Kabanata 1

Alas-kuwatro pa lang ng madaling araw ay gising na ako. Tahimik pa ang buong St. Aurelia Elite University, malamig ang hangin, at ang tanging ingay lang ay ang kaladkad ng timba kong may halong Zonrox. Nakasuot ako ng kupas na gray na uniform na dalawang size na mas malaki sa akin, para hindi mahalata ang katawan ko. Baliktad ang ID ko para walang makabasa na Aurelia ang apelyido ko.

"Elle, anak, ang aga mo na naman," sabi ni Aling Nena, ang matandang kasama kong janitress, habang inaabot niya sa akin ang mainit na pandesal na nakabalot sa plastik, ang boses niya ay malumanay at puno ng pag-aalala.

"Sanay na po ako, Nay," sagot ko, pilit akong ngumiti kahit bigat na bigat ang dibdib ko habang tinatanggap ko ang pandesal. "Kailangan tapusin ang second floor bago mag-alas sais, may inspection daw po."

"Mag-iingat ka sa may Student Council office, anak ha? Nandun daw yung anak ni Sir Montenegro, masungit daw yun," bulong ni Aling Nena, umiiling siya habang pinipiga ang basahan niya.

Pagkarinig ko pa lang sa pangalang Montenegro ay nanlamig ang buong katawan ko.

Isang taon na ang nakalipas mula nung namatay ang pamilya ko. Private plane crash daw. Engine failure daw sabi ng report. Pero hindi ako naniniwala.

Naalala ko yung gabi bago sila umalis. Nasa library si Lolo Aurelio.

"Elle, apo, lumapit ka," sabi ni Lolo noon, ang boses niya ay mahina at pagod, habang hawak niya ang kamay ko nang mahigpit. Ang mukha niya ay puno ng kulubot pero matalim pa rin ang mata.

"Opo, Lo? Anong nangyayari?" tanong ko, nanginginig ang boses ko dahil takot na takot ako sa itsura niya.

"May nawawalang pera, apo. Bilyong piso sa foundation. Si Robert ang may hawak ng lahat ng papeles," bulong niya, halos pabulong lang, at inabot niya sa akin ang maliit na gintong susi. "Ito ang susi ng lumang archive sa third floor. Nandun ang tunay na ledger."

Kinabukasan, wala na sila. At si Robert Montenegro, dating vice president lang, biglang naging CEO.

Kaya nung binasa ang will, sinabi ko kay Attorney Rivas.

"Tito, ayokong kunin ang posisyon ngayon," sabi ko, umiiyak ako pero buo ang desisyon ko habang pinunasan ko ang luha ko. "Gusto kong magpanggap bilang janitress sa sarili kong eskwelahan."

"Delikado yan, Elle!" sigaw ni Attorney Rivas, tumayo siya at nagpabalik-balik sa opisina sa sobrang kaba.

"Kaya ko po," sagot ko. "Walang may pake sa janitress, Tito. Dun ko mahahanap ang pumatay sa pamilya ko."

Kaya heto ako ngayon.

Alas sais y medya na, nagsidatingan na ang mga estudyante.

Nasa tapat ako ng Student Council office, nagmomop ako, nang may matinis na sigaw.

"Hoy! Janitress!" sigaw ni Chloe Reyes, anak ng senador, ang boses niya ay matinis at puno ng pandidiri habang nakataas ang kamay niya na parang diring-diri. Kasama niya ang dalawang kaibigan na may Chanel bag. "Ang baho ng nililinis mo! Amoy mahirap!"

"Pasensya na po, ma'am, patutuyuin ko lang po," sabi ko, mahina at nanginginig kunwari ang boses ko.

"Ang bagal mo!" singhal niya, at sinadya niyang tapakan ang kaka-mop ko lang na sahig gamit ang bagong puting sneakers. "Janitress ka lang naman eh!"

Nagtawanan silang tatlo at umalis.

Habang pinupunasan ko ulit ang sahig, may naramdaman akong nakatingin.

Si Draven Montenegro.

Nakatayo siya sa p***o ng Student Council, naka-black t-shirt at black pants, matangkad, maputi, magulo ang buhok, at kulay abo ang mata na malamig.

May hawak siyang kape at nagmamadaling lumabas. Hindi niya ako nakita at nabangga niya ang timba ko.

Natapon ang maduming tubig sa sahig at tumalsik sa pantalon niya.

"What the hell did you just do?" tanong niya, ang boses niya ay malamig at mababa, parang yelo, habang nanlilisik ang mata niya sa akin at gumagalaw ang panga niya sa galit.

"Sorry po, sir! Hindi ko po sinasadya!" sabi ko agad, nataranta ako at kinuha ang basahan para punasan ang pantalon niya, nanginginig ang kamay ko.

Hinawakan niya nang mahigpit ang pulso ko.

"Don't touch me," sabi niya, madiin ang bawat salita, at binitawan niya agad na parang nadidirian. "Alam mo ba kung magkano ito? Isang taon mong sahod, kulang pa."

"Pasensya na po talaga," ulit ko, nakayuko.

"Anong pangalan mo?" tanong niya bigla, medyo kumalma ang boses niya pero malamig pa rin.

"Elle po," sagot ko, pabulong.

"Elle," ulit niya, at habang sinasabi niya ang pangalan ko ay may kakaibang kislap sa mata niya na mabilis na nawala. "Kung hindi ka marunong magtrabaho, umalis ka na lang sa Aurelia."

"Opo, sir," sabi ko, ngiting talo.

"Linisin mo yan. Lahat," utos niya, at umalis na siya.

Naiwan akong nakaluhod sa basang sahig.

Alas nuebe, pahinga na. Dumiretso ako sa third floor, sa lumang library.

Binuksan ko ang maliit na p***o sa likod gamit ang gintong susi. Amoy lumang papel.

May kahon na may tatak na "AURELIA FOUNDATION - CONFIDENTIAL".

Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ko. Mga bank transfer receipts. Lahat papuntang R.M. HOLDINGS. Bilyong piso buwan-buwan.

"Hayop ka," bulong ko, basag ang boses ko at tumulo ang luha ko sa papel habang nanginginig ako sa galit. "Ikaw ang pumatay sa kanila."

Kinuha ko ang lumang cellphone at kinuhanan ng picture.

"Anong ginagawa mo dito?"

Muntik ko nang mabitawan ang cellphone. Si Draven, nakatayo sa p***o ng archive, nakakrus ang braso at nagtataka ang tingin.

"Sir! Pinapalinis lang po sa akin ni Ma'am Lilia ang library," palusot ko, nauutal.

"Bawal pumasok dito ang hindi authorized," sabi niya, dahan-dahang lumapit, lumalagitok ang sahig na kahoy sa bawat hakbang niya. "Anong tinitignan mo?"

"Wala po!" tanggi ko, basag ang boses.

Lumuhod siya sa harap ko para pantayan ako.

"Anong tinitignan mo, Elle?" tanong niya, mahina na ang boses, hindi galit kundi nag-aalala habang tinititigan ang mukha kong umiiyak.

"Wala po," bulong ko.

"Yung kamay mo, makinis," bulong niya, tinitignan ang kamay kong nanginginig. "Hindi yan kamay ng janitress. At yung mata mo, hindi mata ng sumusuko."

Hindi ako nakasagot.

Tumayo siya at isinara ang p***o.

"Umalis ka na," sabi niya, nakatalikod, malamig ulit ang boses. "At huwag ka nang babalik dito."

"Salamat po," bulong ko.

"Elle," tawag niya pagkalabas ko.

Lumingon ako, luhaan.

"Kung may problema ka, sabihin mo sa akin," sabi niya, at sa unang pagkakataon ay ngumiti siya nang bahagya, pilit pero totoo at may lungkot. "Hindi lahat ng Montenegro ay masama."

Iniwan niya akong mag-isa, hawak ang ebidensya na magpapabagsak sa tatay niya.

---