CHAPTER 1 THE UNEXPECTED ENCOUNTER

LUCKY POV

"Aray!"

Napahawak ako sa noo ko matapos akong madapa sa sidewalk dahil sa mataas na takong na pinilit kong isuot ngayong araw. Hindi pa man nagsisimula ang interview ko ay parang sinusubok na agad ako ng malas. Huminga ako nang malalim habang pinupunasan ang natapong kape sa puti kong blouse. Kung may award para sa pinakamalas na tao sa buong Pilipinas, sigurado akong ako ang mananalo.

Mabilis kong tiningnan ang oras sa cellphone ko at halos mapatalon ako sa gulat. Sampung minuto na lang at magsisimula na ang interview ko sa Devon Group. Ito na ang pinakamagandang opportunity na dumating sa buhay ko kaya hindi pwedeng masayang ito. Agad akong tumakbo papasok sa isang luxury hotel kung saan gaganapin ang meeting ng mga applicants.

Sa sobrang pagmamadali ko ay hindi ko napansin ang lalaking papalabas ng lobby. Diretso akong bumangga rito at tuluyang nabitawan ang hawak kong iced coffee. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kong tumilapon ang laman ng baso papunta sa mamahaling suit ng lalaki. Tumigil ang buong paligid habang nakatitig sa amin ang mga tao.

"Oh my gosh!"

Agad kong tinakpan ang bibig ko habang nakatingin sa basang suit niya. Napakagwapo niya ngunit mukhang mas gugustuhin pa niyang itapon ako sa dagat sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Ang masama pa, halatang mamahalin ang suot niyang suit. Kahit ibenta ko yata ang kaluluwa ko ay hindi ko iyon mababayaran.

"Are you blind?"

Malamig ang boses niya ngunit sapat iyon para mapaatras ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin kaya paulit-ulit akong yumuko bilang paghingi ng tawad. Ramdam ko ang tingin ng lahat sa paligid kaya gusto ko na lang maglaho. Nakakahiya ang nangyari.

"I-I'm sorry, sir."

"Sorry won't fix this."

Mas lalo akong nanliit sa sinabi niya. Totoo naman dahil mukhang sobrang mahal ng suit na iyon. Nanginginig ang kamay ko habang hinahanap ang tissue sa bag ko. Ngunit sa pagmamadali ay nahulog pa ang laman ng bag ko sa sahig.

Perfect.

Talagang perfect ang araw ko.

Habang pinupulot ko ang mga gamit ko ay may ilang tao pang tumawa. Pakiramdam ko ay gusto nang lamunin ako ng lupa. Hindi ko na magawang tingnan ang lalaki sa sobrang kahihiyan. Nang matapos kong pulutin ang mga gamit ko ay mabilis akong tumakbo papasok sa elevator.

Pagdating ko sa conference floor ay halos hingal na hingal ako. Inayos ko ang buhok ko at sinubukang magmukhang presentable kahit mukha na akong nasalanta ng bagyo. Kumatok ako sa interview room bago marahang pumasok. Ngunit agad akong natigilan nang makita kung sino ang nasa loob.

Ang lalaking nabuhusan ko ng kape.

Nakaupo siya sa pinakagitna ng mahabang mesa habang nakatingin sa akin. Ang ibang executives sa paligid ay tila nagulat din nang makita ako. Samantalang ako naman ay gusto nang himatayin sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung malas ba ito o sumpa na talaga.

"Miss Diego."

Tumayo ang HR manager at ngumiti sa akin. Tinuro niya ang lalaking nakaupo sa gitna. Doon ko lang napansin ang awtoridad sa kanyang tindig at ang respeto ng lahat sa kanya.

"This is Mr. Tianzon Yeovil Devon, the CEO of Devon Group."

Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo ko.

CEO?

Ang lalaking nabuhusan ko ng kape ay ang CEO mismo?

Nanuyo ang lalamunan ko habang unti-unting lumingon sa akin si Tianzon. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya ngunit siguradong hindi iyon maganda. Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin na para bang hinihintay niya akong magpaliwanag. Ngunit anong ipapaliwanag ko?

"Take a seat, Miss Diego."

Hindi ko alam kung paano ko nagawang makaupo. Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko habang nagsisimula ang interview. Pilit kong sinasagot ang mga tanong ngunit pakiramdam ko ay wala nang pag-asa. Sino ba namang CEO ang kukuha sa babaeng unang araw pa lang ay sinira na ang suit niya?

Matapos ang halos tatlumpung minutong interview ay pinauwi rin ako. Nang makalabas ako ng building ay agad akong napaupo sa isang bench. Pagod na pagod ako at halos gusto nang umiyak. Sigurado akong hindi ako matatanggap.

Ngunit kinabukasan ay isang tawag ang gumising sa akin.

"Hello?"

"Good morning, Miss Diego. This is Devon Group."

Napabalikwas ako sa kama habang mahigpit na hawak ang cellphone. Hindi ako makahinga habang hinihintay ang susunod nilang sasabihin. Ramdam ko ang malakas na tibok ng puso ko. Ito na yata ang hatol sa kinabukasan ko.

"We're pleased to inform you that you're hired."

Nanlaki ang mga mata ko.

"H-Ha?"

Napaupo ako nang diretso sa kama habang paulit-ulit na iniisip ang narinig. Hindi ko alam kung nagbibiro ba sila o mali lang ang numero na natawagan nila. Sa dami ng nangyari kahapon, imposible namang matanggap ako. Ngunit paulit-ulit nilang kinumpirma na ako nga ang bagong executive assistant ng CEO.

Pagkababa ko ng tawag ay ilang segundo akong nakatulala sa cellphone ko. Paulit-ulit kong tinitingnan kung tama ba ang narinig ko dahil parang imposible talaga. Ako? Natanggap? Sa Devon Group? After ng lahat ng kalokohang nangyari? Napahawak ako sa dibdib ko dahil ang lakas ng kabog ng puso ko.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Kasi honestly, hindi normal ang ganitong pagkakataon. Kahapon pa lang ay sinira ko na ang suit ng CEO, tapos ngayon ako pa ang tinanggap? Parang may mali sa universe. Pero kahit ganun, hindi ko mapigilang ngumiti kasi ito na ang chance ko.

Kailangan ko 'to. Para sa pamilya ko.

Pagpasok ko sa Devon Group building kinabukasan ay mas malala ang kaba ko kaysa noong interview day. Pakiramdam ko lahat ng tao nakatingin sa akin, parang alam nila na ako yung “coffee girl.” Yung security guard pa lang sa entrance ay parang kinikilala na ako. Nakakahiya pero diretso lang ako sa paglakad kahit gusto ko nang umatras.

Habang papunta ako sa elevator ay may narinig akong bulungan mula sa dalawang employees. Hindi ko sila masyadong marinig pero sure ako na ako ang topic nila. Bigla akong yumuko at nagkunwaring busy sa phone ko kahit wala namang notification. Ang hirap pala maging bagong employee sa ganitong company, parang trial by fire agad.

Pagdating ko sa executive floor ay parang mas lalo akong kinabahan. Ang linis, ang tahimik, at lahat ng tao mukhang professional na hindi nagkakamali. Samantalang ako, walking disaster na parang anytime pwedeng may mabasag. Huminga ako ng malalim at pinilit kong kalmahin ang sarili ko bago lumapit sa reception desk.

“Miss Diego?” sabi ng secretary.

Tumango ako agad kahit nanginginig ang kamay ko. Pinaupo niya ako sandali habang hinihintay si Sofia, yung secretary ng CEO. Habang nakaupo ako ay parang slow motion lahat ng tao sa paligid ko. Lahat busy, lahat perfect, ako lang yung parang hindi belong dito.

After ilang minuto ay dumating si Sofia na nakangiti. Medyo nakagaan ng loob yung aura niya kasi mukhang mabait siya. “Welcome to Devon Group,” sabi niya habang iniabot ang isang folder sa akin. Natuwa ako kahit konti kasi at least may isang friendly face sa lugar na ‘to.

“Thank you po.” sagot ko habang pilit ngumiti.

“Come, I’ll take you to your desk.” sabi niya.

Tumayo ako at sumunod sa kanya. Habang naglalakad kami ay napapansin ko yung mga cubicles na sobrang organized. Lahat may sariling space, walang kalat, walang ingay. Para siyang mundo na hindi ko kabisado. Parang every step ko ay pwede akong magkamali.

Habang naglalakad kami ay bigla akong natisod sa carpet edge. Napahawak ako agad sa table para hindi bumagsak, pero narinig ko na naman yung maliit na “tsk” mula sa isang employee. Napapikit ako nang mariin kasi alam ko na naman yung iniisip nila. “First day pa lang, disaster na,” siguro ganun.

“Are you okay?” tanong ni Sofia.

“O-okay lang po.” sagot ko kahit hindi naman talaga.

Dinala niya ako sa desk ko malapit sa CEO’s office. Nang makita ko yung lugar ko ay napalunok ako. Ang daming files, ang daming computer systems, parang sobrang serious ng trabaho ko. Executive assistant? Ako? Parang joke pero reality siya.

“Your main responsibility is assisting Mr. Devon,” sabi ni Sofia.

Napatingin ako sa glass office sa dulo ng hallway. Doon nakaupo si Tianzon. Mula sa malayo pa lang ay kita ko na yung authority niya. Nakayuko siya habang may kausap sa phone, seryoso, controlled, walang kahit anong expression.

“Ah… okay po.” sagot ko kahit kinakabahan.

Bigla siyang tumayo at naglakad papalapit sa glass window. Para bang sakto sa moment na tinitingnan ko siya, napatingin din siya sa direction ko. Nagtagpo yung mata namin kahit may salamin sa pagitan. Parang tumigil yung mundo ko ulit.

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin siya nagalit.

Pero yung tingin niya… parang may iniisip siyang hindi ko mabasa.

“Mr. Devon is… very strict.” bulong ni Sofia.

“Noted po,” sagot ko agad.

Habang nagsisimula akong mag-settle sa desk ko ay pinipilit kong mag-focus. Pinapakita ni Sofia kung paano gamitin yung system, kung saan kukuha ng files, at kung paano mag-schedule. Pero kahit anong explain niya, parang dumadaan lang sa utak ko. Kasi half ng attention ko nasa CEO na nasa loob ng office niya.

After ilang minutes ay pinatawag ako.

“Mr. Devon wants to see you.” sabi ng assistant niya.

Nanigas ako.

“A-agad po?” tanong ko.

“Yes.”

Parang gusto ko nang magtago sa ilalim ng table. Pero wala akong choice kaya tumayo ako at pumasok sa office niya. Pagpasok ko ay sobrang tahimik. Malamig din yung aura ng room, parang hindi pwedeng magkamali kahit hinga.

“Close the door.” sabi niya.

Sumunod ako agad.

Nakatayo siya sa harap ng window, nakatalikod sa akin. Ang posture niya parang laging controlled. Hindi siya mukhang galit, pero hindi rin friendly. Parang neutral lang pero intimidating.

“Sit.” sabi niya.

Umupo ako agad.

Sandali siyang hindi nagsalita. Yung silence niya mas nakakakaba kaysa sigaw. Parang pinaparamdam niya na anytime pwede niya akong i-fire without effort.

“Miss Diego,” sabi niya.

“Yes sir.” sagot ko agad.

“Why do you think I hired you?”

Napakurap ako.

Huh?

Ibig sabihin ba may test?

Hindi ko alam sasagot ko kaya napatingin ako sa table. “Ah… because I passed the interview?”

Hindi siya sumagot agad.

Then slowly, lumingon siya sa akin.

“Wrong.”

Nanlamig ako.

“Then… bakit po?” mahinang tanong ko.

Sandali siyang tumingin sa akin bago sumagot.

“Because I’m curious.”

Napakunot noo ako.

“Curious… po?”

Tumango siya.

“About how long your bad luck will last inside my company.”

Nanigas ako sa upuan ko.

Excuse me?

Parang gusto kong tumawa pero hindi pwede. Parang insulto pero hindi rin? Hindi ko alam.

“So… trial po ako?” tanong ko.

“Something like that.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

Grabe.

Akala ko blessing yung trabaho ko.

Mukhang experiment pala ako.

Tumayo siya at lumapit sa table niya. “You’ll work directly under me. One mistake and you’re out.”

Napalunok ako.

“Yes sir.” sagot ko agad kahit nanginginig.

Tumigil siya sandali bago nagsalita ulit.

“And Miss Diego…”

“Yes po?”

“Try not to break anything in my office.”

Napatitig ako sa kanya.

Hindi ko alam kung seryoso siya o nang-aasar. Pero isang bagay lang ang sigurado ko.

Sa unang araw ko pa lang sa Devon Group…

Parang gusto na agad akong ipalabas ng CEO.

At hindi pa niya alam…

Mas malala pa ang kapalpakan ko kapag tumagal ako rito.