Became 5.

V E R A : P O V

“Ma’am, dito po tayo,” magalang na tawag sa akin ng isang staff habang itinuro ang hanay ng mamahaling damit sa loob ng boutique. “Mamili na po kayo ng damit na gusto ninyong isuot.”

Napakurap ako at agad napalingon kay Sir Brooklyn.

“Pero… Sir,” mahina kong saad habang kinakabahan, “wala po akong pambayad, saka kakaumpisa ko pa lang po ng trabaho—”

“Psssstt…” putol niya habang bahagyang ngumiti. “Pumili ka na. Libre ko na ito.”

Parang biglang tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. Hindi ko alam kung mahihiya ba ako o matutuwa. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakapasok sa ganitong klaseng tindahan. Ang bawat damit na nakasabit ay tila mas mahal pa kaysa sa ilang buwang kinikita ko.

Ilang oras ang lumipas, maingat akong namili hanggang sa napunta ang tingin ko sa isang simpleng dress. Hindi iyon ang pinakaengrande, pero para sa akin, iyon na ang pinakamahal na damit na nahawakan ko sa buong buhay ko.

Nang maisuot ko iyon, halos hindi ako makapaniwala sa babaeng nakikita ko sa salamin.

Isang napakagandang dress na talagang bagay sa akin.

Maingat akong inayusan ng mga staff. Mula buhok, kaunting make-up, hanggang sa mga maliliit na detalye ng aking itsura, lahat ay inayos nila para bumagay sa suot ko. Unti-unti, tila nawawala ang dating simpleng Vera na nakasanayan kong makita araw-araw.

“You look so gorgeous, Vera…” mahina ngunit malinaw na bulong ni Sir Brooklyn habang nakatingin sa akin.

Biglang uminit ang pisngi ko.

“Maging ang ayos ko ay ipinagkatiwala na rin sa dress shop dahilan para bumagay lahat. Para na akong isang mayaman sa suot ko. Hindi ko akalain na darating ako sa puntong masisilayan ko ang gandang hindi ko inaasahan.”

At sa unang pagkakataon, pakiramdam ko… kaya ko rin palang maging isang babaeng kayang ningningan ang isang buong silid.

—-----------------------------------

SA AIRPORT…

“Draven… honey, it's been a year now. Narito na rin tayo sa Philippines, and I’m ready to become Mrs. Villareal,” masayang saad ng babae habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Draven. Halata sa kanyang mga mata ang excitement matapos ang matagal nilang pananatili sa ibang bansa.

“Of course, honey,” mahinang sagot ni Draven sabay ngiti rito habang dahan-dahan silang naglalakad palabas ng airport.

“Minuto ang lumipas…

“Honey… where is your father? Akala ko ba siya ang susundo sa atin at hindi ang mga tauhan niya? Bakit hanggang ngayon ay wala—

Hindi na naituloy ni Savannah ang sasabihin nang biglang huminto ang isang mamahaling sasakyan sa harapan nila. Agad bumukas ang pinto nito, dahilan upang mapalingon silang dalawa.

“Oh, narito na pala ang ama ko,” magalang na sabi ni Draven habang inaayos ang suot niyang coat.

Sa loob ng sasakyan, kitang-kita ni Vera si Brooklyn. Ngunit mas lalong hindi niya maiwasang mapatitig kay Draven.

Ibang-iba na siya ngayon. Hindi na katulad ng lalaking nakilala niya noon na halos walang-wala at handang magpakapagod para lang mabigyan siya ng maayos na buhay.

“Ako lang ba ang dahilan kung bakit hindi niya nagawang bumalik sa kanila habang nagsasama kami? Anong dahilan? Kung mayaman pala siya, bakit siya nagpakahirap na kasama ako noon at—

“VERA…” biglang tawag ni Brooklyn mula sa loob ng sasakyan, dahilan upang agad siyang matauhan sa malalim niyang iniisip.

Saglit na natigilan si Vera habang nakatitig kay Brooklyn.

“PASENSIYA NA PO, SIR…” mahinang saad niya sabay yuko ng kaunti. Pilit niyang pinanatiling kalmado ang kanyang mukha kahit ramdam niyang bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay.

Huminga siya nang malalim bago inayos ang suot niyang damit, saka dahan-dahang lumabas ng sasakyan upang kunin ang mga maleta ng bagong dating na sina Draven at Savannah.

Bahagya niyang iniwas ang tingin habang papalapit sa likuran ng sasakyan. Ayaw niyang mahalata ang kaba na pilit niyang ikinukubli sa likod ng maayos niyang kilos.

“K-kaya ko ito… Hindi naman siguro niya ako makikilala sa bago kong mukha. Malayong-malayo na ang itsura ko ngayon kaysa sa nagdaan kong mukha…” mahinang saad pa niya sa sarili bago tuluyang binuksan ang pinto ng sasakyan.

Ngunit sa kabila ng pilit niyang pagpapakalma sa sarili, hindi niya mapigilan ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso habang unti-unti siyang lumalapit kay Draven.

Paglabas na paglabas pa lamang ni Vera sa sasakyan, agad siyang yumuko sa mga ito upang itago ang kaba na pilit umaakyat sa kanyang dibdib.

“Maligayang pagbabalik po, Ma’am… Sir,” magalang niyang bati sabay kuha sa mga maleta.

“Wait…” sambit ni Draven.

Agad na napatigil si Vera sa kinatatayuan niya. Pakiramdam niya ay biglang bumigat ang hangin sa paligid habang dahan-dahang lumingon si Draven sa kanya.

“Nakilala kaya niya ako?” mahina niyang bulong sa sarili habang pilit pinananatiling kalmado ang mukha.

“What happened, honey? May problema ba sa kanya?” tanong ni Savannah habang kumakapit sa braso ni Draven.

Tiningnan siya ni Draven mula ulo hanggang paa bago bahagyang ngumisi.

“Naiinis lang ako. Pakiramdam ko nagpapapansin siya sa akin,” malamig na saad ni Draven na tila hinuhusgahan agad si Vera kahit wala naman itong ginagawa.

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Vera dahil sa sinabi nito. Agad siyang yumuko upang hindi mahalata ang reaksyon niya.

“N-naku… hindi po totoo ’yan. Kukunin ko lang po ang—

“Are you seducing my fiancé?” “Don’t tell me you’re trying to get his attention?,

mataray na tanong ni Savannah habang nakataas ang kilay at mariing nakatingin kay Vera.

Saglit na natigilan si Vera. Hindi niya inaasahang ganoon agad ang magiging trato sa kanya ng babae. Ngunit imbes na sumagot, mas lalo lamang niyang hinigpitan ang hawak sa maleta habang pilit nilulunok ang bigat na namumuo sa kanyang dibdib.