TINATAGONG PLANO

Vijay

Pagkatapos ng gabing iyon, tila gumaan ang pakiramdam ko ngunit nananatili ang matinding pagnanasa sa aking puso at isipan. Habang nililinis ko ang aking sarili, ang mga salitang binitawan ko sa aking sarili ay patuloy na umuugma sa aking isipan. 'Bayad ka naman... bakit pa ako mag-aadjust?' Paulit-ulit ko iyang sinasabi upang kumbinsihin ang aking sarili na ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng kasunduan. Na siya ay pag-aari ko, at may karapatan akong gawin ang anumang naisin ko sa kanya. Ngunit sa kabila ng pilit kong paninindigan, alam ng aking konsensya na may nag-iiba. Ang dating malamig at simpleng hangarin ay unti-unti nang nahahaluan ng damdamin na ayaw kong aminin kahit sa aking sarili.

Kinabukasan, maaga akong gumising. Agad akong naligo at nagbihis ng pormal na kasuotan, ngunit hindi ako dumiretso sa opisina gaya ng nakasanayan ko. Ang aking mga hakbang ay kusang nagdala sa akin sa tapat ng kanyang pinto. Dahan-dahan akong pumasok nang hindi gumagawa ng ingay.

Nandoon pa rin siya, natutulog nang mahimbing. Ang kanyang mukha ay medyo maputla pa rin, tanda na hindi pa lubusang nawawala ang kanyang lagnat. Ang kanyang buhok ay magulo na nakakalat sa unan, ngunit sa paningin ko ay wala akong makitang ibang babae na kasing ganda niya. Ang nakaraang gabi ay malinaw pa sa aking alaala—ang paraan ng pagtanong niya kung totoo ba ang kabutihan ko, ang takot at pagtataka sa kanyang mga mata, at ang init ng kanyang balat noong yakap-yakap ko siya.

Lumapit ako sa kanyang kama at umupo sa gilid nito. Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang pisngi. Mainit pa rin ito nang kaunti.

"Gising na, Shalavi," bulong ko sa malambing na boses na kahit ako ay nagtataka kung saan nanggaling.

Gumalaw siya nang bahagya at dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata. Nang makita niya ako, agad na bumakat ang pagtataka sa kanyang mukha.

"Vi... nandito ka pa? Akala ko nasa trabaho ka na," mahina niyang sabi, garalgal pa ang boses dahil sa sakit.

Umiling ako at kinuha ang kanyang kamay upang hawakan ito nang mahigpit. "Hindi ako aalis hangga't hindi ka gumagaling. At huwag mo akong pangunahan sa mga desisyon ko. Gaya ng sinabi ko sa iyo kahapon, tungkulin kong alagaan ka."

Namula nang bahagya ang kanyang pisngi at yumuko. "Pero Vi... hindi mo naman kailangang gawin ito. Marami ka pang mas mahalagang gawin kaysa magbantay sa akin. Isa pa... isa lang akong..."

"Isa kang ano?" putol ko sa kanya, medyo tumigas ang aking boses. "Isa kang ano, Shalavi? Itutulog mo na naman ba ang 'kontrata' o ang 'bayad'? Kung iyon ang iniisip mo, mas mabuting burahin mo na iyan sa iyong isipan. Dahil hangga't nasa ilalim ng aking pangalan ang lahat, ikaw ay akin—at hindi ko hahayaang masaktan ka o magkasakit nang hindi ko nalalaman."

Natahimik siya at tumingin sa akin. Sa kanyang mga mata, nakita ko ang halo-halong emosyon—takot, pasasalamat, at isang bagay na hindi ko mabigyan ng pangalan.

"Uminom ka na muna ng gamot at kumain," dagdag ko, bumalik sa pagiging mahinahon. "Inutusan ko na ang mga katulong na ihanda ang iyong pagkain. Kakainin mo ang lahat, naiintindihan mo? Gusto kong bumalik agad ang lakas mo."

Tumango siya nang dahan-dahan. "Opo, Vi. Susunod ako."

Habang kumakain siya, tahimik lang akong nakamasid. Ang bawat galaw niya ay tila kinukuhanan ng litrato ng aking isipan. Habang pinapanood ko siya, muling bumalik sa aking alaala ang aking mga plano. Ang aking pangako sa sarili kagabi na bukas na bukas ay "bibinyagan" ko na siya. Ang pagnanasang dumaan sa aking katawan na tila apoy na mahirap patayin.

'Oo, gagawin ko na,' sabi ng aking isipan. 'Kapag gumaling ka na, ipaparamdam ko sa iyo kung sino talaga ako. Hindi na ako magpipigil. Ikaw ay akin, at kukunin ko ang lahat ng karapatan ko.'

Ngunit sa kabilang banda, habang nakikita ko ang kahinaan at kawalang-malay niya, may bahagi sa akin na nagsasabing maghintay. Na kung gagawin ko ito habang ganito siya, parang sinasamantala ko ang sitwasyon.

"Vi, bakit ganyan ka tumingin sa akin?" biglang tanong ni Shalavi, na nagpatigil sa aking malalim na pag-iisip. "Para kang may masamang iniisip."

Napakurap ako at dahan-dahang ngumiti—isang ngiting pilit kong ginagawang kalmado kahit na sa loob-loob ko ay nagkakagulo na ang lahat.

"May iniisip lang ako," sagot ko nang diretsahan. "Iniisip ko kung kailan ka na muling magiging malakas. Kung kailan ko na magagawa ang mga bagay na matagal ko nang gustong gawin sa iyo."

Namula lalo ang kanyang mukha at napayuko. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng kanyang puso kahit hindi ko ito hawakan. Alam kong naiintindihan niya ang ibig kong sabihin. Ang banta, ang pangako, at ang pagnanasa.

"Vi... hindi pa ako handa," bulong niya nang mahina.

Kumuyom ang aking kamao sa ilalim ng mesa. Gusto kong sumigaw at sabihing 'Wala kang karapatang hindi maging handa dahil binayaran kita!' Ngunit nang tingnan ko ang kanyang nanginginig na mga balikat, parang may kung anong pumigil sa aking dila. Sa halip na magalit, hinawakan ko ang kanyang baba at itinaas ito upang tumingin siya sa akin.

"Kailanman, Shalavi," seryoso kong sabi. "Huwag mong isipin na hindi ako makakapaghintay. Hihintayin ko ang tamang panahon. Pero tandaan mo ito... hindi ito magtatagal. Kapag bumalik na ang lakas mo, kapag natapos na ang iyong pahinga, hinding-hindi na ako magpipigil. Ang bawat araw na lumilipas ay araw na binibilang ko. At sa oras na makuha kita... hinding-hindi na kita pakakawalan pa."

Ang aking mga salita ay tila bala na tumagos sa kanyang puso. Nakita ko ang halo ng takot at pagnanasa sa kanyang mga mata. Alam kong alam niya na hindi ako nagbibiro. Ang bilyonaryong kilala ng lahat ay hindi sanay maghintay, ngunit para sa kanya, tila handa akong baguhin ang lahat ng aking panuntunan.

Nang matapos siya kumain, inayos ko siya upang muling humiga. Pinatulog ko siya gamit ang marahang haplos sa kanyang buhok, katulad ng ginawa ko noong nakaraang gabi. Nang tuluyan na siyang makatulog, dahan-dahan akong tumayo at lumabas ng silid.

Pagkalabas ko, agad na nagbago ang aking mukha. Ang lambing ay napalitan ng matinding seryosong ekspresyon. Pumunta ako sa aking sariling silid, dumiretso sa kwartong tinutukoy ko noong nakaraang gabi—ang "kwarto ng kasalanan". Binuksan ko ang ilaw at muling tiningnan ang mga kagamitan at kasangkapan na naroon. Ang mga bagay na minsan ay pag-aari ng aking ama, na ngayon ay akin na rin. Ang mga bagay na gagamitin ko upang angkinin siya nang lubusan.

"Malapit na," bulong ko sa aking sarili habang hinahaplos ang mga gamit na nakahilera. "Malapit na, Shalavi. At sa oras na pasukin ko ang iyong mundo, hindi mo na g pa."

Isinara ko ang pinto at niyugyog ang aking ulo upang alisin ang labis na emosyon. Bumalik ako sa aking opisina sa loob ng mansyon at tinawag ang aking sekretarya.

"Kanselahin ang lahat ng mga mahahalagang miting para sa susunod na tatlong araw," utos ko nang mariin. "Hindi ako aalis sa mansyon hangga't hindi gumagaling ang aking asawa sa kontrata. At sinuman ang mangahas na gambalain ako, haharap sa akin."

Ang aking sekretarya ay natigilan sa aking utos, ngunit agad na tumango at sumunod.

Habang nag-iisa ako sa aking opisina, nakatingin ako sa bintana na nakaharap sa hardin. Ang aking isipan ay nahahati sa dalawang panig. Ang panig na nagsasabing gamitin ko lang siya at ituring na pag-aari, at ang panig na natatakot na baka sa aking ginagawa ay masugatan siya at lumayo sa akin.

'Nagiging mahina ka na, Vijay,' sumbat ko silid.

Pagkal 'Simulan mo naabas ko, agad na ang iyong laro. sa anumang damdamin. Ikaw ang amo, siya ang laruan. Huwag mong kalilimutan iyan.'

Ngunit sa kabila ng aking pilit na pagpap ay napalitan ng matresyon. Pumunta ako sa aking sariling silid, dumiretso sa kwartong tinut na ang lahat. Ang simpleng kasunduan ay naging masalimuot na kwento, at angukoy ko noong nak babaeng akala ko "kwarto ng kasalanan". Binuksan ko ang ilaw at muling tiningnan ang mga k ay magiging pansamantala lamang ay siya na bagay na minsan ay aking buhay. At sa sandaling ito, determinado akong kunin siya—hindi lang dahil sa kontrata, kundi dahil sa matinding pagnan sa kaibuturan ng aking pagkatao.

Ang gabi ay muling darating, at sa pagkakataong ito, alam kong mas matapang na ako. Handa na akong ipakita sa ama, na ngayon ay akin na rin. Ang mga bagay na gagamitin ko upang angkinin siya nang lubusan.

"Malapit na," bulong ko sa aking sarili habang hinahaplos ang mga gamit na nakahilera. "Malapit na, Shalavi. At sa oras na pasukin ko ang iyong kanya ang lahat—ang dilim, ang init pagmamahal na matagal ko nang itinatago.

*** pa."

Isinaraiyugyog ang aking ulo upang alisin ang labis na emosyon. Bumalik ako sa aking opisina sa loob ng mansyon at tinawag ang aking sekretarya.

"Kanselahin ang lahat ng mga mahahalagang miting para sa susunod na tatlong araw," utos ko nang mariin. "Hindi ako aalis sa mansyon hangga't hindi gumagaling ang aking asawa sa kontrata. At sinuman ang mangahas na gambalain ako, haharap sa akin."

Ang aking sekretarya ay natigilan sa aking utos, ngunit agad na tumango at sumunod.

Habang nag-iisa ako sa aking opisina, nakatingin ako sa bintana na nakaharap sa hardin. Ang aking isipan ay nahahati sa dalawang panig. Ang panig na nagsasabing gamitin ko lang siya at ituring na pag-aari, at ang panig na natatakot na baka sa aking ginagawa ay masugatan siya at lumayo sa akin.

'Nagiging mahina ka na, Vijay,' sumbat ko sa aking sarili. 'Simulan mo na ang iyong laro. Huwag kang magpadala sa anumang damdamin. Ikaw ang amo, siya ang laruan. Huwag mong kalilimutan iyan.'

Ngunit sa kabila ng aking pilit na pagpapakumbinsi, alam ng puso ko na huli na ang lahat. Ang simpleng kasunduan ay naging masalimuot na kwento, at ang babaeng akala ko ay magiging pansamantala lamang ay siya na ang naging sentro ng aking buhay. At sa sandaling ito, determinado akong kunin siya—hindi lang dahil sa kontrata, kundi dahil sa matinding pagnanasa na nagmumula sa kaibuturan ng aking pagkatao.

Ang gabi ay muling darating, at sa pagkakataong ito, alam kong mas matapang na ako. Handa na akong ipakita sa kanya ang lahat—ang dilim, ang init, at ang wagas na pagmamahal na matagal ko nang itinatago.