登入RUMER’S POVMatagal nang ipinapahanap ni Lolo ang kanyang nawawalang apo. Kaya may inutusan akong tao para hanapin siya, ngunit hanggang ngayon ay wala pa ring natatagpuan. Ganoon din ang kambal kong si Rama—kahit laging abala sa kanyang pamumuhay, parati lang sa mga bar. Ngunit sa kabila noon, alam kong may mga tao rin siyang ipinapahanap upang hanapin ang aming pinsan, saan man ito naroroon.Ngayong araw ay sobrang abala ako dahil may mga bagong produkto akong ilalabas sa merkado. Sa kalagitnaan ng aming pagpupulong, biglang tumawag ang kambal ko. Agad ko itong sinagot at sinabing, “Ano ang kailangan mo? Busy ako.” Ngunit narinig ko ang kanyang sinabi:“Nakita ko na siya.”Agad akong tumayo. “Pupunta ako. Huwag mo siyang iiwan. Bibigyan kita ng tatlumpung minuto.”Wala na akong pakialam sa kasalukuyang pagpupulong at agad akong lumabas.“Sir!” sigaw ng aking sekretarya.“Ikansela muna,” mariin kong utos kay Gng. Maligaya.Mas mahalaga ang pupuntahan ko. Matagal na naming hinihintay
SHALAVI POV Agad kong sinamantala ang pagkakataong makaalis habang wala pa siya. Bago pa man siya makabalik mula sa kung saan man siya nanggaling, tumakas na ako. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya pang manatili sa piling niya. Akala ko… akala ko ay pareho kami ng nararamdaman. Akala ko ang bawat tingin, bawat haplos, at bawat salitang binibitawan niya ay galing sa kanyang puso. Pero mali pala ako. Umasa ako sa wala. Umasa ako na espesyal ako sa kanya, na iba ang tingin niya sa akin kumpara sa iba. Ngunit lahat pala ng iyon ay pagkukunwari lamang. Isa siyang huwad. Isang taong magaling lamang magpanggap na nagmamahal, habang ang totoo ay wala naman akong halaga sa kanya. Wala akong dala kahit ano—walang pera, walang gamit, walang ibang damit. Wala akong pakialam. Bahala na kung saan ako makarating, basta’t malayo sa kanya. Basta’t malayo sa taong ginawa akong masaya at wasak nang sabay. Mabilis ang aking mga hakbang hanggang sa marating ko ang mataas na pader sa likuran ng malawak na ba
SHALAVI’S POV Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame habang ang bawat bahagi ng aking katawan ay nananakit. Ang mga salita niya—ang pagbanggit sa "bagong alahas" bilang bayad—ay parang matutulis na karayom na tumutusok sa aking puso. Alahas lang ba talaga ako? Isang bagay na mabibili at mapapalitan kapag pagod na ang may-ari? Hindi ako umiyak. Wala na akong luha. Matagal ko nang naubos ang mga ito simula pa noong una niyang ginusto ako. Ngunit ang sakit ay nananatili—hindi sa balat, kundi sa loob-looban. Narinig ko ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto. Lumabas siya ng kwarto, at hindi na siya bumalik. Ang tahimik na paligid ay nagpapaalala sa akin na muli akong naiwan. Naiwan kasama ang aking mga sugat, ang aking mga alaala, at ang isang pag-asa na alam kong hindi kailanman matutupad. Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng mga tao na nagdadala ng mga kahon sa loob ng bahay. Nang lumabas ako, nakita ko ang isang malaking pakete na nakatayo sa gitna ng sala. Si Manang Ising
SHALAVI’S POV Isang linggo na ang lumipas. Ang mga pasa sa aking hita at braso ay unti-unti nang naglalaho, nagiging kulay dilaw at lunti bago tuluyang mabura sa aking balat. Pero ang paninikip ng aking dibdib ay tila lalong lumalala. Bawat sulok ng mansyong ito ay nagpapaalala sa akin ng presensya ni Maverick—ang kanyang pabango na humahalo sa amoy ng mamahaling alak, ang kanyang malamig na titig, at ang kanyang mga kamay na marunong magparamdam ng langit pero mas pinipiling manakit. “Miss Shalavi, nakahanda na po ang hapunan niyo,” bungad ni Manang Ising, ang head ng mga kasambahay. Ngumiti ako nang pilit. “Salamat po, Manang. Hindi pa po ba uuwi si... si Maverick?” Umiwas ng tingin si Manang Ising, bakas ang awa sa kanyang mga mata. “Wala pa siyang tawag, iha. Alam mo naman ang mga bilyonaryo, abala sa negosyo... o kung saan pa man.” Alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin sa “kung saan pa man.” Hindi ako tanga. Alam kong hindi trabaho ang inaatupag ni Maverick sa laba
SHALAVI’S POVPagmulat ng aking mga mata, sinalubong ako ng hapdi at sakit na tila kumakalat sa bawat himmay ng aking katawan. Parang dinurog ang bawat buto ko, at hindi lang iyon—kahit ang aking panga ay manhid at masakit pa rin. Alam ko kung bakit. Masyado niya akong inabuso kagabi. Sa tindi ng kanyang ginawa, para bang wala siyang nakikitang tao sa kanyang harapan, kundi isang bagay na kanyang paglaruan hanggang sa mapagod siya.Wala akong karapatang magreklamo. Dahil sa simula pa lang, malinaw na sa akin ang katotohanan: Ako ay walang iba kundi laruan ng isang bilyonaryo.Sa bawat haplos, halik, at masakit na pagbayo, akala ko ay may pag-asa tayong dalawa. Akala ko, sa likod ng kanyang pagiging malupit, may bahagi siya na natututong magmalasakit o magkaroon man lang ng kahit kaunting damdamin para sa akin. Pero isa lang pala ang lahat ng iyon—isang malaking pagpapanggap. Ang lambing na ipinakita niya ay bahagi lang ng laro, at ako ang tanga na naniwala na may puwang ako sa buhay n
Inipit ko nang mariin ang kanyang utong na kulay rosas na tila hinog na presas. Kahit matagal na kaming magkasama sa ganitong gawain ay hindi pa rin lumalambot ang aking pagkalalaki. Paano naman ito hihina kung sa harapan ko ay ang pinakamasarap na nilalang na tila hindi nauubusan ng katas para lunukin ako? Alam kong sa sandaling ito pa lamang niya nararanasan ang ganitong uri ng kasiyahan at kapusukan. Alam ko... dahil siya ay birhen noong makuha ko siya at siya ay akin lamang."Vi... Ano ang ginagawa mo? Ano ang nilagay mo sa dibdib ko?" pilit na tanong niya sa gitna ng hinihingal na pag-uusap. Gayunman, sa kabila ng kanyang pagtataka ay wala siyang nararamdamang kirot o sakit, kundi matinding init at pagnanasa na tila kumakalat sa buong sistema niya kahit na madilim ang aming kinaroroonan.Tumingin ako sa kanya nang nakangisi. "Wala lang 'yan. Huwag mo nang alamin pa. Masakit ba?" tanong ko nang walang bahid ng pag-aalala sa aking tinig.Umiling siya nang dahan-dahan habang nakapik







