Kabanata 4

Hindi ako makatulog.

Kahit malambot ang kama sa guest room ng Montenegro Mansion at kahit amoy mamahaling pabango ang kumot, hindi pa rin ako mapakali. Ang laki ng kwarto, pero parang kulungan. Ang lamig ng aircon ay tumatagos hanggang buto ko kahit nakakumot na ako. At sa tuwing pipikit ako, naririnig ko pa rin ang sigaw ni Robert sa auditorium at ang bulong ni Draven na "Hindi lahat ng Montenegro ay masama."

Alas dose na ng madaling araw. Kumakalam na ang sikmura ko. Hindi kasi ako kumain ng hapunan kanina dahil sa kaba.

Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, suot ko pa rin ang lumang t-shirt na bigay ni Aling Nena. Wala akong dalang maayos na damit. Naglakad ako nang dahan-dahan papunta sa p***o, binuksan ko ito nang marahan para walang gumising.

Madilim ang hallway ng mansion. Tanging ang ilaw lang mula sa baba ang nagbibigay ng konting liwanag. Bumaba ako ng hagdan nang dahan-dahan, walang tsinelas, para walang ingay.

Pagdating ko sa kusina, binuksan ko ang ref. Puno ito ng mamahaling pagkain — mga keso na hindi ko alam ang pangalan, mga imported na prutas, at mga steak na nakabalot pa. Kumuha ako ng simpleng tinapay at tubig. Sapat na sa akin yun.

"Anong ginagawa mo dito?"

Muntik ko nang mabitawan ang tinapay sa gulat.

Si Draven.

Nakatayo siya sa may p***o ng kusina, nakasuot lang ng itim na sweatpants at walang pang-itaas. Basa pa ang buhok niya na parang kagagaling lang sa ligo, at ang balikat niya ay malapad at may bakat ng pawis. Ang mata niyang abo ay nakatingin sa akin nang may gulat at kaunting inis.

"Sir! Kasi po, nagutom lang po ako," sabi ko agad, nataranta ako at napayuko, ang boses ko ay mahina at nahihiya habang hawak ko pa rin ang tinapay na parang nahuli akong nagnanakaw.

"Wala ka bang kasama sa baba? Bakit ka nandito mag-isa?" tanong niya, lumapit siya sa ref at kumuha ng malamig na tubig, ang boses niya ay malamig at medyo inaantok pa. Ang katawan niya ay sobrang lapit sa akin ngayon, naamoy ko ang amoy ng sabon niya na matapang.

"Ayoko po kasing mangistorbo, sir. Sanay po akong kumain mag-isa," sagot ko, hindi pa rin ako makatingin sa hubad niyang dibdib, namumula ang pisngi ko sa hiya.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Nakita niya ang lumang t-shirt ko na butas na sa laylayan at ang buhok kong magulo pa.

"Elle, hindi ka na janitress," sabi niya bigla, mahina pero madiin ang boses niya habang inilapag niya ang bote ng tubig sa counter nang malakas. "Hindi mo na kailangang magpaalam para kumain sa sarili mong... sa bahay na ito. At huwag mo akong tawaging sir. Draven lang."

"Po? Pero —" tangka kong sumagot.

"Draven," ulit niya, lumapit pa siya nang isang hakbang, halos isang dangkal na lang ang pagitan namin, at ang mata niya ay nakatutok sa mata ko. "Sabihin mo. Draven."

"D-Draven," bulong ko, halos hindi lumabas ang boses ko dahil sa kaba at dahil sa lapit ng mukha niya sa mukha ko.

Ngumiti siya nang bahagya, yung ngiting nakita ko lang nung nasa archive kami.

"Good girl," bulong niya, at kumuha siya ng isa pang tinapay mula sa kamay ko at kinain ito. "Anong plano mo bukas sa board meeting?"

Nagulat ako sa tanong niya. Akala ko ayaw niyang pag-usapan ang tungkol sa kumpanya.

"Hindi ko pa po alam," sagot ko, umupo ako sa mataas na upuan sa kusina, nanginginig pa rin ang kamay ko habang hawak ko ang tinapay. "Gusto kong ipakita ang ledger ng R.M. Holdings. Gusto kong malaman ng lahat na ninakaw ng tatay mo ang pera ng mga scholar."

Tumahimik si Draven. Ang panga niya ay gumalaw at napakuyom ang kamao niya sa counter.

"Alam mo ba na halos lahat ng scholar na tinanggal ng tatay ko nung nakaraang taon ay dahil sa kakulangan ng pondo?" tanong niya, ang boses niya ay mababa at puno ng galit na hindi ko alam kung para sa tatay niya o para sa akin. "Akala ko totoo yung sinasabi niya na nalulugi ang foundation. Hindi ko alam na nililipat niya lang pala sa sarili niyang kumpanya."

Tumingala ako sa kanya.

"Hindi mo talaga alam?" tanong ko, ang boses ko ay mahina at nagtataka habang tinititigan ko ang mukha niyang pagod.

Umiling siya, at umupo siya sa upuan sa tapat ko, pinagmasdan niya ang mukha ko nang matagal.

"Wala akong alam, Elle," sabi niya, at sa unang pagkakataon ay narinig ko ang lungkot sa boses niya, hindi na malamig. "Simula nung namatay ang nanay ko, ang tatay ko na lang ang kasama ko. Sinunod ko lahat ng sinabi niya. Akala ko tama lahat ng ginagawa niya para sa Aurelia. Hindi ko alam na pumatay na pala siya."

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Nakita ko ang sakit sa mata niya.

"Sorry," bulong ko.

"Bakit ka nagsosorry?" tanong niya, nagtataka.

"Kasi, dahil sa akin, makukulong ang tatay mo," sagot ko, ibinaba ko ang tingin ko sa tinapay na hawak ko.

Lumapit siya sa akin, at dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ko para itaas ang mukha ko at mapatingin ako sa kanya. Mainit ang kamay niya.

"Huwag kang mag-sorry sa kasalanan ng ibang tao," sabi niya, ang mata niya ay nakatutok sa mata ko at ang boses niya ay seryoso. "Kung totoo ang ebidensya mo, dapat lang siyang managot. Kahit tatay ko pa siya."

Napatigil ako sa paghinga dahil sa lapit ng mukha niya.

"Draven —" bulong ko.

"Elle," putol niya, at dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya sa mukha ko, halos magdikit na ang ilong namin, at ang hininga niya ay tumatama sa pisngi ko. "Alam mo ba kung bakit kita pinatuloy dito sa mansion kahit alam kong delikado?"

"Bakit?" tanong ko, halos pabulong na lang dahil sobrang kabog ng dibdib ko.

"Dahil gusto kong bantayan ka," bulong niya, at ang kamay niya na nasa baba ko ay dahan-dahang bumaba sa balikat ko, mainit at marahan. "At dahil ayokong may ibang makakita sa'yo na nakasuot ng ganyan."

Namula ako nang sobra.

"Sir — Draven!" sabi ko, at tinulak ko siya nang mahina sa dibdib niya, pero hindi siya natinag dahil matigas ang katawan niya.

Tumawa siya nang mahina, yung tawa na parang ngayon ko lang narinig, hindi malamig kundi totoo.

"Matulog ka na, Janitress," sabi niya, at tumayo siya at kinuha ang bote ng tubig niya. "Bukas, ikaw na ang boss namin sa school. Pero dito sa bahay, ako pa rin ang boss."

Iniwan niya akong mag-isa sa kusina, hawak ang tinapay, at pulang-pula ang mukha at kabog-kabog ang dibdib.

Pag-akyat ko sa kwarto, hindi na ako nagugutom. Pero hindi pa rin ako makatulog, dahil sa tuwing pipikit ako, nakikita ko ang mukha ni Draven na sobrang lapit sa akin at naririnig ko ang boses niyang nagsasabing good girl.

---