Kabanata 5

Alas otso pa lang ng umaga pero nasa harap na ako ng malaking salamin sa guest room ng Montenegro Mansion, hindi makapaniwala sa nakikita ko.

Hindi na ako yung babaeng naka-kupas na gray na uniform ng janitress. Naka-suot ako ngayon ng itim na blazer na hiniram ko sa closet ng mama ni Draven na matagal nang patay, puting blouse sa loob, at itim na palda na hanggang tuhod. Ang buhok ko na dati ay nakatali lang ng goma ay maayos na ngayong nakalugay at bahagyang kulot sa dulo. Pero ang kamay ko ay nanginginig pa rin habang hawak ko ang brown folder na may laman ng ledger ng R.M. Holdings.

Kumatok ang p***o.

"Elle, ready ka na ba?" boses ni Draven mula sa labas, mahinahon at mababa.

Binuksan ko ang p***o. Nakatayo siya dun, nakasuot ng itim na suit na bagay na bagay sa katawan niya, maayos ang buhok, at nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa. Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

"Wow," bulong niya, ang mata niyang abo ay nanlalaki habang tinititigan niya ako nang matagal at parang hindi makapaniwala. "Hindi na kita nakilala. You look... you look like a real Aurelia."

Namula ako at ibinaba ko ang tingin ko, hinawakan ko nang mahigpit ang folder ko.

"Hindi po ako sanay sa ganitong damit, Draven. Parang hindi akin," sabi ko, ang boses ko ay mahina at nahihiya habang hinihila ko pababa ang palda ko na parang naiilang ako.

Lumapit siya sa akin, at dahan-dahan niyang inayos ang kwelyo ng blazer ko na medyo nakabaluktot. Sobrang lapit ng kamay niya sa leeg ko.

"Bagay sa'yo," sabi niya, mahina ang boses niya pero seryoso habang nakatingin siya sa mga mata ko. "At akin ka ngayon. I mean, nasa pangangalaga kita ngayon. Kaya huwag kang kabahan. Nandito ako."

Tumango ako, pero mas lalo lang kumabog ang dibdib ko.

Pagdating namin sa St. Aurelia Elite University, nagkakagulo na sa labas. Maraming media, maraming estudyante na nagbubulungan. Pagbaba namin ni Draven sa itim na kotse niya, lahat ay napatingin sa amin at nag-flash ang mga camera.

"Si Elle Aurelia yun! Yung janitress!" sigaw ng isang babae, gulat na gulat ang boses.

"At kasama niya si Draven Montenegro! Magkasama sila sa mansion!" sigaw naman ng isa pa, puno ng tsismis ang tono.

Hinawakan ni Draven ang kamay ko nang mahigpit para hindi ako matumba sa dami ng tao.

"Huwag mo silang pansinin," bulong niya sa akin, ang boses niya ay malamig pero ang hawak niya sa kamay ko ay mainit at protektado. "Tumingin ka lang sa harap."

Pumasok kami sa boardroom sa 10th floor. Malaki ang lamesa, bilog, at puro matatandang lalaki at babae na nakasuot ng mamahaling suit ang nakaupo. Sila ang board of directors ng Aurelia Group. Lahat ay nakatingin sa akin nang may pagdududa at panghuhusga.

Sa gitna ng lamesa, bakante ang malaking upuan na may nakaukit na "AURELIA" sa likod. Upuan ng lolo ko.

"Good morning," sabi ni Attorney Rivas, tumayo siya at ngumiti sa akin, inaalalayan niya akong umupo sa bakanteng upuan pero hindi ako umupo agad. "This is Elle Aurelia, the sole heiress of Don Aurelio and the rightful owner of Aurelia Group."

"Bata pa yan! Janitress lang yan kahapon!" sigaw ng isang matandang lalaki na may malaking tiyan, tumayo siya at itinuro ako, galit ang mukha at namumula ang leeg. "Paano natin pagkakatiwalaan ang kumpanya sa isang batang naglilinis lang ng banyo?"

"Mr. Cruz, umupo ka," sabi ni Draven, malamig ang boses niya habang nakatayo siya sa likod ng upuan ko, parang bodyguard. "Hindi mo kailangang sigawan ang boss mo."

"Boss? Boss agad?" tawa ng isa pang babae na naka-pulang lipstick, maarte ang boses at inirapan ako. "Attorney, wala pa ngang ebidensya na siya talaga si Elle. Baka peke lang yan tulad ng ginawa ni Robert."

Doon na ako humakbang sa harap. Inilapag ko nang malakas ang folder sa gitna ng lamesa. Tumunog ito nang malakas.

"Hindi ako peke," sabi ko, malakas at malinaw ang boses ko kahit nanginginig ang tuhod ko sa ilalim ng lamesa habang nakatingin ako sa kanilang lahat isa-isa. "At may ebidensya ako."

Binuksan ko ang folder. Nilabas ko ang lumang ledger na may tatak na R.M. Holdings, ang mga resibo ng paglilipat ng pera ng foundation, at ang DNA result.

"Simula nung namatay ang lolo ko, 500 million pesos ang nawala sa scholarship fund ng Aurelia Foundation," sabi ko, ang boses ko ay nanginginig sa galit habang itinuturo ko ang mga numero sa ledger. "At lahat yun ay napunta sa R.M. Holdings — Robert Montenegro Holdings. Isang kumpanya na nakapangalan sa tatay ni Draven pero itinayo gamit ang pera ng lolo ko."

Nagkagulo ang board. Kanya-kanyang kuha ng papel at nagbulungan.

"Ano? Ninakaw ni Robert ang pera ng mga scholar?" sigaw ng isang babae, gulat na gulat.

"At hindi lang yan," pagpapatuloy ko, kinuha ko ang isa pang papel, ang investigation report ng pulis tungkol sa plane crash ng pamilya ko. "Ang eroplano ng pamilya ko na bumagsak isang taon na ang nakalipas, hindi aksidente. Sinabotahe ang makina. At sino ang huling nagpa-maintenance ng eroplano? R.M. Holdings din."

Tahimik ang lahat.

"Elle, iha, sigurado ka ba dyan?" tanong ni Mr. Cruz, mahina na ang boses niya ngayon, hindi na galit kundi natatakot.

Tumingin ako sa kanya nang diretso, may luha na sa mata ko pero hindi ako umiiyak.

"Sigurado po ako," sabi ko, basag ang boses ko pero matapang. "Dahil yung araw na namatay ang mama, papa, at lolo ko, nasa airport din ako. Dapat kasama ako sa eroplano na yun. Pero nahuli ako kasi bumili ako ng ice cream. Kung sumakay ako, patay na rin sana ako ngayon. At ang pumatay sa kanila ay nakaupo pa rin sa upuan ng lolo ko sa loob ng isang taon."

Walang makapagsalita.

Tumayo si Draven sa tabi ko. Inilagay niya ang kamay niya sa balikat ko nang dahan-dahan, mainit at protektado.

"Kung hindi pa kayo naniniwala sa kanya," sabi ni Draven, ang boses niya ay malamig at mababa pero puno ng diin habang nakatingin siya sa bawat miyembro ng board. "Ako mismo ang magpapatunay. Nakita ko ang mga papeles ng tatay ko sa opisina niya nung isang gabi. Totoo ang sinasabi ni Elle. At kung may ayaw maniwala sa kanya, kalaban niyo rin ako."

Tumingin ang lahat kay Draven, gulat dahil anak siya ni Robert pero kinakampihan niya ako.

Tumayo si Attorney Rivas at ngumiti.

"Therefore, as the legal counsel of Don Aurelio," sabi ni Attorney Rivas, malakas at pormal ang boses. "I now declare Elle Aurelia as the official Chairwoman and CEO of Aurelia Group and President of St. Aurelia Elite University, effective today."

Lumapit si Attorney Rivas sa akin at inalalayan akong umupo sa malaking upuan na may nakaukit na AURELIA. Dahan-dahan akong umupo, mabigat ang pakiramdam pero buo ang loob ko.

Nang umupo na ako, lahat ay tumayo at pumalakpak, maliban sa dalawang tao na dati ay kampi ni Robert na yumuko lang.

Tumingin ako kay Draven na nasa tabi ko pa rin.

"Salamat," bulong ko sa kanya, mahina lang para kaming dalawa lang ang makarinig.

Ngumiti siya nang bahagya, yung ngiting totoo na ngayon ko lang ulit nakita.

"Welcome back, Boss Aurelia," bulong niya pabalik, at sa unang pagkakataon, parang hindi na ako janitress lang sa mata niya.

Pagkatapos ng meeting, lahat ay lumapit sa akin para bumati, pero ang mata ko ay nasa bintana lang, nakatingin sa buong campus na ngayon ay pag-aari ko na ulit.

Nabawi ko na ang upuan ng lolo ko. Pero alam kong hindi pa tapos ang laban, dahil nasa kulungan pa lang si Robert at hindi pa niya inaamin ang lahat.

---