CHAPTER 4 THE CEO UNEXPECTED FAVOR

LUCKY POV

Hindi ko pa rin mapigilang mapangiti habang nakaupo sa desk ko kinabukasan. Paulit-ulit kasing nagre-replay sa isip ko ang nangyari kahapon nang purihin ako ni Mr. Devon. Hindi man iyon tunog papuri para sa ibang tao, malaking bagay na iyon para sa isang lalaking parang hindi marunong ngumiti. Sa buong araw na nakilala ko siya, puro puna at malamig na salita lang ang natanggap ko. Kaya ang simpleng "Good catch" ay parang medalya na para sa akin.

Habang inaayos ko ang schedule niya para sa araw na iyon ay pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Ayokong umasa na mababait na ang susunod naming interaction. Kilala ko naman na si Tianzon kahit dalawang araw pa lang kaming magkakilala. Kaya niyang purihin ka ngayon at sermonan ka makalipas ang limang minuto. At sa malas kong ito, mas malaki pa rin ang chance na mapagalitan ako.

Biglang bumukas ang pinto ng office niya at lumabas siya habang hawak ang tablet niya. Agad na tumayo ang lahat ng employees sa paligid bilang pagbati. Napatingin din ako sa kanya at mabilis na yumuko. Ngunit bago pa ako makaupo ulit ay narinig ko ang malamig niyang boses.

"Miss Diego."

Agad akong napatayo nang tuwid habang hawak ang notebook ko. Pakiramdam ko tuloy ay estudyante akong tinawag ng terror teacher sa recitation. Hindi ko alam kung ano na naman ang nagawa kong mali. Ngunit pilit pa rin akong ngumiti kahit kinakabahan.

"Yes, sir?"

"Get me coffee."

Saglit akong natigilan bago tumango. Mabuti na lang at simpleng utos lang iyon. Hindi report, hindi investor proposal, at lalong hindi financial documents. Kape lang. Kaya ko iyon.

Mabilis akong bumaba sa coffee shop sa ground floor at paulit-ulit na inalala ang order niya. Black coffee. No sugar. No cream. Simpleng order pero pakiramdam ko ay life-and-death mission para sa akin.

Pagbalik ko sa building ay maingat kong hawak ang paper cup habang naglalakad papunta sa elevator. Nakatingin pa nga ako sa kape para siguraduhing hindi matapon. Ngunit dahil doon ay hindi ko napansin ang janitor na kakalagay lang ng mop sa hallway. Nang tumapak ako sa basang sahig ay agad akong nawalan ng balanse.

Nanlaki ang mga mata ko habang pilit na inililigtas ang kape. Kung may makakakita sa akin, para akong contestant sa isang comedy show. Kung saan-saan napunta ang mga braso ko habang sinusubukang huwag bumagsak. Sa huli ay naupo pa rin ako sa sahig. Pero himala, hindi natapon ang kahit isang patak ng kape.

Napahinga ako nang malalim habang nakaupo sa sahig. "Thank you, Lord," bulong ko habang tinitingnan ang paper cup. Mukhang mas importante pa sa akin ang kape kaysa sa dignidad ko. Mabilis akong tumayo at nagkunwaring walang nangyari. Ang problema lang, may limang empleyadong nakakita sa buong eksena.

Pagdating ko sa office ni Tianzon ay agad kong inilapag ang kape sa mesa niya. Hindi siya agad nagsalita at sa halip ay tahimik lang akong pinagmasdan. Unti-unti tuloy akong kinabahan sa paraan ng pagtitig niya. Parang may napansin siyang kakaiba sa akin.

"Your coffee, sir."

Tahimik pa rin siya nang ilang segundo bago tumingin sa sapatos ko. Sinundan ko ang tingin niya at doon ko lang napansin ang putik sa gilid ng heels ko. Kasabay noon ay naramdaman ko rin ang bahagyang hapdi ng tuhod ko dahil sa pagkakadulas kanina.

"Did you fall?"

Agad akong umiling kahit obvious na obvious ang ebidensya. Ayokong magmukhang mas lalong clumsy sa harap niya. Baka isipin niyang hindi ko kayang magdala ng simpleng kape. Kaya pilit akong ngumiti na parang walang nangyari.

"No, sir."

Tinitigan niya lang ako nang matagal. Para bang sinusukat kung gaano kalaki ang kasinungalingan ko. Lalo tuloy akong kinabahan habang nakatayo sa harap niya. Pakiramdam ko ay mababasa niya anumang oras ang iniisip ko.

"Really?"

"Yes, sir."

Bahagya siyang napailing bago ibinaba ang hawak niyang ballpen. Pagkatapos ay tumingin siya diretso sa mukha ko. Doon ko naramdaman na may mali.

"Miss Diego."

"Yes, sir?"

"There's dirt on your cheek."

Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo ko.

Napatakip agad ako sa pisngi ko habang nararamdaman ang pag-init ng mukha ko sa sobrang hiya. Mabilis kong pinunasan ang dumi gamit ang likod ng kamay ko ngunit lalo lang yata itong kumalat. Narinig ko ang ilang mahinang tawa mula sa mga empleyadong nasa labas ng office. Gusto ko na lang talagang maglaho sa mga oras na iyon. Bakit ba kasi parang laging may audience tuwing napapahiya ako?

"Sorry po, sir," mahina kong sabi habang nakayuko. Hindi ko na magawang tumingin sa kanya dahil pakiramdam ko ay sobrang nakakahiya ng sitwasyon ko. Kung may ranking ng pinakawalang dignidad na assistant, siguro nasa top spot na ako. At dalawang araw pa lang ako sa trabaho. Record breaker yata talaga ako.

Tahimik lang si Tianzon habang nakatingin sa akin. Akala ko ay magsisimula na naman siyang sermonan ako tungkol sa pagiging careless ko. Ngunit ilang segundo ang lumipas at wala akong narinig. Nang maglakas-loob akong mag-angat ng tingin ay nakita kong nakatingin lang siya sa akin na para bang may iniisip.

"You're strange."

Napakurap ako.

"H-Ha?"

"Most people try too hard to impress me."

Mas lalo akong naguluhan sa sinabi niya. Hindi ko alam kung compliment ba iyon o panibagong insulto. Ngunit bago pa ako makapagsalita ay bumalik na siya sa laptop niya na parang wala lang siyang sinabi. Samantalang ako naman ay naiwan doon na mas magulo ang isip kaysa dati.

Lumipas ang buong umaga na puro trabaho ang inatupag ko. Nag-aayos ako ng schedules, sumasagot ng emails, at nag-oorganize ng documents para sa mga meeting niya. Sa wakas ay parang wala namang major disaster na nangyari. Kaya medyo lumakas ang loob ko na baka unti-unti ko nang nasasanay ang sarili ko sa trabaho.

Bandang tanghali ay pinatawag ako ni Sofia sa pantry. Agad naman akong sumunod habang dala ang notebook ko. Pagdating ko roon ay nadatnan ko siyang umiinom ng kape habang may nakakalokong ngiti sa labi. Bigla tuloy akong kinabahan.

"Why are you looking at me like that?" tanong ko.

Humalakhak siya bago umiling.

"Nothing. It's just... interesting."

Napakunot-noo ako habang umupo sa tapat niya. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin. Ngunit nang mapansin ko ang tingin niya ay lalo akong naging suspicious. Mukhang may alam siyang hindi ko alam.

"Interesting ang alin?"

"Tianzon."

Halos mabulunan ako sa iniinom kong tubig.

"Ano pong meron kay Mr. Devon?"

Bahagyang ngumiti si Sofia bago sumandal sa upuan. Parang nag-iisip pa siya kung sasabihin ba niya o hindi. Samantalang ako naman ay lalo pang nacurious. Hindi naman siguro ako ang topic nila, hindi ba?

"In all the years I've worked for him, never pa siyang nagtiis sa isang assistant na puro sablay."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Excuse me?"

"Totoo naman."

Napasimangot ako habang nakatingin sa kanya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. Pero kung tutuusin, may point naman siya. Dalawang araw pa lang ako at parang nakagawa na ako ng sampung pagkakamali.

"Maybe he's just waiting for the right time para tanggalin ako." Umiling si Sofia.

"If he wanted to fire you, matagal na niyang ginawa." Natahimik ako sa sinabi niya.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang may kung anong kakaibang pakiramdam ang sumiksik sa dibdib ko.

Maya-maya ay bumalik na ako sa desk ko. Ngunit kahit anong pilit kong mag-focus sa trabaho ay hindi mawala sa isip ko ang sinabi ni Sofia. Totoo naman. Kung ibang empleyado siguro ako, baka matagal na akong natanggal. Pero hanggang ngayon ay nandito pa rin ako.

Bigla namang bumukas ang pinto ng office ni Tianzon.

"Miss Diego."

Agad akong napatayo.

"Yes, sir?"

"Prepare for tonight's meeting."

Tumango agad ako.

"Yes, sir."

"You're coming with me."

Napakurap ako.

Ako?

Kasama?

Hindi ba dapat mas experienced na employee ang isama niya? Bakit ako? Hindi ko tuloy maiwasang magtaka habang nakatingin sa kanya. Ngunit gaya ng dati, hindi mabasa ang expression niya.

"Any problem?"

Mabilis akong umiling.

"N-No, sir."

"Good."

Pagkatapos noon ay bumalik na siya sa office niya. Samantalang ako naman ay tuluyang natulala sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Pero isang bagay ang sigurado.

Ito ang unang pagkakataon na sasama ako sa isang business event kasama si Tianzon Devon.

At base sa history ng buhay ko...

Sigurado akong may kapalpakan na naman na mangyayari.