat ngayon, kundi isang dark gray na shirt na nakatupi ang mga manggas hanggang sa braso. Mas mukha siyang madaling lapitan ngayon kumpara sa madalas niyang malamig na aura.

"Tapos na ang mga papeles," sabi ni Tyler, sabay abot sa kanya ng mga dokumento. "Pwede ka nang umalis."

Kinuha ito ni Celeste, sinulyapan, at mahinang nagsalita.

"Salamat, Dr. Tyler," pasasalamat ni Celeste.

Hindi sumagot si Tyler, nakatayo lang siya doon at nakatitig sa mukha ng dalaga, na tila may pinag-iisipang malalim.

"Dr. Tyler, anong problema? May iba pa ba?" tanong ni Celeste.

"Babalik ka na ba sa Cebu ngayong araw?" tanong ni Tyler.

Tumango si Celeste.

Ngumiti nang malawak si Tyler, isang pambihirang tanawin.

"That’s great!" masayang sabi ni Tyler.

"Ha?" naguluhan si Celeste, nagtataka kung bakit sobrang excited ni Dr. Tyler.

Babalik lang naman siya sa Cebu, hindi niya maintindihan kung bakit tila napakasaya ni Dr. Tyler.

Nang makita ang naguguluhang mukha ni Celeste, mahinang umubo si Tyler at idinikit ang kanyang daliri sa kanyang ilong.

"Ibig kong sabihin, bilisan mo na ang pag-uwi at mag-empake ng mga gamit mo, baka mahuli ka pa sa flight mo," pagbawi ng doktor.

"Salamat, Dr. Tyler," muling sabi ni Celeste.

Matapos ihatid ng tingin si Tyler paalis, nagsimula nang mag-empake si Celeste.

Sa totoo lang, wala namang masyadong dapat i-empake.

Binuksan niya ang drawer ng bedside table, at sa loob ay ang maliit na velvet box lang na iyon ang laman.

Nang buksan ang takip, isang singsing ng lalaki ang nakahiga sa loob, isang silver band na may simpleng disenyo, at may mga salitang naka-engrave sa loob.

Isinara niya ang takip at walang emosyong itinapon ito sa trash can sa tabi ng bedside table.

...

Nang makabalik si Celeste sa kanyang apartment, maliwanag na ang kalangitan.

Pumapasok ang sikat ng araw mula sa bintana at tumatama sa sahig ng sala na nagbibigay-liwanag sa mga pinong alikabok na lumulutang sa ere.

Nakatayo siya sa may pintuan, tinitignan ang lugar kung saan siya tumira sa loob ng dalawang taon.

Sa ibabaw ng coffee table ay nakapatong ang hindi naubos na kape ni Zachary, at sa tabi nito ay ang lighter na basta na lang nitong iniwan. Sa TV stand naman ay ang litrato nilang dalawa.

Sa larawan, nakasandal siya sa balikat ng lalaki habang nakapikit ang mga mata sa tawa. Noong panahong iyon, hindi siya nakakarinig, pero pakiramdam niya ay siya na ang pinakamaligayang tao sa buong mundo.

Nag-iwas ng tingin si Celeste, pumasok sa kwarto, at kumuha ng suitcase mula sa closet.

Wala siyang gaanong gamit.

Ilang pamalit na damit, ang kanyang passport, charger, at ang litrato nilang dalawa ng kanyang ina na nasa bedside table.

Inisinara niya ang suitcase at hinila ito palabas ng kwarto.

Nang dumaan sa living room, napatigil siya.

Sa isang display case na hindi kalayuan ay may isang plane ticket mula Cebu papuntang Manila, na maingat na naka-frame.

Dalawang taon ang nakalipas, iniwan niya ang lahat sa Cebu para sumunod kay Zachary sa Manila. Nangako ito na hindi niya pagsisisihan ang desisyon niya.

Inakala niya rin noon na hindi niya ito pagsisisihan.

Kahit pa isa siyang mahusay na estudyante ng musika na may natural na talento, at nawalan ng pandinig dahil sa kanya, hindi niya ito kailanman pinagsisihan, nakaramdam lang siya ng panghihinayang.

Nanghihinayang na hindi na niya maririnig ang tunog ng piano, nanghihinayang na hindi na niya matutugtog ang mga piyesa na siya mismo ang gumawa, nanghihinayang na ang dating nagniningning na bituin sa entablado ay naging isang baldado na nangangailangan ng pag-aalaga.

Pero ngayon...

Dahan-dahang binawi ni Celeste ang kanyang tingin, hinila ang kanyang suitcase, at tumalikod para umalis.

Sumara ang pinto sa kanyang likod.

Hindi na siya lumingon pa.

Samantala, habang nasa daan patungong ospital.

Nakakunot ang mga kilay ni Zachary.

Naging abala siya kay Franchesca nitong nakalipas na dalawang araw, at noong nagpadala siya kay Celeste ng message at nalamang naka-block pala siya, doon lang siya nagsimulang makaramdam ng kaba.

Inakala niyang lalapit ito sa kanya.

Gaya ng mga nakaraang pagkakataon.

Pero sa pagkakataong ito, hindi niya ginawa.

Sobrang tahimik ni Celesta na parang hindi man lang siya nage-exist.

Ang pakiramdam na ito ay nagdulot sa kanya ng hindi maipaliwanag na inis.

"Zachary, totoo bang nas block list ka ni Celeste?" tanong ni Rhun, habang sumusulyap sa rearview mirror habang nagmamaneho.

Nagdilim ang mukha ni Zachary.

Napailing si Rhun.

"Imposible naman 'yun, di ba? Gaano ba karaming away na ang pinagdaanan niyo noon? Di ba siya naman laging nauunang humingi ng tawad?" tanong pa ni Rhun.

Tila walang narinig si Zachary, kalat pa rin ang mga daliri niya sa pagpindot sa kanyang phone, habang ang ekspresyon niya ay lalong naging seryoso at madilim.

Dahil naramdaman ang tensyon sa paligid, ngumiti nang nakakaloko si Rhun.

"Sa tingin ko, hindi makakatagal si Celeste. Malamang papapahupain niya lang ang galit niya at babalik din siya sa susunod na dalawang araw. Hindi niya kayang mabuhay nang wala ka," sabi ni Rhun.

"Manahimik ka na lang at magmaneho!" utos ni Zachary.

Saktong nag-red light.

Biglang napatapak sa preno si Rhun, at dahan-dahang huminto ang kotse.

Sumulyap si Zachary sa labas ng bintana, walang mababasang emosyon sa mukha niya, bukod sa nangangatog niyang panga.

Binalot ng katahimikan ang kotse.

Ang mahinang ugong lang ng aircon ang tanging naririnarinig.

Eksakto namang biglang nag-vibrate ang phone ni Zachary na nasa tabi niya.

Nagliwanag ang screen.

Si Rhun, dahil sa matalas niyang mga mata, ay agad na nagtaas ng kilay at nagsalita nang may buong kasiguraduhan.

"Nakikita mo na? Sabi ko na nga ba hindi makakatagal si Celeste. Sumagot siya sa message mo, di ba?" wika ni Rhun.

Nakaramdam ng kaunting ginhawa si Zachary at awtomatikong inabot ang kanyang phone.

Ilang beses na ring nagtampo sa kanya si Celeste noon, pero hindi ito tumatagal nang higit sa isang araw.

Laging ito ang unang gumagawa ng paraan para makontak siya.

Ngayong beses, dapat ay ganoon din ang mangyari.

Ibinaba ni Zachary ang kanyang tingin sa screen.

"Sir, we need your decision on the general manager of JG Entertainment. Miss Celeste and Miss Franchesca each recommended someone. Which one do you think is suitable?" basa niya sa message ng assistant.

Hindi si Celeste ang nag-text.

Bahagyang napatikom ang mga kilay ni Zachary.

Nang makita ang ekspresyon niya, hindi napigilan ni Rhun ang magpakawala ng isang pilit at tuyong tawa.

"Hindi si Celeste? Talagang pinaninindigan niya ang pagtitiis ngayon ah," sabi ni Rhun.

Hindi sumagot si Zachary, pero tinitigan niya ang linya ng text sa loob ng ilang segundo, habang may malamig na tingin sa kanyang mga mata.

Si Celeste naman ang unang sumampal kay Franchesca.

Siya ang nasa mali.

Dahil dito, paulit-ulit siyang pinagalitan ng kanyang mga magulang nitong mga nakaraang araw.

Ginawa niya ang lahat para ipagtanggol at pagtakpan si Celeste sa harap ng mga ito.

Pero ang babaeng ito, sa halip na magpasalamat, ay nagawa pa siyang layasan at mag-inarte.

Hinigpitan ni Zachary ang hawak sa kanyang phone, hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan.

Eksakto namang nag-green na ang ilaw trapiko.

Paabante na sana si Rhun nang marinig niyang biglang nagsalita si Zachary gamit ang mababang boses.

"Umikot ka sa susunod na intersection at bumalik tayo sa kompanya," utos ni Zachary.

Natigilan si Rhun.

"Hindi na ba natin pupuntahan si Celeste sa ospital?" tanong niya.

"Lumalaki na ang lakas ng loob niya, nagawa pa niya akong i-block..." napa-singhal nang malamig si Zachary, sabay hagis ng kanyang phone sa tabi. "Dapat sa kanya ay maturuan ng leksyon, para matandaan niya."

Napanguso si Rhun at sumunod na lang sa pag-ikot ng kotse.

Sa sandaling ito, tinatawagan na ni Zachary ang numero ng kanyang assistant.

"Jerick has been confirmed as the general manager of JG Entertainment. Have HR issue the offer," malamig na utos niya.

Napatigil ang nasa kabilang linya.

"Sir Zachary, but Rayven Hernandez, whom Miss Celeste recommended before, is superior in all evaluations..." katwiran ng assistant.

"Kailangan ko bang ipaliwanag ang mga desisyon ko sa'yo?" naging malamig ang boses ni Zachary. "Gawin mo na lang."

Ibinaba niya ang tawag, sabay tingin sa mabilis a naglalahong tanawin ng kalsada sa labas ng bintana, habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi.

Hindi naman sa hindi niya alam na mas karapat-dapat si Rayven.

Pero gusto niyang makita kung lalapit sa kanya si Celeste kapag nalaman nitong pinalitan ang kanyang pinili.

Di ba matigas siya?

Di ba isinama niya siya sa block list?

Hindi siya naniniwalang kaya nitong manatiling kalmado kapag nalaman nitong galit siya!