Became 3.

V E R A : P O V

Ito ang unang araw ko sa trabaho… kaya kailangan kong kumilos nang maayos.

“Mas maganda kung kay Don Brooklyn ka muna magsisimulang maglinis,” bilin ni Marie bago ito umalis papuntang palengke. “Kailangan malinis lagi ang silid ng mga amo.”

Tumango naman ako. Alas kuwatro pa lang ng madaling-araw ay gising na kami ni Yannah. Mahigpit ko pa siyang pinagsabihan kagabi na huwag na huwag lalabas ng silid hangga’t wala ako.

Dahan-dahan akong lumabas ng quarters at nagtungo sa second floor ng mansyon. Tahimik pa ang paligid kaya mas lalo akong kinabahan.

Pagpasok ko pa lang sa silid ni Mr. Villareal, agad sumalubong sa akin ang mabango nitong pabango. Hindi iyon amoy matanda—mas lalo pa nga itong amoy binata. Malinis, elegante, at sobrang masculine ng dating ng buong kuwarto niya.

Habang nagpupunas ako ng mga kagamitan, napansin kong walang tao sa higaan niya.

Kinabahan agad ako.

“G-gising na kaya ang Don? B-bakit wala na siya sa higaan niya?” bulong ko sa sarili habang napapalinga sa paligid.

“Baka nagja-jogging…” saad ko na lamang upang pakalmahin ang sarili.

Akmang papasok na sana ako sa banyo para doon magsimulang maglinis nang biglang bumukas ang pinto.

“Ah!”

Sa gulat ko ay muntik na akong matumba, ngunit mabilis akong nahila ng Don papalapit sa kanya. Dumampi agad ang katawan ko sa matipunong dibdib niya. Mainit-init pa ito at mamasa-masa, tila kagagaling lang niya sa shower.

Hindi agad ako nakagalaw.

Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa katawan niya. Kahit may edad na ito, halatang alaga niya ang sarili niya. Matigas ang hubog ng dibdib nito at bakas na bakas ang mala-batong abs sa katawan niya.

Ramdam na ramdam kong umiinit ang magkabilang pisngi ko.

“Are you okay?” gwapong sambit niya sa mababa at nakakaakit nitong boses.

Parang saglit na nawala ang utak ko sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

“P-pasensiya na po, Sir… hindi ko sinasadya…” nauutal kong sabi habang pilit iniiwas ang tingin sa katawan niya.

Agad sana akong lalayo, ngunit nang itulak ko ang dibdib niya ay bahagya siyang napaatras. Hindi siya agad nakabitaw sa akin.

At doon ko napansin…

Ang tanging nakatakip lang pala sa ibabang bahagi ng katawan niya ay isang puting tuwalya.

Parang nag-slow motion ang lahat sa paningin ko nang unti-unti iyong kumalas sa pagkakatali… hanggang sa tuluyan itong mahulog sa sahig.

“Ahhh!” mabilis kong natakpan ang mga mata ko habang halos mapasigaw sa gulat.

“Sir!”

Narinig ko naman ang mahina ngunit malalim niyang tawa.

“Interesting first day, Vera…” bulong niya sa nakakaakit na boses habang tila aliw na aliw sa reaksyon ko.

Lalo akong nataranta.

“H-hindi ko po tinitingnan!” mabilis kong depensa habang nakapikit pa rin ako.

“Talaga ba?” mapang-asar niyang tanong. “Pero parang namula ka yata.”

“Sir naman po!” halos maiyak kong saad sa sobrang hiya.

Mas lalo lang siyang natawa nang mahina bago marahan nitong pinulot ang tuwalya mula sa sahig.

“Relax,” saad niya habang nakatitig sa akin. “Hindi kita kakainin.”

Ewan ko ba… pero sa paraan ng pagtitig niya sa akin, parang mas lalo akong kinabahan.

“Sir… I’m sorry. Hindi ko po alam na—”

“Okay lang,” kalmado niyang putol sa sasabihin ko habang inaayos ang tuwalya sa bewang niya. “Isipin mo na lang na hindi mo nakita ang nakita mo kanina.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko.

Paano ko hindi iisipin ang malaking uhmmm… sht!*

Ano ba, Vera! Matanda na siya at isa pa, amo mo siya! Hoy, umayos ka! saway agad ng isip ko sa sarili.

Pero may isa pang bahagi ng utak ko ang walang tigil sa pang-aasar.

Chussy ka pa! Hoyyy… grabe naman ‘yon. Pero… matandang mayaman, madaling matigok—

“Hoyyyy! Ano ‘yang nasa isip mo?!” bigla kong nasambit nang hindi namamalayan.

“WHAT?” mabilis na baling muli sa akin ni Mr. Brooklyn habang nakakunot-noo.

Nanlaki agad ang mga mata ko.

“H-Huh? Wala po, Sir!” mabilis kong sagot habang halos mataranta. “M-maglilinis na po ako sa banyo!”

Mabilis sana akong papasok sa banyo para makaiwas sa kahihiyan, pero bigla na naman akong nadulas.

“Ahhh!”

Sa pagkakataong iyon, tuluyan akong bumagsak sa paanan ng Don.

“Damn…” mahina niyang sambit habang mabilis akong sinalo sa braso, pero huli na para maiwasan ko ang mas nakakahiya pang eksena.

Sa sobrang lapit namin sa isa’t isa, kitang-kita ko ang matipunong katawan niya. Halos mawalan ako ng hininga nang mapagtanto kong nasa harapan ko mismo ang pagitan ng mga hita niya.

At mas lalo akong nataranta nang bahagyang bumuka ang butones ng damit ko dahil sa pagbagsak ko.

Biglang bumaba ang tingin ni Mr. Brooklyn sa dibdib ko.

Ramdam na ramdam kong uminit ang buong mukha ko nang mapansin kong kitang-kita na pala ang malusog kong cleavage.

Agad kong tinakpan ang dibdib ko habang halos mabulol sa hiya.

“S-Sir…”

Ngunit imbes na umiwas agad, tila natigilan muna siya sa pagtitig sa akin.

Tahimik lang siya habang magkalapit ang mukha namin. Ramdam ko pa ang mainit niyang paghinga na dumadampi sa balat ko.

“Vera…” mababa niyang sambit sa seryoso ngunit nakakakilabot na boses.

“H-huh?”

“Kung hindi ka mag-iingat…” bahagya siyang napangisi habang nakatitig pa rin sa akin, “baka pareho tayong mapahamak.”

Lalo akong napalunok sa sinabi niya.

Hindi ko alam kung bakit… pero sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, parang may kakaibang kaba na namuo sa dibdib ko dahil sa lalaking nasa harapan ko ngayon.

“Yes… Sir,” nahihiya kong sagot habang pilit iniiwas ang tingin sa kanya.

Akmang babangon na sana ako mula sa sahig nang bigla niyang ilahad ang palad niya sa harapan ko.

Saglit akong natigilan.

Malaki at matigas ang kamay niya, halatang sanay sa trabaho kahit isa siyang mayamang Don.

“Come here,” mababa niyang saad habang seryoso akong tinititigan.

Parang may kung anong kakaibang init na dumaloy sa dibdib ko nang marinig ko ang malalim niyang boses.

Dahan-dahan kong iniabot ang kamay ko sa kanya. Ngunit sa sandaling magdikit ang mga palad namin, tila may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.

Mabilis niya akong hinila paitaas dahilan para mawalan ako ng balanse.

“Ah—!”

Napasinghap ako nang muli akong mapadikit sa dibdib niya.

Sa sobrang lapit namin, halos magdikit na ang mga labi namin. Ramdam ko pa ang mainit niyang paghinga na dumadampi sa mukha ko.

“Careful,” mahina niyang bulong habang nakahawak pa rin sa bewang ko. “Mukhang madalas kang madulas kapag nasa paligid mo ako.”

Agad akong napayuko sa sobrang hiya.

“S-sorry po…”

Bahagya naman siyang natawa. Hindi malakas, kundi iyong klase ng tawang sobrang gwapo pakinggan sa tenga.

“Bakit parang mas kinakabahan ka pa kaysa sa akin?” tanong niya habang bahagyang nakataas ang isang kilay.

“A-amo ko po kasi kayo…” mabilis kong depensa.

“Tama,” saad niya habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko. “Pero huwag kang masyadong matakot sa akin, Vera.”

Hindi ko alam kung bakit… pero sa paraan ng pagtitig niya sa akin ngayon, parang mas lalo akong hindi mapalagay.