LOGINAng Init sa Gitna ng Pagpipigil
Ang gabi sa mansyon ng mga Thalapathy ay tila mas mahaba kaysa sa dati. Pagkatapos ng kanilang pag-uusap sa garden, hindi na mawala sa isip ni Shalavi ang malambot na titig ni Vijay. Isang linggo na ang nakalipas simula nang pumasok siya sa kontrata, pero sa bawat araw na lumilipas, tila unti-unting nagbabago ang anyo ng kanyang "amo." Mula sa isang aroganteng bilyonaryo na nakilala niya sa club, si Vijay ay nagiging isang lalaking puno ng misteryo at hindi inaasahang kabaitan. Kasalukuyang nasa loob ng kanyang silid si Shalavi. Katatapos lang niyang maligo at suot niya ang isa sa mga sutlang pantulog na ipinabili ni Vijay—isang manipis na champagne-colored nightgown na hapit sa kanyang katawan. Habang sinusuklay ang kanyang basang buhok, narinig niya ang marahang pagpihit ng connecting door. Pumasok si Vijay. Hindi ito tulad ng unang gabi na puno ng pananakot. Ngayon, ang kanyang mga mata ay pagod, at ang kanyang polo ay lukot na—tanda ng mahabang araw sa opisina. Huminto siya sa may pintuan at pinagmasdan si Shalavi. Ang titig niya ay tila haplos na nagpataas ng balahibo ng dalaga. "Hindi ka pa natutulog?" tanong ni Vijay. Ang boses niya ay malalim, garalgal, at may dalang kakaibang sensasyon. "Katatapos ko lang po... I mean, katatapos ko lang, Vi," pagtatama ni Shalavi. Lumapit si Vijay. Bawat hakbang nito ay tila naririnig ni Shalavi sa loob ng kanyang dibdib. Huminto ang lalaki sa likuran niya, sa harap ng malaking salamin. Kinuha ni Vijay ang suklay mula sa kamay ni Shalavi. Nagulat ang dalaga, pero hindi siya kumilos. "Hayaan mong ako ang gumawa nito," bulong ni Vijay. Dahan-dahan, sa pinaka-gentle na paraan, sinuklay ni Vijay ang mahabang buhok ni Shalavi. Ang bawat hagod ay puno ng pag-iingat, tila ba hawak niya ang isang napakaselang porselana na ayaw niyang mabasag. Sa salamin, nagtagpo ang kanilang mga mata. Doon nakita ni Shalavi ang pagnanasa ni Vijay—isang gutom na pilit nitong pinipigilan. "Bakit mo ginagawa ito, Vi?" mahinang tanong ni Shalavi. "Diba sabi mo... laruan mo lang ako?" Itinigil ni Vijay ang pagsuklay. Inilapag niya ang suklay sa dresser at dahan-dahang itinuon ang kanyang mga kamay sa balikat ni Shalavi. "Iyon ang plano, Shalavi. Iyon ang sabi ko sa club. Pero sa bawat oras na nakikita kita... sa bawat oras na naririnig ko ang boses mo, tila nakakalimutan ko ang salitang 'kontrata'." Idinampi ni Vijay ang kanyang ilong sa leeg ni Shalavi, nilalanghap ang amoy ng bagong ligo nitong balat. Napapikit si Shalavi at napahawak sa gilid ng dresser. Ang init ng katawan ni Vijay na nasa likuran niya ay tila tumutunaw sa kanyang pagkatao. "Gusto kitang angkinin, Shalavi. Gustong-gusto ko," pag-amin ni Vijay, ang kanyang boses ay tila isang panalangin na puno ng pagnanasa. "Pero ayaw kong gawin iyon dahil lang sa pinirmahan mong papel. Gusto ko... gusto ko ay hihilingin mo rin ito sa akin." Humarap si Shalavi sa kanya. Ngayon ay magkadikit na ang kanilang mga katawan. Itinaas ni Vijay ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ng dalaga hanggang sa makarating ang kanyang hinlalaki sa ibabang labi nito. "Mabait ka ba talaga o bahagi lang ito ng laro mo?" tanong ni Shalavi, ang kanyang puso ay tila sasabog na sa bilis ng tibok. Ngumiti nang bahagya si Vijay—isang malungkot na ngiti. "Kahit ako, hindi ko na alam ang sagot d’yan. Ang alam ko lang, sa tuwing malapit ako sa iyo, bumibilis ang tibok ng puso ko sa paraang hindi ko maintindihan." Yumuko si Vijay at idinampi ang kanyang noo sa noo ni Shalavi. Nanatili silang ganoon sa loob ng ilang minuto—tahimik, tanging ang tunog lang ng kanilang paghinga ang maririnig. Isang gentle move na mas matindi pa sa anumang pisikal na ugnayan. Ninanamnam ni Vijay ang bawat sandali na kasama ang dalaga nang walang halong dahas. Ang Pag-aalaga Kinabukasan, nagising si Shalavi na may mataas na lagnat. Marahil ay dahil sa pagod at sa biglang pagbabago ng kanyang buhay. Nang malaman ito ni Vijay, hindi ito pumasok sa opisina. Kinansela niya ang lahat ng kanyang meeting para lang manatili sa tabi ni Shalavi. "Vi, pumasok ka na. Ayos lang ako," pilit ni Shalavi habang nakahiga. "Shut up and rest," utos ni Vijay, pero ang tono niya ay hindi galit. Siya mismo ang nagpalit ng bimpo sa noo ni Shalavi. Siya mismo ang nagpakain dito ng lugaw. "Bakit mo ito ginagawa? Marami namang katulong d’yan," tanong ni Shalavi pagkatapos uminom ng gamot. Umupo si Vijay sa tabi ng kanyang kama at hinawakan ang kanyang kamay. Ang malaking palad nito ay tila nagbibigay ng proteksyon at kaginhawaan. "Dahil ayaw kong ibang kamay ang humahawak sa iyo. Akin ka, Shalavi. At ang pag-aalaga sa iyo ay tungkulin ko." Sa mga sandaling iyon, nakita ni Shalavi ang isang panig ni Vijay na hindi kailanman nakita ng mundo. Ang lalaking ito na kinatatakutan ng marami ay marunong palang mag-alaga. Ang "laruan" na turing niya noon kay Shalavi ay unti-unti nang nagiging "kayamanan." Hinalikan ni Vijay ang likod ng palad ni Shalavi. "Magpahinga ka na. Hindi ako aalis dito." Habang unti-unting dinadalaw ng antok si Shalavi, naramdaman niya ang marahang paghaplos ni Vijay sa kanyang buhok. Isang pambihirang sandali ng kapayapaan sa gitna ng isang magulong kontrata. Nahulog na siya sa malalim na tulog dahil sa ginawa ko. Paano ako magsisimula sa plano ko sa kanya? Kung may sakit siya dahil sa pagod at ulan noong unang beses naming lumabas, nais ko siyang matikman; ang kanyang balat, gusto kong maramdaman. Gusto kong malaman kung ano meron sa kanya, bakit meron siyang binubuhay sa aking kaloob-looban. Kaya agad akong nag-offer sa kanya. Lumabas na ako sapagkat tulog na rin siya. Kaya agad akong pumasok sa kwarto ko. Dahil mainit ang pakiramdam ko, agad naman akong nagtungo sa banyo para mag-shower. Nakapag-tapis lang ako ng towel sa ibaba, at nagtungo ako sa kwarto ng kasalanan. Dahan-dahan kong hinawakan ang mga bagay naroon. Kailan kita magagamit? Matagal na itong kwarto ko, na minsang nakita ko sa kwarto ng aking ama na buhay pa. Saka ko nalaman kung para saan ito. Pumikit ako, inisip ko ang mukha niya pati ang kanyang katawan. Halos pumitik ang aking baston, nais na kumawala. Shit… sarap mo talaga, nais ko nang pasukin ang iyong katawan. Mga salitang lumabas sa aking bibig. Mga salitang lumabas sa aking bibig na ume-echo sa loob ng kwarto. Buti na lang soundproof. Humiga ako sa kama saka hinimas ang baston ko habang iniisip ko ang katawan niya. Aaahhhh…fuck, ang init ng balat mo, MY toy. Sige pa…ganyan nga. Faster…faster…sigaw ko habang hinimas ko ang sarili ko. Aaaaahhh... aaahhh, I'm coming, MY toy. Make it faster, yes... like that. Yan na... aaahhh ahhhhh fuck, sumabog ang malagkit kong katas sa sahig at sa kamay ko, halos habulin ko ang aking hininga. Nagbabad pa ako sa aking pagkahiga. Nakailang minuto, bumangon ako at kumuha ng wipes para linisin ang katas ko na nasayang. Bukas na bukas, my hook and crook, bibinyagan na kita. I'm the boss, bakit pa ako ang mag-a-adjust sa ating kontrata eh bayad ka naman. Inis niya, wika habang pinupunasan niya ang sahig.RUMER’S POVMatagal nang ipinapahanap ni Lolo ang kanyang nawawalang apo. Kaya may inutusan akong tao para hanapin siya, ngunit hanggang ngayon ay wala pa ring natatagpuan. Ganoon din ang kambal kong si Rama—kahit laging abala sa kanyang pamumuhay, parati lang sa mga bar. Ngunit sa kabila noon, alam kong may mga tao rin siyang ipinapahanap upang hanapin ang aming pinsan, saan man ito naroroon.Ngayong araw ay sobrang abala ako dahil may mga bagong produkto akong ilalabas sa merkado. Sa kalagitnaan ng aming pagpupulong, biglang tumawag ang kambal ko. Agad ko itong sinagot at sinabing, “Ano ang kailangan mo? Busy ako.” Ngunit narinig ko ang kanyang sinabi:“Nakita ko na siya.”Agad akong tumayo. “Pupunta ako. Huwag mo siyang iiwan. Bibigyan kita ng tatlumpung minuto.”Wala na akong pakialam sa kasalukuyang pagpupulong at agad akong lumabas.“Sir!” sigaw ng aking sekretarya.“Ikansela muna,” mariin kong utos kay Gng. Maligaya.Mas mahalaga ang pupuntahan ko. Matagal na naming hinihintay
SHALAVI POV Agad kong sinamantala ang pagkakataong makaalis habang wala pa siya. Bago pa man siya makabalik mula sa kung saan man siya nanggaling, tumakas na ako. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya pang manatili sa piling niya. Akala ko… akala ko ay pareho kami ng nararamdaman. Akala ko ang bawat tingin, bawat haplos, at bawat salitang binibitawan niya ay galing sa kanyang puso. Pero mali pala ako. Umasa ako sa wala. Umasa ako na espesyal ako sa kanya, na iba ang tingin niya sa akin kumpara sa iba. Ngunit lahat pala ng iyon ay pagkukunwari lamang. Isa siyang huwad. Isang taong magaling lamang magpanggap na nagmamahal, habang ang totoo ay wala naman akong halaga sa kanya. Wala akong dala kahit ano—walang pera, walang gamit, walang ibang damit. Wala akong pakialam. Bahala na kung saan ako makarating, basta’t malayo sa kanya. Basta’t malayo sa taong ginawa akong masaya at wasak nang sabay. Mabilis ang aking mga hakbang hanggang sa marating ko ang mataas na pader sa likuran ng malawak na ba
SHALAVI’S POV Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame habang ang bawat bahagi ng aking katawan ay nananakit. Ang mga salita niya—ang pagbanggit sa "bagong alahas" bilang bayad—ay parang matutulis na karayom na tumutusok sa aking puso. Alahas lang ba talaga ako? Isang bagay na mabibili at mapapalitan kapag pagod na ang may-ari? Hindi ako umiyak. Wala na akong luha. Matagal ko nang naubos ang mga ito simula pa noong una niyang ginusto ako. Ngunit ang sakit ay nananatili—hindi sa balat, kundi sa loob-looban. Narinig ko ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto. Lumabas siya ng kwarto, at hindi na siya bumalik. Ang tahimik na paligid ay nagpapaalala sa akin na muli akong naiwan. Naiwan kasama ang aking mga sugat, ang aking mga alaala, at ang isang pag-asa na alam kong hindi kailanman matutupad. Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng mga tao na nagdadala ng mga kahon sa loob ng bahay. Nang lumabas ako, nakita ko ang isang malaking pakete na nakatayo sa gitna ng sala. Si Manang Ising
SHALAVI’S POV Isang linggo na ang lumipas. Ang mga pasa sa aking hita at braso ay unti-unti nang naglalaho, nagiging kulay dilaw at lunti bago tuluyang mabura sa aking balat. Pero ang paninikip ng aking dibdib ay tila lalong lumalala. Bawat sulok ng mansyong ito ay nagpapaalala sa akin ng presensya ni Maverick—ang kanyang pabango na humahalo sa amoy ng mamahaling alak, ang kanyang malamig na titig, at ang kanyang mga kamay na marunong magparamdam ng langit pero mas pinipiling manakit. “Miss Shalavi, nakahanda na po ang hapunan niyo,” bungad ni Manang Ising, ang head ng mga kasambahay. Ngumiti ako nang pilit. “Salamat po, Manang. Hindi pa po ba uuwi si... si Maverick?” Umiwas ng tingin si Manang Ising, bakas ang awa sa kanyang mga mata. “Wala pa siyang tawag, iha. Alam mo naman ang mga bilyonaryo, abala sa negosyo... o kung saan pa man.” Alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin sa “kung saan pa man.” Hindi ako tanga. Alam kong hindi trabaho ang inaatupag ni Maverick sa laba
SHALAVI’S POVPagmulat ng aking mga mata, sinalubong ako ng hapdi at sakit na tila kumakalat sa bawat himmay ng aking katawan. Parang dinurog ang bawat buto ko, at hindi lang iyon—kahit ang aking panga ay manhid at masakit pa rin. Alam ko kung bakit. Masyado niya akong inabuso kagabi. Sa tindi ng kanyang ginawa, para bang wala siyang nakikitang tao sa kanyang harapan, kundi isang bagay na kanyang paglaruan hanggang sa mapagod siya.Wala akong karapatang magreklamo. Dahil sa simula pa lang, malinaw na sa akin ang katotohanan: Ako ay walang iba kundi laruan ng isang bilyonaryo.Sa bawat haplos, halik, at masakit na pagbayo, akala ko ay may pag-asa tayong dalawa. Akala ko, sa likod ng kanyang pagiging malupit, may bahagi siya na natututong magmalasakit o magkaroon man lang ng kahit kaunting damdamin para sa akin. Pero isa lang pala ang lahat ng iyon—isang malaking pagpapanggap. Ang lambing na ipinakita niya ay bahagi lang ng laro, at ako ang tanga na naniwala na may puwang ako sa buhay n
Inipit ko nang mariin ang kanyang utong na kulay rosas na tila hinog na presas. Kahit matagal na kaming magkasama sa ganitong gawain ay hindi pa rin lumalambot ang aking pagkalalaki. Paano naman ito hihina kung sa harapan ko ay ang pinakamasarap na nilalang na tila hindi nauubusan ng katas para lunukin ako? Alam kong sa sandaling ito pa lamang niya nararanasan ang ganitong uri ng kasiyahan at kapusukan. Alam ko... dahil siya ay birhen noong makuha ko siya at siya ay akin lamang."Vi... Ano ang ginagawa mo? Ano ang nilagay mo sa dibdib ko?" pilit na tanong niya sa gitna ng hinihingal na pag-uusap. Gayunman, sa kabila ng kanyang pagtataka ay wala siyang nararamdamang kirot o sakit, kundi matinding init at pagnanasa na tila kumakalat sa buong sistema niya kahit na madilim ang aming kinaroroonan.Tumingin ako sa kanya nang nakangisi. "Wala lang 'yan. Huwag mo nang alamin pa. Masakit ba?" tanong ko nang walang bahid ng pag-aalala sa aking tinig.Umiling siya nang dahan-dahan habang nakapik







