CHAPTER 3 CLUMSY BUT INTELLIGENT

LUCKY POV

Nanigas ako sa harap ng office ni Mr. Devon habang paulit-ulit na iniisip kung ano na naman ang ginawa kong mali. First day ko pa lang pero parang naka-sampung offense na agad ako. Huminga ako nang malalim bago kumatok sa pinto. Nang marinig ko ang malamig niyang "Come in," agad akong pumasok. Pakiramdam ko tuloy papasok ako sa principal's office.

Pagpasok ko ay nakita ko siyang nakaupo sa likod ng malaking mesa habang may binabasang documents. Hindi man lang siya tumingin agad sa akin. Tahimik ang buong office at tanging tunog lang ng pag-flip niya ng pages ang naririnig ko. Lalo tuloy akong kinabahan habang nakatayo sa harap niya. Parang kahit maling paghinga ay may violation.

"Sit."

Agad akong umupo at inayos ang likod ko. Tahimik lang siya habang nakatingin sa hawak niyang file. Ilang segundo ang lumipas bago niya ito isinara at saka ako tinignan. Diretso sa mata. Walang emosyon.

"Do you always create this much trouble?"

Napakurap ako.

"Hindi ko naman po sinasadya."

Hindi siya nagsalita.

"Kasi po simula bata pa lang ako—"

"Did I ask?"

Agad akong natigilan.

Napatikom ako ng bibig at napayuko. Grabe. Isang tanong lang pero parang gusto kong magtago sa ilalim ng mesa. Hindi ko tuloy alam kung sasagot pa ba ako o hindi. Ang hirap basahin ng ugali niya.

Tumayo siya mula sa upuan at lumapit sa mesa kung saan may makapal na folder. Kinuha niya iyon at inilapag sa harap ko. Nanlaki agad ang mata ko sa kapal ng documents. Mukhang hindi ito basta-bastang task. Parang pang-veteran employee na agad.

"Review this."

Napalunok ako.

"Sir?"

"Investor proposal."

Binuksan ko ang unang page at agad akong nahilo sa dami ng figures at reports. Financial projections. Business plans. Event details. Para akong bumalik sa thesis days ko noong college.

"I need a complete summary before five."

Napatingin ako sa wall clock.

Three o'clock.

Dalawang oras.

"Sir, ako po?"

Bahagyang nagsalubong ang kilay niya.

"Do you see anyone else in this room?"

Agad akong umiling.

"No, sir."

"Then finish it."

Wala na akong nagawa kundi tumango. Kinuha ko ang folder at tumayo mula sa upuan. Habang papalabas ako ng office niya ay pakiramdam ko may dalawang daang kilo ang bigat ng hawak ko. Hindi ko alam kung challenge ba ito o paraan para kusang mag-resign ako.

Pagdating ko sa desk ko ay agad kong binuksan ang proposal. Pinilit kong mag-focus kahit ang dami kong iniisip. Unti-unti kong binabasa ang bawat page habang nagsusulat ng notes sa isang notebook. Sa unang pagkakataon buong araw, wala akong nababasag, natatapunan, o nadadapa. Medyo proud pa nga ako sa sarili ko.

Lumipas ang halos isang oras at malapit ko nang matapos ang summary. Medyo gumagaan na ang loob ko dahil mukhang kaya ko naman pala. Hindi lahat ng bagay sa buhay ko ay malas. May utak din naman ako kahit papaano. At gusto kong patunayan iyon kay Tianzon.

Habang inaabot ko ang isang document sa gilid ng desk ay aksidente kong natamaan ang isang stack ng folders. Isa-isa itong nahulog sa sahig. Napapikit agad ako.

"Of course."

Ako nga pala ito.

Mabilis akong yumuko para pulutin ang mga papers. Ngunit habang inaayos ko ang mga ito ay may isang dokumentong nalaglag mula sa loob ng folder. Napakunot-noo ako nang makita ang figures na nakasulat doon. Pamilyar ang numbers.

Masyadong pamilyar.

Mabilis kong ikinumpara iyon sa proposal na hawak ko. Ilang beses kong tiningnan ang dalawang documents para siguradong hindi ako nagkakamali. Ngunit habang tumatagal ay mas lalo akong nanlalamig.

Magkaiba ang figures.

At hindi maliit na discrepancy iyon.

Millions ang difference.

Nanlaki ang mga mata ko habang muling tinitingnan ang reports. Kung tama ang iniisip ko, mali ang data na gagamitin sa investor presentation bukas. At kapag nangyari iyon, malaking problema ang haharapin ng Devon Group.

Agad akong tumayo mula sa upuan. Hindi ko alam kung tama ba ako. Pero kailangan kong sabihin kay Mr. Devon. Kahit na baka isipin niyang disaster na naman ako.

Mahigpit kong hinawakan ang mga documents habang nakatitig sa mga figures. Paulit-ulit kong kinompara ang dalawang reports para siguraduhing hindi lang ako nag-o-overthink. Ngunit kahit ilang beses ko pa itong tingnan ay pareho pa rin ang resulta. May mali talaga. At kung tama ang hinala ko, napakalaking problema nito para sa investor presentation bukas.

Napakagat ako sa labi habang nagdadalawang-isip. First day ko pa lang sa trabaho at halos lahat ng ginawa ko ay puro kapalpakan. Paano kung mali ang hinala ko? Baka isipin ni Mr. Devon na naghahanap lang ako ng panibagong gulo. Pero paano kung tama ako at pinili kong manahimik? Mas malaking problema ang mangyayari.

Huminga ako nang malalim bago tumayo mula sa upuan ko. Pakiramdam ko ay sobrang bigat ng mga paa ko habang naglalakad papunta sa office ng CEO. Bawat empleyadong nadadaanan ko ay tila nakatingin sa akin. O baka naman paranoid lang talaga ako. Sa dami ng kahihiyang pinagdaanan ko ngayong araw, normal na sigurong isipin iyon.

Pagdating ko sa harap ng office niya ay ilang segundo muna akong natigilan. Nakatingin lang ako sa malaking pinto habang kinakausap ang sarili ko. "Lucky, kaya mo 'to." bulong ko. "Mas mabuti nang mapahiya kaysa magsisi." At sa wakas ay kumatok ako.

"Come in."

Agad kong binuksan ang pinto at pumasok sa loob. Nakatutok si Tianzon sa laptop niya ngunit agad din niyang itinaas ang tingin nang makita ako. Bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya. Mukhang hindi niya inaasahang makikita niya na naman ako.

"Miss Diego."

"S-Sir."

"What is it?"

Napayakap ako sa documents na para bang shield ko iyon laban sa malamig niyang titig. Bigla tuloy akong kinabahan ulit. Parang lahat ng confidence na naipon ko kanina ay biglang nawala. Ngunit nandito na ako kaya wala nang atrasan.

"I think... may mali po rito."

Bahagyang umangat ang isa niyang kilay.

"I think?"

Napayuko ako.

"Sorry po. I mean... may napansin po akong discrepancy sa figures."

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi ko mabasa ang expression niya kaya lalo akong kinabahan. Pakiramdam ko ay sinusukat niya kung nagsasayang lang ba ako ng oras niya o hindi. At alam kong ayaw na ayaw niya sa mga taong nagsasayang ng oras.

"Sir, baka mali po ako pero—"

"Did I ask if you're confident?"

Agad akong natahimik.

"N-No, sir."

"Then explain."

Napalunok ako bago inilapag ang mga documents sa mesa niya. Tinuro ko ang dalawang magkaibang reports at saka ipinakita ang figures na nakita ko. Mabuti na lang at kabisado ko pa ang notes na ginawa ko kanina. Kung hindi, baka tuluyan na akong mawalan ng lakas ng loob.

"These numbers don't match, sir."

Tahimik siyang nakatingin sa papel.

"Here po sa proposal, ito yung projected cost."

Lumipat ako sa kabilang document.

"Pero dito sa attached report, iba po yung amount."

Bahagya siyang yumuko para tingnan nang mabuti ang figures. Habang ginagawa niya iyon ay pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko sa dibdib. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot. Ang possibility na mali ako o ang possibility na tama ako.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos ay ilang minuto.

Tahimik pa rin siya.

At habang tumatagal ang katahimikan ay mas lalo akong kinakabahan.

Bigla niyang kinuha ang telepono sa mesa.

"Call the finance department."

Nanlaki ang mga mata ko.

Hala.

Tama ba ako?

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mas lalo pang kabahan. Ngunit nang marinig ko ang malamig niyang boses ay agad kong naisip na hindi pa tapos ang lahat.

"Now."

Pagkababa niya ng telepono ay muli siyang tumingin sa documents. Hindi pa rin nagbabago ang expression niya. Kaya hindi ko alam kung ano talaga ang iniisip niya. Pero ramdam kong seryoso ang sitwasyon.

Makalipas ang ilang minuto ay dumating ang head ng finance department. Mukhang nagmamadali pa ito dahil hingal na hingal pagpasok sa office. Agad itong napatingin sa akin bago bumaling kay Tianzon. Halatang naguguluhan kung bakit naroon ako.

"You prepared this report?"

Malamig ang tanong ni Tianzon.

"Yes, sir."

"Then explain this discrepancy."

Tahimik ang buong office habang ipinapakita niya ang documents. Napansin kong unti-unting namumutla ang finance head habang binabasa ang figures. Para bang ngayon lang niya nakita ang pagkakamali. At doon ko tuluyang napatunayang hindi ako nagkamali.

"I'm sorry, sir."

Mabigat ang katahimikan pagkatapos noon.

"Sorry doesn't fix incompetence."

Napayuko agad ang finance head.

Samantalang ako naman ay halos hindi makagalaw sa kinatatayuan ko. Hindi ko inasahang magiging ganito kalaki ang sitwasyon. Akala ko simpleng typo lang ang nakita ko. Hindi ko inakalang milyon pala ang mawawala kung hindi ito napansin.

Pagkalabas ng finance head ay muli kaming naiwan ni Tianzon sa office. Bigla tuloy akong naging conscious sa presensya niya. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita o tumahimik. Baka kasi mas lalo lang akong makasagabal.

"Miss Diego."

Napatuwid agad ako.

"Yes, sir?"

Sandali siyang tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, hindi ko nakita ang iritasyon sa mga mata niya.

"Good catch."

Nanlaki ang mga mata ko.

"H-Ha?"

Bahagyang nagsalubong ang kilay niya.

"Do I need to repeat myself?"

Agad akong umiling.

"N-No, sir."

Hindi ko alam kung bakit pero parang gusto kong tumalon sa saya. Hindi naman iyon compliment para sa ibang tao. Dalawang salita lang iyon. Ngunit galing kay Tianzon Devon? Pakiramdam ko ay para na akong nanalo ng award.

Mabilis kong pinigilan ang ngiti ko.

Ayokong makita niyang masyado akong masaya.

Pero sa loob-loob ko...

Ito ang unang beses na hindi niya ako tinawag na careless.

At sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa Devon Group...

Pakiramdam ko ay may chance pala akong manatili rito.