CHAPTER 5 GOOD NIGHT OR BAD NIGHT?

LUCKY POV

Hindi ko mapigilang kabahan habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa hotel room na inihanda para sa mga guests ng event. Ilang beses ko nang inayos ang buhok ko at siniguradong maayos ang suot kong dress. Ito ang unang pagkakataon na sasama ako kay Tianzon sa isang napakalaking business gathering. Ayokong mapahiya siya dahil lang sa pagiging clumsy ko. Kahit isang gabi lang, gusto kong maging normal.

Pagdating namin sa grand ballroom ay agad akong namangha sa ganda ng lugar. Kumikinang ang mga crystal chandeliers sa kisame habang nag-uusap ang iba't ibang CEOs at investors. Halatang puro influential people ang naroon. Pakiramdam ko tuloy ay ako lang ang taong hindi belong sa lugar na iyon. Mabuti na lang at busy si Tianzon sa pakikipag-usap sa mga business partners kaya hindi niya napapansin ang kaba ko.

"Stay close."

Napatingin agad ako sa kanya matapos marinig ang mahinahon niyang utos. Hindi siya nakatingin sa akin dahil abala siya sa pakikipagkamay sa isang investor. Ngunit sapat na ang dalawang salitang iyon para kabahan na naman ako. Mabilis akong tumango kahit hindi naman niya nakikita. At gaya ng sinabi niya, hindi ako lumayo.

Makalipas ang halos isang oras ay nagsimula nang sumakit ang mga paa ko dahil sa heels. Habang nakikipag-usap si Tianzon sa ilang foreign investors ay tahimik lang akong nakatayo sa gilid. Paminsan-minsan ay may lumalapit sa akin para magtanong tungkol sa schedule niya. Ngunit karamihan sa oras ay tahimik lang akong nakamasid. Nakakapagod palang maging assistant ng isang billionaire CEO.

Maya-maya ay may waiter na lumapit sa amin dala ang isang tray ng drinks. Kumuha si Tianzon ng isang baso ngunit agad siyang tinawag ng isa sa mga investors. Kaya inilapag muna niya ang inumin sa mesa sa tabi namin bago lumayo. Samantalang ako naman ay naiwan mag-isa habang hinihintay siyang matapos.

Nauuhaw na ako kaya kumuha rin ako ng baso mula sa mesa. Hindi ko napansin na ang nakuha ko pala ay ang iniwan niyang drink. Sa isip ko ay ordinaryong juice lang iyon. Kaya walang pag-aalinlangan ko itong ininom habang nakatingin sa dance floor. Hindi ko alam na iyon pala ang pinakamalaking pagkakamaling magagawa ko ngayong gabi.

Ilang minuto ang lumipas at bigla akong nakaramdam ng kakaiba. Umiinit ang katawan ko kahit malamig naman ang air conditioning ng ballroom. Pakiramdam ko rin ay umiikot ang paligid kahit hindi naman ako gumagalaw. Noong una ay inisip kong baka pagod lang ako. Ngunit habang tumatagal ay mas lalo akong nahihilo.

Napahawak ako sa mesa para hindi mawalan ng balanse. Lumalabo rin ang paningin ko kaya nahirapan akong makita ang mga tao sa paligid. Parang may mabigat na bagay na nakadagan sa ulo ko. Hindi ko maintindihan kung anong nangyayari sa akin. Isang baso lang naman ang ininom ko.

"Miss Diego?"

Napalingon ako nang marinig ang boses ni Tianzon. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo sa harap ko. Ngunit base sa ekspresyon niya, halatang may napansin siyang mali. Agad siyang lumapit nang makitang muntik na akong matumba.

"Sir..."

Nanlalabo na ang paningin ko habang nakatingin sa kanya. Pakiramdam ko ay napakalayo ng boses niya kahit nasa harap ko lang naman siya. Nahihirapan na rin akong tumayo nang maayos. Kung hindi niya ako agad nahawakan sa braso ay baka bumagsak na ako sa sahig.

"What's wrong?"

"I don't know..."

Mahina ang boses ko habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Ngunit mas lalo lang lumalala ang pakiramdam ko. Nagsimula ring bumilis ang tibok ng puso ko. At sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita kong nawalan ng kalmado ang mukha ni Tianzon.

Agad niyang kinuha ang basong hawak ko at sinuri ito. Ilang segundo lang ay biglang tumalim ang tingin niya. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya pero halatang hindi maganda. Lalo na nang mapansin kong mahigpit ang pagkakahawak niya sa baso.

"Who gave this to you?"

Napakurap ako.

"H-Ha?"

"The drink, Lucky."

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanya. Hindi "Miss Diego." Hindi rin "Assistant." Kundi Lucky. Ngunit dahil sa hilo ay hindi ko na iyon masyadong napag-isipan.

"I just took it from the table..."

Mariin siyang napapikit.

At sa pagkakataong iyon ay naramdaman kong may mali talaga.

Mabilis niya akong inalalayan palabas ng ballroom. Hindi na siya nagpaalam sa ibang investors. Wala rin siyang pakialam sa mga taong tumatawag sa kanya habang naglalakad kami. Ang buong atensyon niya ay nasa akin lamang. At kahit nahihilo ako, napansin kong mahigpit ang pagkakahawak niya sa akin na para bang natatakot siyang mawala ako.

Pagdating namin sa elevator ay halos hindi na ako makatayo nang maayos. Kaya agad niya akong inalalayan papasok. Tahimik ang buong biyahe pataas. Ngunit kahit nahihilo ako ay ramdam ko ang tensyon sa paligid niya. Parang galit na galit siya sa kung sino mang may kagagawan nito.

"Sir..."

Mahina kong tawag.

Tumingin siya agad sa akin.

"Don't talk."

Napangiwi ako.

"Ang sungit niyo po."

Saglit siyang natahimik.

At sa hindi ko inaasahan ay parang may bahagyang amusement na dumaan sa mga mata niya.

"You're drugged and you're still arguing."

Napasimangot ako.

"Kasi po... masungit talaga kayo."

Sa pagkakataong iyon ay parang gusto niyang matawa ngunit pinigilan niya ang sarili niya. Agad naman akong napasandal sa balikat niya dahil mas lalo akong nahihilo. Wala na rin akong lakas para lumayo.

Pagdating sa hotel suite ay agad niya akong pinaupo sa sofa.