UNANG DATE

Ang Init sa Gitna ng Lamig

Dahil sa pagnanais na mas makilala ang isa’t isa bago tuluyang magsimula ang anim na buwang kontrata, napagkasunduan nina Vijay at Shalavi na mag-date muna. Lingid sa kaalaman ni Vijay, ang ideyang ito ay nakuha lang ni Shalavi sa mga love stories na kanyang pinapanood at binabasa.

Sa Baguio nila napiling pumunta dahil ayaw ni Shalavi sa matataong lugar. Ramdam niya ang bigat ng pangalang dala ni Vijay sa lipunan, kaya mas pinili niya ang katahimikan ng North. Naging maganda ang kanilang unang paghaharap sa labas ng club; tila unti-unti nilang natutuklasan na sa kabila ng magkaiba nilang mundo, may mga bagay silang pagkakapareho.

Matapos ang isang masarap na hapunan, napagpasyahan nilang maglakad-lakad. Habang binabaybay ang tahimik na kalsada, hindi napigilan ni Vijay na abutin ang kamay ni Shalavi. Ramdam niya ang panginginig nito dahil sa manipis na kasuotang hindi sapat para labanan ang sikat na lamig ng Baguio.

Noong una ay tila nahiya pa si Shalavi, subalit nang gumapang ang init mula sa palad ni Vijay patungo sa kanyang balat, hindi na siya pumalag. Doon niya napagtanto na totoo nga ang mga nababasa niya sa social media—iba ang lamig sa Baguio, at mas masarap kapag may humahawak sa iyong kamay.

“Bakit ang lambot ng palad niya?” tanong ni Vijay sa kanyang isipan habang dahan-dahang pinipisil ang kamay ng dalaga. Alam niyang batak sa trabaho si Shalavi, ngunit ang kinis at lambot nito ay tila hindi nababagay sa hirap na dinanas nito.

Naupo sila sa isang bench na tila sadyang inilaan para sa mga naglalakad na magkapares. Nanatiling magkahawak ang kanilang mga kamay, tila doon sila kumukuha ng lakas para labanan ang mahanging panahon. Sa hindi kalayuan, napansin nila ang isang magkasintahang biglang naglapat ang mga labi.

Nagkatinginan ang dalawa. Isang matamis na ngiti ang ibinigay ni Shalavi kay Vijay, ngunit tila bato ang ekspresyon ng bilyonaryo. Dahil likas na clingy, napanguso na lamang si Shalavi sa kawalan ng tugon ng lalaki. Hindi niya alam, lihim na napapangiti si Vijay sa loob. Namamangha siya sa pagiging inosente at diretsang pag-uugali ni Shalavi—isang bagay na nagpapataas ng sensasyon sa kanyang katawan, ngunit pinili niyang manatiling seryoso sa labas.

Nang mapansin nilang unti-unti nang naglalaho ang buwan at lumalalim na ang gabi, nagpasya silang bumalik na sa Maynila. Sa gitna ng biyahe, hindi na nakayanan ni Shalavi ang antok at tuluyan nang naidlip.

Habang nagmamaneho, paminsan-minsang sumusulyap si Vijay sa katabi. Hanggang sa mapako ang kanyang tingin sa tiyan ni Shalavi; bahagyang tumaas ang blouse nito at lumitaw ang maputi at makinis na balat na tila kumikinang sa dilim. Napalunok si Vijay. “Hindi pa ngayon,” paalala niya sa sarili, sabay balik ng tingin sa kalsada.

Ngunit tila nanunubok ang tadhana. Gumalaw si Shalavi at mas lalong tumaas ang suot nito, halos maaninag na ni Vijay ang kurba ng kanyang dibdib na natatakpan lamang ng manipis na pangloob. Hindi na napigilan ni Vijay ang kanyang sarili; dahan-dahan niyang hinaplos ang balat ng dalaga. Halos mapapikit siya sa sarap ng init na dumampi sa kanyang palad. Hinayaan niya lang na nakadampi ang kanyang kamay doon habang ang isa ay nasa manibela.

“Hmm...” ungol ni Shalavi. Sa kanyang pagtulog, hinawakan niya ang kamay ni Vijay at inilagay ito sa kanyang pisngi, akala niya ay unan ito. Kinabahan si Vijay pero napangiti na rin habang pinagmamasdan ang tinawag niyang "manok" na mahimbing na natutulog.

Para siyang tanga na nakangiti mag-isa. Ang hindi niya alam, simula pa sa Baguio ay may mga matang matyag na nakasunod sa kanila hanggang sa kanilang pag-uwi.

Nang makarating sa tapat ng apartment ni Shalavi, hindi niya ito ginising. Inayos niya na lang ang pagkakahiga nito para hindi sumakit ang leeg. Humiga rin si Vijay sa kanyang upuan, hinayaang hawak pa rin ni Shalavi ang kanyang kamay kahit nangangalay na ang kanyang braso.

Makalipas ang isang oras, naalimpungatan si Shalavi. Nagulat siya nang marealize na palad ni Vijay ang yakap niya. Sa kanyang pag-aayos ng upo, hindi niya sinasadyang mapalapit nang husto kay Vijay. Sa isang iglap, naglapat ang kanilang mga labi.

Nanlaki ang mga mata ni Shalavi. Akala niya ay tulog si Vijay, ngunit naramdaman niyang gumalaw ang mga labi nito. Nanatiling nakapikit si Vijay, kaya inakala ni Shalavi na nanaginip lang ito. Sa bango ng hininga ni Vijay, tila natutunaw ang pagpipigil ni Shalavi. Ito ang kanyang unang halik, at hindi niya akalaing magiging ganito ito kasarap.

Ang hindi niya alam, gising na gising si Vijay at nagtutulog-tulugan lang para hindi matakot ang dalaga. Sa loob ni Vijay, halos magsisigaw siya sa saya. First base na agad! At mas masarap dahil alam niyang siya rin ang "una" ni Shalavi.

Nang makapasok na si Shalavi sa kanyang apartment, naiwan si Vijay na nakatingin sa kawalan hanggang sa magising siya mula sa malalim na pag-iisip dahil sa isang tawag.

Samantala, sa isang dambuhalang mansyon...

Halos maputol ang litid ni Don Bosco sa galit habang sinisigawan ang kanyang mga apo. Isang taon na lang ang ibinigay niyang palugit para mahanap ang kanyang nawawalang tagapagmana.

“Wala pa rin kayong balita?! Isang taon na lang ang binibigay ko sa inyo!” sigaw ng matanda bago pabalas na umakyat sa kanyang silid. “Tandaan niyo, walang kwento ang mansyong ito kung wala sila!”

Napailing na lang si Rama at ang kanyang kambal. Alam ni Rumer na may sarili na siyang tauhan na naghahanap, ngunit mahirap talagang hanapin ang taong ayaw magpahanap.

Sa loob ng kanyang kwarto, malungkot na hinaplos ni Don Bosco ang natitirang larawan ni Amelia. Naalala niya kung paano lumayas ang kanyang anak kasama ang lalaking minahal nito dahil sa higpit ng pamilya. Umalis si Amelia na nagdadalang-tao, at hanggang ngayon, wala pa ring balita.

“Nasaan ka na, apo?” bulong ni Don Bosco sa hangin, habang nangingilid ang luha. Ngayon niya napatunayan na walang silbi ang yaman at kapangyarihan kung ang puso naman ay nangungulila. Namatay ang kanyang anak at ang asawa nito sa pangungulila, at ang tanging pangakong hindi niya pa natutupad ay ang mahanap ang bunga ng pag-ibig ni Amelia.

Shalavi’s POV

Pagkapasok ko sa aking silid, tila lumilipad pa rin ang aking isipan. Hinawakan ko ang aking mga labi habang nakaupo sa gilid ng kama. Iyon ang aking unang halik. At kahit akala ko ay tulog siya noon, naramdaman ko ang paggalaw ng kanyang mga labi na tila sinasabing tinatanggap niya rin ako. Ang lamig ng Baguio ay naiwan na sa Baguio, dahil sa tuwing naaalala ko ang pangyayari, tila nagliliyab ang aking buong katawan sa init.

"Shalavi, anong ginagawa mo?" tanong ko sa sarili habang tinatapik ang aking pisngi na namumula sa hiya at tuwa. Hindi ko akalain na magiging ganito kabilis ang lahat. Mula sa pagiging simpleng dalagang nagbabasa lamang ng kwentong pag-ibig, bigla akong napasabak sa sarili kong kwento na tila hango sa mga librong gusto ko.

Nagbihis ako at humiga, ngunit hindi ako makatulog. Ang imahe ni Vijay—ang kanyang mga mata, ang kanyang hawak, ang kanyang halik—ay paulit-ulit na gumuguhit sa aking isipan. Ngunit sa gitna ng aking kaligayahan, may kakaibang pakiramdam na bumubulong sa akin. Parang may nakatago siyang sikreto. At parang hindi lang ito tungkol sa kanyang pagiging bilyonaryo.