Kabanata 2

Hawak ko pa rin ang gintong susi at ang lumang resibo ng R.M. Holdings na nakatago sa bulsa ng uniform ko nang biglang tumunog ang speaker sa buong campus, malakas at umuugong hanggang sa Old Archive kung saan ako nagtatago.

"All students and staff, please proceed to the auditorium now. The board will announce the new official owner of Aurelia Group," sabi ng boses ni Ma'am Lilia sa intercom, pormal at walang emosyon.

Nanlamig ang buong katawan ko. Bagong may-ari? Ako ang may-ari. Ako lang ang nasa will ni Lolo. Paano magkakaroon ng bagong may-ari kung ako lang ang heiress?

Dali-dali kong isinara ang lumang archive at tumakbo pababa ng hagdan, bitbit pa rin ang mabigat na timba at mop na tumutulo pa. Hingal na hingal ako pagdating sa auditorium. Punong-puno na ng tao, malamig ang aircon, amoy mamahaling pabango at kahoy. Sa harap, nakaupo ang media na may camera. Sa likod, kaming mga janitress, guard, at maintenance, nakatayo lang malapit sa p***o.

Sa stage, nakatayo si Robert Montenegro.

Nakasuot siya ng dark blue na suit na bagong plantsa, maayos ang buhok, at nakangiti na parang nagluluksa pero sa loob ay nagdiriwang. Hawak niya ang brown envelope na may tatak ng Aurelia Group.

"Magandang hapon sa ating lahat," panimula niya, ang boses niya ay malumanay pero malakas sa mikropono habang ngumingiti siya sa lahat. "Isang taon na ang nakalipas mula nung mawala ang mahal na founder na si Don Aurelio at ang pamilya niya. Isang taon ko nang inaalagaan ang pamana niya na parang sarili kong anak."

Tumango-tango ang mga tao sa harap. Yung iba ay kunwaring naluluha pa.

Hinawakan ko ang mop ko nang mahigpit hanggang mamuti ang knuckles ko.

Sinungaling ka, bulong ko sa isip ko, nagdidikit ang ngipin ko sa galit.

"At ngayon, may legal na kasulatan na," pagpapatuloy ni Robert, at dahan-dahan niyang binuksan ang envelope. "Ayon sa huling habilin ni Don Aurelio at desisyon ng board, ako na ang opisyal na magmamana at mamamahala ng buong Aurelia Group, kasama na ang unibersidad na ito."

May nagpalakpakan. Mahina sa una, tapos lumakas.

Hindi ako makagalaw.

"At kasama ko ang aking anak na si Draven Montenegro, na magiging bagong Vice President for Student Affairs," dagdag ni Robert, at lumingon siya sa gilid ng stage kung saan nakatayo si Draven.

Lahat ng mata napunta kay Draven.

Nakatayo siya dun, ang mga kamay nasa bulsa ng pantalon, walang emosyon ang mukha. Pero nakita ko kung paano gumalaw ang panga niya at kung paano siya napakuyom ng kamao sa loob ng bulsa.

"Draven, anak, may gusto ka bang sabihin?" tanong ni Robert, inilahad ang mikropono.

Lumapit si Draven sa gitna. Kinuha niya ang mikropono. Ilang segundo siyang tahimik.

"Maraming salamat sa pagdalo," sabi niya, ang boses niya ay malamig at pagod, parang kagagaling lang sa puyat habang nakatingin siya sa libu-libong estudyante. "Gagawin namin ang lahat para mapanatili ang legacy ng St. Aurelia. Yun lang."

Maikli. Walang emosyon. Bumaba agad siya.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako pasulong.

"HOY!" sigaw ko, malakas at umalingawngaw sa buong auditorium dahil tahimik ang lahat. Lahat ay lumingon sa likod, sa akin.

Si Robert na nasa stage ay kumunot ang noo nang makita ako.

"Anong ginagawa mo? Sino ka?" tanong ng guard na lumapit sa akin, hinawakan ako sa braso nang mahigpit, ang mukha niya ay seryoso at iritado.

"Bitawan mo ako!" sigaw ko, binawi ko ang braso ko, ang mata ko ay diretso kay Robert sa stage at namumula na sa galit. "Hindi totoo yan! Hindi ikaw ang may-ari! Hindi mo pwedeng angkinin ang hindi sa'yo!"

Nagkagulo. Nagbulungan ang mga estudyante.

"OMG, sino yang janitress na yan? Nababaliw na ba siya?" bulong ng isang babae sa harap, ang boses niya ay puno ng gulat at pandidiri.

Si Robert ay ngumiti, pero nakakatakot ang ngiti niya.

"Miss, iha," sabi niya sa mikropono, nag-aalala kunwari ang boses niya habang nakatingin sa akin. "Mukhang pagod ka lang. Naiintindihan ko, mahirap ang trabaho ng janitress. Guard, pakilabas siya nang maayos."

Dalawang guard ang lumapit sa akin.

"WAG NIYO AKONG HAWAKAN!" sigaw ko ulit, at sa pagwawala ko ay natumba ang timba ko, kumalat ang maduming tubig sa makintab na sahig. "May ebidensya ako! Ninakaw mo ang pera ng foundation! Ikaw ang pumatay sa kanila!"

Tumahimik ang lahat. Yung salitang pumatay ay parang bomba.

Dahan-dahang bumaba si Robert sa stage, lumapit sa akin. Bawat hakbang niya ay mabagal, parang leon na papalapit sa biktima.

Pagdating sa harap ko, hinawakan niya ako sa balikat nang mahigpit, pero nakangiti pa rin para sa camera.

"Iha, anong pinagsasabi mo?" bulong niya sa akin, mahina lang para kaming dalawa lang ang makarinig, pero nanlilisik ang mata niya. "Gusto mo bang mawala ka rin tulad ng lolo mo? Manahimik ka."

Hindi niya natapos ang sinasabi niya.

Dahil may kamay na humarang sa pagitan namin.

Si Draven.

"Huwag mo siyang hawakan," sabi ni Draven, ang boses niya ay malamig at mababa pero puno ng babala habang nakatingin siya sa tatay niya at hinila niya palayo ang kamay nito mula sa balikat ko.

Nagulat si Robert. "Draven, anong ginagawa mo? Babae lang yan —"

"Sabi ko, huwag mo siyang hawakan," ulit ni Draven, mas madiin na ngayon, nakakuyom ang kamao niya.

Tumingin si Draven sa akin. Malapitan ko na siya ngayon. Yung mata niyang abo, hindi na malamig. Nag-aalala.

"Ayos ka lang ba?" tanong niya sa akin, mahina at pabulong lang habang nakayuko siya para pantayan ako.

Hindi ako nakasagot. Tumutulo na pala ang luha ko.

"Umiiyak ka," bulong niya, at dahan-dahan niyang itinaas ang kamay na parang gusto niyang punasan ang luha ko.

Pero bago pa niya magawa, may sumigaw mula sa entrance.

"TAMA NA YAN!"

Lahat ay lumingon.

Si Attorney Rivas, hingal na hingal, may dalang makapal na folder at isang pulis.

"Robert Montenegro! Anong ginagawa mo sa apo ni Don Aurelio?!" sigaw ni Attorney Rivas, ang boses niya ay nanginginig sa galit habang mabilis siyang naglalakad papunta sa amin.

Namutla si Robert. "Attorney Rivas? Anong ginagawa mo dito?"

"Tapos na ang pangloloko mo!" sigaw ni Attorney Rivas, at binuksan niya ang folder sa harap ng lahat. "Ito ang tunay na last will ni Don Aurelio! Ang nag-iisang tagapagmana ng lahat ay ang kanyang apo, si Elle Aurelia! Hindi ikaw!"

Sabay turo niya sa akin.

Lahat ng camera, lahat ng mata, napunta sa akin — sa babaeng naka-kupas na gray na uniform, basa ang paa, hawak pa rin ang mop, at umiiyak.

"Elle?" bulong ni Draven, halos hindi ko marinig, ang boses niya ay gulat na gulat. "Ikaw si Elle Aurelia? Yung batang babae sa picture sa opisina ni lolo?"

Tumango ako, basag ang boses.

"Ako yun," sabi ko, malakas at malinaw habang nakatingin sa lahat ng nanghusga sa akin kanina. "Ako yung janitress na tinatawag niyong bobo. Ako yung may-ari ng sahig na tinatapakan niyo."

Binitawan ko ang mop ko. Tumunog ito nang malakas sa sahig.

"Ang pangalan ko ay Elle Aurelia," sabi ko, tumayo ako nang tuwid. "At simula ngayon, ako na ang mamamahala sa St. Aurelia Elite University."

---