LOGINLOLO’S POV Nakaupo ako rito sa aking silid-aklatan sa Pilipinas, hawak ang aking tasa ng tsaa na unti-unti nang lumalamig. Sa harap ko ay ang aking matagal nang pinagkakatiwalaang Abogado—ang taong nakakaalam ng lahat ng aking mga ari-arian, mga kasulatan, at mga lihim na nais kong itago sa ngayon. Ramdam ko ang bigat ng aking dibdib, ang hirap ng aking paghinga, at ang paghina ng aking mga buto na unti-unti nang sumusuko sa sakit na matagal ko nang dinadala nang mag-isa. Ngunit sa kabila nito, nananatiling matatag ang aking kalooban. Hindi ko nais na malaman pa nina Shalavi ang aking kalagayan habang ako ay nabubuhay pa. Tumingin ako nang mariin sa Abogado at nagsalita nang may diin, bagama’t mahina na ang aking tinig: “Attorney, may isang mahalagang utos ako sa iyo. Huwag mong sasabihin sa kanila—sa aking mga apo—ang anumang bagay tungkol dito. Kapag tuluyan na akong nawala, saka mo lamang ibibigay ang lahat ng mga naiwan ko. Huwag mong madaliin, at huwag mong ipaalam nang m
MAVERICK’S POV Ilang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon—ang gabing huli kaming nagkausap ni Rama sa isang pribadong silid ng marangyang restawran sa Maynila. Doon ko hiningi ang katotohanan, doon ko itinanong kung nasaan siya, at doon ko natanggap ang sagot na tila isang pader na isinara nang tuluyan. Mula noon, wala na akong nakuha ni isang bakas, ni isang mensahe, ni kahit anong pahiwatig kung saan siya nagtungo. Wala nang balita. Wala nang anumang senyales. Ginamit ko ang lahat ng kakayahan, kapangyarihan, at yaman na mayroon ako. Hinanap ko siya sa bawat paliparan, daungan, at hangganan. Inutusan ko ang aking mga tauhan na suriin ang bawat talaan, bawat pangalan, at bawat posibleng destinasyon. Ngunit parang binura siya ng hangin. Ang babaeng minsan ay nasa ilalim ng aking pangangalaga, ang babaeng naging bahagi ng aking mga araw at gabi, ay biglang naglaho na parang hindi kailanman umiral. Sa paglipas ng panahon, ang galit ay napalitan ng matinding pangungulila, at an
SHALAVI’S POV Lumipas pa ang dalawang taon, at ngayon ay limang taong gulang na si Mave. Sa loob ng panahong ito, hindi lamang siya lumaki sa tangkad at talino—lumago rin ang kanyang puso at ang kanyang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa kanya. At sa lahat ng tao sa aming tahanan, may isang lalaking naging pangalawang ama, tagapagtanggol, at pinakamalapit na kaibigan niya: si Rama. Mula noong dumating kami rito sa Amerika, hindi umalis sa aming tabi si Rama. Siya ang naging gabay ko sa pamamalakad ng negosyo, ang aking sandalan sa mga panahong mahina ako, at higit sa lahat, ang taong buong pusong tumanggap at nag-aruga kay Mave mula pa noong siya ay sanggol pa lamang. Sa paningin ng bata, si Rama ang laging nandiyan. Siya ang kasama sa paglalaro sa hardin, ang nagtuturo sa kanya sumakay ng bisikleta, ang nagbabasa ng mga kwento bago matulog, at ang laging handang maghatid at sunduin siya sa paaralan. Habang abala ako sa mga gawain ng kumpanya, si Rama ang tumatayong presensya
SHALAVI’S POV Tatlong taon na ang lumipas mula noong araw na isinilang ko ang aking anak. Tinawag ko siyang Mave—isang pangalang hindi ko maipaliwanag kung bakit ko pinili, ngunit tila kusang lumabas sa aking puso noong unang pagkakataon ko siyang nakita. Sa loob ng panahong iyon, dito sa aming tahanan sa Amerika, naging mas makulay, mas masaya, at mas may kabuluhan ang bawat araw ko. Lumaki si Mave bilang isang masigla, matalino, at mabait na bata. Namana niya ang kulay ng aking mga mata, ngunit ang hugis ng kanyang mukha at ang tuwid na ilong ay tila kinuha mula sa ibang taong matagal ko nang pilit na itinataboy sa aking isipan. Ngunit sa halip na magdulot ito ng lungkot, nagsisilbi lamang siyang paalala na ang pagmamahal ko ay sapat upang palakihin siya nang maayos, anuman ang kanyang pinagmulan. Araw-araw, habang abala ako sa pamamahala ng aming mga sangay ng negosyo dito sa Amerika na lalo pang lumawak at lumago, si Mave ang nagsisilbing pahinga ng aking pagod. Madalas ko siya
SHALAVI’S POV Anim na buwan na ang lumipas mula noong tumawid kami ng himpapawid at tumungo rito sa Amerika. Anim na buwan ng katahimikan, kaligtasan, at pagtuklas ng mga bagong bagay na hindi ko kailanman inakala na mararanasan ko. Mula sa pagiging isang simpleng babae na lumaki sa hirap at walang alam sa mundo ng malalaking negosyo, ngayon ay unti-unti kong binubuksan ang aking isipan sa malawak na daigdig ng pamamahala at kapangyarihan—bilang tunay na tagapagmana ng pamilyang Bosco. Nakaupo ako sa malaking silid-aklatan at opisina na itinalaga para sa akin sa aming bahay dito sa New York. Sa harap ko ay nakatambak ang makakapal na aklat, mga ulat ng pananalapi, mga plano sa negosyo, at mga dokumentong nakasulat sa Ingles at iba pang wika. Sa simula, tila napakabigat at nakalilito ng lahat ng ito. Ang mga terminong pang-negosyo, ang mga estratehiya, at ang malalaking bilang ay tila isang wikang banyaga na mahirap intindihin. Ngunit sa tulong ni Rama at ng mga eksperto na ipinada
MAVERICK’S POV Sa loob ng mahabang panahon, naniniwala akong ang lahat ng bagay sa mundong ito ay nabibili. Ang yaman, kapangyarihan, at maging ang pagsunod ng mga tao—lahat ay may katumbas na halaga. Bilang pinuno ng imperyong Thalapathy, sanay akong makuha ang anumang itakda ng aking isipan. Kung may gusto ako, makukuha ko. Kung may hadlang, aalisin ko. Iyan ang naging batayan ng aking buhay mula pa noong bata pa ako. Kaya noong una kong nakilala si Shalavi, iyon lang din ang nasa isip ko. Isang transaksyon. Isang kasunduan. Binayaran ko ang kanyang utang, iniligtas ko ang kanyang pamilya mula sa pagkawala ng lupang minana nila, at kapalit nito, siya ay nasa ilalim ng aking pangangalaga sa loob ng itinakdang panahon. Sa aking paningin noon, isa lamang siyang ari-arian—isang bagay na aking binili, isang laruan na maaari kong gamitin ayon sa nais ko, at ibabalik o itatabi kapag hindi ko na kailangan. Laruan lang… iyon ang akala ko. Ngunit ngayong wala na siya, habang ang aking
SHALAVI’S POV Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame habang ang bawat bahagi ng aking katawan ay nananakit. Ang mga salita niya—ang pagbanggit sa "bagong alahas" bilang bayad—ay parang matutulis na karayom na tumutusok sa aking puso. Alahas lang ba talaga ako? Isang bagay na mabibili at mapap
SHALAVI’S POV Isang linggo na ang lumipas. Ang mga pasa sa aking hita at braso ay unti-unti nang naglalaho, nagiging kulay dilaw at lunti bago tuluyang mabura sa aking balat. Pero ang paninikip ng aking dibdib ay tila lalong lumalala. Bawat sulok ng mansyong ito ay nagpapaalala sa akin ng prese
SHALAVI’S POVPagmulat ng aking mga mata, sinalubong ako ng hapdi at sakit na tila kumakalat sa bawat himmay ng aking katawan. Parang dinurog ang bawat buto ko, at hindi lang iyon—kahit ang aking panga ay manhid at masakit pa rin. Alam ko kung bakit. Masyado niya akong inabuso kagabi. Sa tindi ng k
Inipit ko nang mariin ang kanyang utong na kulay rosas na tila hinog na presas. Kahit matagal na kaming magkasama sa ganitong gawain ay hindi pa rin lumalambot ang aking pagkalalaki. Paano naman ito hihina kung sa harapan ko ay ang pinakamasarap na nilalang na tila hindi nauubusan ng katas para lun







