LOGINSHALAVI’S POV Ang mainit at maalikabok na hangin ng Maynila ang unang sumalubong sa amin pagtapak pa lang namin sa paliparan. Matapos ang mahabang biyahe mula Amerika, tila bumigat lalo ang aking dibdib—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa dahilan ng aming pag-uwi: ang paglilibing kay Lolo, ang tanging kamag-anak na nanatiling tapat at nagmahal sa akin nang walang hinihinging kapalit. Walang pagkaantala. Hindi na kami dumaan sa bahay o huminto pa saanman. Agad kaming isinakay sa nakahandang sasakyan at dumiretso sa lumang sementeryo sa labas ng lungsod, kung saan nakalaan ang huling pahingahan ng aking lolo. Tahimik ang biyahe; ang bawat isa sa amin ay nadarama ang bigat ng pangyayari. Sa tabi ko ay si Rama, hawak nang mahigpit ang kamay ng aming limang taong gulang na anak na si Mave. Ang bata ay tahimik, tila naiintindihan ang seryosong paligid, ngunit paminsan-minsan ay sumisilip sa bintana na may halong kuryosidad sa pamilyar ngunit matagal nang hindi nakikitang tanawin . Pagda
LOLO’S POV Nakaupo ako rito sa aking silid-aklatan sa Pilipinas, hawak ang aking tasa ng tsaa na unti-unti nang lumalamig. Sa harap ko ay ang aking matagal nang pinagkakatiwalaang Abogado—ang taong nakakaalam ng lahat ng aking mga ari-arian, mga kasulatan, at mga lihim na nais kong itago sa ngayon. Ramdam ko ang bigat ng aking dibdib, ang hirap ng aking paghinga, at ang paghina ng aking mga buto na unti-unti nang sumusuko sa sakit na matagal ko nang dinadala nang mag-isa. Ngunit sa kabila nito, nananatiling matatag ang aking kalooban. Hindi ko nais na malaman pa nina Shalavi ang aking kalagayan habang ako ay nabubuhay pa. Tumingin ako nang mariin sa Abogado at nagsalita nang may diin, bagama’t mahina na ang aking tinig: “Attorney, may isang mahalagang utos ako sa iyo. Huwag mong sasabihin sa kanila—sa aking mga apo—ang anumang bagay tungkol dito. Kapag tuluyan na akong nawala, saka mo lamang ibibigay ang lahat ng mga naiwan ko. Huwag mong madaliin, at huwag mong ipaalam nang m
MAVERICK’S POV Ilang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon—ang gabing huli kaming nagkausap ni Rama sa isang pribadong silid ng marangyang restawran sa Maynila. Doon ko hiningi ang katotohanan, doon ko itinanong kung nasaan siya, at doon ko natanggap ang sagot na tila isang pader na isinara nang tuluyan. Mula noon, wala na akong nakuha ni isang bakas, ni isang mensahe, ni kahit anong pahiwatig kung saan siya nagtungo. Wala nang balita. Wala nang anumang senyales. Ginamit ko ang lahat ng kakayahan, kapangyarihan, at yaman na mayroon ako. Hinanap ko siya sa bawat paliparan, daungan, at hangganan. Inutusan ko ang aking mga tauhan na suriin ang bawat talaan, bawat pangalan, at bawat posibleng destinasyon. Ngunit parang binura siya ng hangin. Ang babaeng minsan ay nasa ilalim ng aking pangangalaga, ang babaeng naging bahagi ng aking mga araw at gabi, ay biglang naglaho na parang hindi kailanman umiral. Sa paglipas ng panahon, ang galit ay napalitan ng matinding pangungulila, at an
SHALAVI’S POV Lumipas pa ang dalawang taon, at ngayon ay limang taong gulang na si Mave. Sa loob ng panahong ito, hindi lamang siya lumaki sa tangkad at talino—lumago rin ang kanyang puso at ang kanyang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa kanya. At sa lahat ng tao sa aming tahanan, may isang lalaking naging pangalawang ama, tagapagtanggol, at pinakamalapit na kaibigan niya: si Rama. Mula noong dumating kami rito sa Amerika, hindi umalis sa aming tabi si Rama. Siya ang naging gabay ko sa pamamalakad ng negosyo, ang aking sandalan sa mga panahong mahina ako, at higit sa lahat, ang taong buong pusong tumanggap at nag-aruga kay Mave mula pa noong siya ay sanggol pa lamang. Sa paningin ng bata, si Rama ang laging nandiyan. Siya ang kasama sa paglalaro sa hardin, ang nagtuturo sa kanya sumakay ng bisikleta, ang nagbabasa ng mga kwento bago matulog, at ang laging handang maghatid at sunduin siya sa paaralan. Habang abala ako sa mga gawain ng kumpanya, si Rama ang tumatayong presensya
SHALAVI’S POV Tatlong taon na ang lumipas mula noong araw na isinilang ko ang aking anak. Tinawag ko siyang Mave—isang pangalang hindi ko maipaliwanag kung bakit ko pinili, ngunit tila kusang lumabas sa aking puso noong unang pagkakataon ko siyang nakita. Sa loob ng panahong iyon, dito sa aming tahanan sa Amerika, naging mas makulay, mas masaya, at mas may kabuluhan ang bawat araw ko. Lumaki si Mave bilang isang masigla, matalino, at mabait na bata. Namana niya ang kulay ng aking mga mata, ngunit ang hugis ng kanyang mukha at ang tuwid na ilong ay tila kinuha mula sa ibang taong matagal ko nang pilit na itinataboy sa aking isipan. Ngunit sa halip na magdulot ito ng lungkot, nagsisilbi lamang siyang paalala na ang pagmamahal ko ay sapat upang palakihin siya nang maayos, anuman ang kanyang pinagmulan. Araw-araw, habang abala ako sa pamamahala ng aming mga sangay ng negosyo dito sa Amerika na lalo pang lumawak at lumago, si Mave ang nagsisilbing pahinga ng aking pagod. Madalas ko siya
SHALAVI’S POV Anim na buwan na ang lumipas mula noong tumawid kami ng himpapawid at tumungo rito sa Amerika. Anim na buwan ng katahimikan, kaligtasan, at pagtuklas ng mga bagong bagay na hindi ko kailanman inakala na mararanasan ko. Mula sa pagiging isang simpleng babae na lumaki sa hirap at walang alam sa mundo ng malalaking negosyo, ngayon ay unti-unti kong binubuksan ang aking isipan sa malawak na daigdig ng pamamahala at kapangyarihan—bilang tunay na tagapagmana ng pamilyang Bosco. Nakaupo ako sa malaking silid-aklatan at opisina na itinalaga para sa akin sa aming bahay dito sa New York. Sa harap ko ay nakatambak ang makakapal na aklat, mga ulat ng pananalapi, mga plano sa negosyo, at mga dokumentong nakasulat sa Ingles at iba pang wika. Sa simula, tila napakabigat at nakalilito ng lahat ng ito. Ang mga terminong pang-negosyo, ang mga estratehiya, at ang malalaking bilang ay tila isang wikang banyaga na mahirap intindihin. Ngunit sa tulong ni Rama at ng mga eksperto na ipinada
MAVERICK’S POV Sa loob ng mahabang panahon, naniniwala akong ang lahat ng bagay sa mundong ito ay nabibili. Ang yaman, kapangyarihan, at maging ang pagsunod ng mga tao—lahat ay may katumbas na halaga. Bilang pinuno ng imperyong Thalapathy, sanay akong makuha ang anumang itakda ng aking isipan. Ku
SHALAVI’S POV Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong sinimulan kong seryosong harapin ang mga gawain sa negosyo, at sa loob ng panahong iyon, marami ang nagsabing hindi ko inaasahang magiging ganito kabilis ang aking pagkatuto. Mula sa pagiging isang babaeng halos walang alam sa mga ulat panana
MAVERICK’S POVLumipas ang mga araw, naging mga linggo, at ang mga linggo ay naging buwan. Ngunit sa loob ng panahong iyon, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo sa paligid ko. Ang lahat ay nanatiling gumagalaw—ang mga negosyo ay patuloy na lumalago, ang mga utos ay isinasagawa nang mabilis, ang mga t
MAVERICK’S POV Matapos ang ilang araw ng walang patid na paghahanap at pagtatanong, unti-unting nagsimulang bumalik ang mga ulat mula sa aking mga tauhan. Karamihan sa mga ito ay walang laman—mga maling akala, maling pangalan, mga bakas na biglang naglalaho na parang usok. Ngunit sa gitna ng lahat


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




