LOGINMatalim ang tingin ni Clara. “Pero laging may mali sa lahat ng bagay! Hindi ako naniniwala na sobrang perpekto nila ang paggawa ng mga bagay; siguradong may nangyaring mali sa isang lugar!”
Nang makita ni Shiena ang seryosong ekspresyon nito, parang may mainit na damdamin ang sumibol sa kanyang puso at marahang sinabi, “Okay lang, hinayaan ko na lang kung ano ang mangyayari.”Maganda sana kung matutuklasan ang katotohanan at malinis ang kanyang pangalan, pero huli na para saBukod dito, nagbigay si Wiliam ng isang napaka-makatwirang mungkahi."Sa susunod, dito ka na titira, at hindi maiiwasang may mga bagay kang kakailanganin. Bakit hindi tayo pumunta sa supermarket? Magandang pagkakataon din ito para makilala mo muna ang paligid."Nang marinig iyon, naisip ni Shiena na magandang ideya nga iyon. "Sige! May nakita akong malaking supermarket noong nagmamaneho tayo papunta rito!"Tumango si William at sadyang hindi pinaandar ang sasakyan. "Maglakad tayo para masanay ka sa daan!"Noon ay gusto sanang sabihin ni Shiena na kaya naman niyang pumunta mag-isa, pero sinabi nitong makakatulong siyang magdala ng mga bibilhin dahil magiging mabigat ang mga iyon.At dahil doon, nakarating silang dalawa sa supermarket.Medyo matao ang supermarket. May mga taong naglalakad nang dalawahan o tatluhan, kaya masigla ang paligid.Naglalakad si William sa likuran ni Shiena habang itinutulak ang shopping cart
Medyo hindi siya makapaniwala.Tumango si William, at dahan-dahang pumasok ang sasakyan sa residential area.Kapansin-pansin na maganda ang kapaligiran.Tiningnan ni Shiena ang mga magkakasunod na magkakahiwalay na villa at medyo nag-alala.Paano kayang kayang umupa ng ganitong lugar ang isang babaeng walang pera, bagong graduate, at nawalan pa ng alaala?“Siguradong mahal ang upa rito, hindi ba?”Kahit mayroon siyang anim na milyong pera sa kanyang account, hindi pa rin siya nagkaroon ng ugaling gumastos nang walang pakundangan.Alam ni William kung ano ang kanyang inaalala kaya sinabi niya ang totoo “Hindi naman mahal. Inupahan mo ang bahay na ito mula sa kapatid ni Troy na si Clara.”“Dapat naaalala mo si Clara, hindi ba? Paminsan-minsan lamang siya tumitira rito, kaya madalas na walang tao. Pauupahan niya ito sa iyo nang mas mura.”Sa totoo lang, ayaw ni William na banggitin sina Troy at C
Sa conference room ng Cruz's Pharmaceutical Company, ipinapakita sa projection screen ang clinical trial data ng ilang bagong gamot.May isang taong naglalahad ng impormasyon, habang ang lahat ng iba pa ay seryosong nakikinig.Nakaupo si William sa likod ng hugis-itlog na mesa, suot ang dark gray na suit jacket sa ibabaw ng puting lab coat, at kitang-kita ang pagod sa kanyang mukha.Napakaabala niya nitong mga nakaraang araw at halos walang tigil ang kanyang pagtatrabaho.Kalahati ng araw ay ginugugol niya sa ospital, binabantayan ang kondisyon ni Shiena, at ang natitirang kalahati naman ay nagmamadali siyang bumabalik sa kumpanya upang tulungan ang kanyang ama sa ilang gawain ng kumpanya.Sa gabi na lamang, kapag nakauwi siya, niya nagagawang asikasuhin ang mga bagay na nasa ospital.Hindi pa rin lubos na alam ng mga pinuno ng ilang departamento ang ugali ng batang General Manager, kaya medyo seryoso at tahimik ang atm
Si Junjun, kahit medyo bata pa ang pag-iisip, ay nagtanong na may bahagyang reklamo sa kanyang boses, “Dad, bakit dito muna titira ang ate ko ngayon?”Sumagot naman si Uncle Kanor sa mahinahong paraan upang siya ay mapakalma “May sakit ang ate mo at hindi maganda ang pakiramdam niya, kaya makikitira muna siya sa atin ng ilang araw! Maging mabait ka at huwag mo siyang galitin.”“Oh!” Sumang-ayon si Junjun, ngunit bakas pa rin sa kanyang boses ang kanyang sama ng loob. “Kailan ka aalis, ate? Maliit na nga ang kama ko, tapos masikip pa kapag katabi kita! Hindi ako makatulog nang maayos!”Malinaw na hindi handa si Uncle Kanor sa ganitong sitwasyon, at medyo walang magawa ang kanyang tono, kaya wala siyang ibang magawa kundi magbigay ng pansamantalang sagot“Manatili ka muna rito ng ilang araw, at pag-usapan natin ulit kapag gumaling na ang ate mo. Hindi ka makatulog dahil masyado kang gumagamit ng telepono. Ipikit mo na ang mga mata mo at ma
Umupo si Shiena sa likurang upuan ng sasakyan, nakatingin sa mundo sa labas ng bintana.Para sa kanya ngayon, para bang bumalik siya sa nakalipas na pito o walong taon, at ang lahat ay bago at kapana-panabik.Habang dumadaan ang sasakyan sa Quezon Avenue, may ilang pamilyar na tindahan na lumitaw sa kanyang paningin.Ngunit hindi nagtagal ay napagtanto niyang may mali.“Mom, mali ba ang dinaanan natin? Hindi naman ito ang daan pauwi, hindi ba?”Lumingon si Aling Lea, na nakaupo sa front passenger seat, at sinabi, “Ay, tama! Nakalimutan kong sabihin sa iyo, lumipat tayo ng bahay ilang taon na ang nakalipas.”“Tutal, nasa malayong lugar ang dati nating bahay at malayo iyon sa pinagtatrabahuhan ngayon ni Mom, kaya naghanap kami ng mas malapit at mas maginhawang lugar!”Nauutal na sumagot si Shiena ng “Oh,” na parang sinasabing, “Ah, ganoon pala!”Mukhang maraming bagay ang nagbago habang nawawala ang kanyang m
Maibabalik ang kanyang alaala?Napatigil si William at napaisip nang marinig niya ito.Ang apat na salitang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit walang pagod siyang gumastos at nagsikap na bumuo ng antidote nitong mga nakaraang panahon.Ngunit nang marinig niya mismo ang mga salitang iyon, hindi siya nakaramdam ng labis na saya.“Naiintindihan ko.” Bahagyang namamaos ang boses ni William. “Teacher, salamat sa lahat ng paghihirap mo nitong mga nakaraang araw!”Ngumiti si Harison nang may ginhawa. “Huwag kang masyadong magpasalamat sa akin. Sulit ang lahat basta gumaling si Shiena. Matagal ka nang nananatili sa ospital, kaya sa wakas ay maaari ka nang makapagpahinga.”“Iwan mo na ang natitira sa team! Marahil ay aabutin ito ng halos isang buwan! Maghintay ka na lang nang kaunti pa!”Dahil alam ni William na marami pang kailangang gawin ang kanyang guro, ayaw na niya itong abalahin kaya tumalikod siya at umalis sa opisina.Nang bumalik siya sa kanyang opisina, mag-isa lamang siya sa sil
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes
Magdamag halos walang tulog si Shiena.Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.Dahan-dahan siyang bum
Madilim na ang buong kalangitan nang gabing iyon. Walang tigil ang pagbuhos ng ulan sa kahabaan ng mga kalsada ng Makati, kasabay ng nakakabinging ugong ng kulog sa kalayuan. Ang malamig na hangin ay tila may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Mahigpit na hinawakan ni Shiena ang payong ha
“Ma’am Shiena, congratulations. Positive po ang pregnancy test ninyo.” Parang biglang tumigil ang mundo. Mahigpit na napahawak si Shiena Mae Alarcon sa laboratory result na iniabot ng doktor. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, tila ba hindi nag-register sa isip ni







