CHAPTER 2 FIRST DAY IN WORK

LUCKY POV

Pagkalabas ko sa CEO’s office ay parang gusto ko munang huminga nang malalim ng paulit-ulit. Nanginginig pa rin ang kamay ko habang hawak ang folder na binigay sa akin. Paulit-ulit sa isip ko yung sinabi niyang “don’t break anything else.” na parang warning na may death penalty. First day ko pa lang pero parang trial version na agad ako ng employee. Pero wala akong choice kundi ituloy dahil trabaho ito at kailangan ko ng pera.

Umupo ako sa desk ko at sinubukang mag-focus sa laptop. Sabi ko sa sarili ko, “Lucky, behave ka lang, normal office work lang ‘to.” Pero kahit anong pilit ko magpaka-calm, parang lahat ng galaw ko may chance na maging disaster. In-open ko yung email system at sinimulang basahin yung instructions ni Sofia kanina. Kaso habang nagta-type ako, parang sumasakit na agad ulo ko sa dami ng rules.

Biglang tumunog yung desk phone ko at napatalon ako sa gulat. Natamaan ko yung keyboard kaya nag-send ng unfinished email sa HR department. Nanlaki ang mata ko habang nakatingin sa screen dahil hindi pa tapos yung message. “No no no…” paulit-ulit kong bulong habang sinusubukan i-recall ang email. Pero alam kong huli na kasi nakikita ko na yung notification na “delivered.”

Biglang nagbulungan yung mga tao sa paligid ko kaya lalo akong nataranta. Naririnig ko yung mahihinang tawa nila kaya gusto ko na lang maglaho sa upuan ko. First hour ko pa lang, may mistake na agad ako sa pinaka-high-end na company. Napayuko ako habang pinipilit pigilan ang tears ko. Sobrang nakakahiya pero kailangan kong magpakatatag.

Habang inaayos ko yung mistake ko ay dumating si Mr. Devon sa harap ng desk ko. Biglang tumahimik ang buong floor na parang may biglang frozen moment. Naramdaman ko agad yung pressure ng presence niya kahit hindi pa ako nakatingin. “Miss Diego.” malamig niyang tawag kaya napatingin ako agad. Para akong biglang nawalan ng lakas sa katawan ko.

“Sir, I’m sorry po, nagkamali po ako sa email—” hindi ko na natapos kasi pinutol niya agad ako. Tinignan niya yung laptop screen ko tapos bumalik sa akin yung tingin niya na parang judge sa court. Hindi siya galit pero mas nakakatakot yung calm niyang expression. “Careless,” sabi niya lang na parang final verdict. Napayuko ako agad dahil alam kong kasalanan ko talaga.

“Sorry po, sir. Hindi na po mauulit,” sagot ko habang pinipigilan ang boses ko na manginig. Sandali siyang hindi nagsalita kaya lalo akong kinabahan. Akala ko tatanggalin na niya ako agad. Pero imbes na yun, tinalikuran niya ako at bumalik sa office niya. “Fix it.” yun lang ang sinabi niya bago pumasok.

Napahinga ako nang malalim dahil hindi ako natanggal. Pero hindi pa tapos ang malas ko dahil biglang natisod ako sa carpet habang kukuha ng tubig. Nabuhos ko yung tubig sa sarili ko at natamaan pa yung documents ng isang manager. “I’m so sorry!” paulit-ulit kong sabi habang pinupulot lahat ng papel. Pero mas lalo lang nagulo lahat.

Biglang lumapit yung manager at mukhang galit na galit. “Do you even know what you’re touching?” sigaw niya kaya napaatras ako. Hindi ko alam kung saan ako titingin dahil lahat sila nakatingin na naman sa akin. Parang gusto ko nang maglaho sa kinatatayuan ko. First day ko pa lang pero parang headline na ako ng company disaster.

At bigla na namang nagbago ang atmosphere nang marinig ko yung malamig na boses niya.

“Enough.”

Si Mr. Devon ulit.

Nakatayo siya sa dulo ng hallway habang nakatingin sa amin. Dahan-dahan siyang lumapit at bawat hakbang niya parang mas bumibigat ang hangin. Lahat ng tao tumahimik ulit na parang automatic rule. Lumapit siya sa amin at tinignan yung nagkalat na papers. Then tumingin siya sa manager.

“Clean this.” sabi niya lang. Then tumingin siya sa akin.

“After this, come to my office.” Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Again? Ano na naman kaya ang ginawa ko?

Pero isang bagay lang ang sure ko.

TIANZON POV

Nakatayo ako sa glass wall ng office ko habang pinapanood yung nangyayari sa labas. Isa na namang gulo, isa na namang mistake at lahat ay may pangalan na naman si Lucky Diego. Hindi ko maintindihan kung paano siya nakakapag-cause ng chaos sa loob lang ng ilang oras. Most employees would’ve been fired already, pero siya parang laging nadadagdag sa problema imbes na mawala. And yet, hindi ko pa rin siya tinatanggal.

Habang nakatingin ako sa kanya, napapansin ko yung reactions niya. She keeps apologizing kahit obvious na hindi na niya kontrolado yung nangyayari. Hindi siya careless sa intention, pero parang laging may invisible force na nagkakagulo sa paligid niya. Weird, pero consistent. At sa company ko, consistency matters kahit sa mistakes.

Nang nagsigawan yung manager, ramdam ko agad yung pressure sa buong floor. Ayoko ng unnecessary noise, ayoko ng eksenang walang control. Kaya lumabas ako, not because I felt pity, but because I needed order back. Once I stepped out, everything went silent instantly. That’s how it should be.

Lumapit ako sa kanila at tiningnan yung nagkalat na documents. Then I looked at the manager clearly overreacting for something that can be fixed. “Clean this,” I said coldly. No need for long explanation, no need for drama. Then I turned to her and gave a simple instruction. “After this, come to my office.”

Habang tinalikuran ko sila, hindi ko maiwasang mapatingin ulit kay Lucky. She was still frozen, like she couldn’t process what just happened. Most employees fear me, but she looks more confused than scared. That reaction alone is already unusual. And in my world, unusual things always mean one thing...risk.

Pagbalik ko sa office ko, hindi agad nawala sa isip ko yung expression niya. Hindi siya tulad ng ibang employees na predictable ang reaction. May something sa kanya na hindi ko mabasa, and I hate not understanding people quickly. But at the same time, hindi siya boring. And that alone already makes her dangerous in my environment.

I leaned back on my chair and stared at the city view outside. “Why is she still here?” I asked myself quietly. She should’ve been gone after the first mistake, pero somehow she’s still standing. Either she’s extremely lucky… or extremely unlucky in a way I haven’t figured out yet. And both possibilities are equally annoying.

For some reason, I found myself waiting for her to enter my office again. That shouldn’t matter, but it does. Maybe I just want to confirm if she’s really just a walking disaster or something else entirely. I don’t like uncertainty, especially inside my company. But Lucky Diego is becoming exactly that.

And that is starting to bother me more than I expected.