Became 2.

V E R A : P O V

 “Hoy Vera, huwag ka nang patayo-tayo riyan. Sumunod kayo sa akin ni Yannah. Ayaw kasi nila ng bata rito kaya bilisan mo, baka makita pa tayo ni Don Brooklyn,” bulong ni Marie sa akin. Kaya agad kaming naglakad patungo kung saan man niya kami dadalhin. Siguro sa silid ng mga katulong ang punta namin.

 Habang naglalakad kami, hindi ko napigilang magtanong kay Marie.

 “Ang pamilya Villareal ba ay nasa mansion na ito?”

 “Ahh… huwag kang mag-alala. Si Master Draven, wala rito. At ang Donya naman, matagal nang pumanaw kaya wala kang dapat ipag-alala. Basta kung ano lang ang sasabihing trabaho sa’yo, iyon lang ang gagawin mo,” sagot niya habang dire-diretso sa paglalakad.

 Hindi ko mapigilang mag-alala matapos kong marinig ang sagot ni Marie. Paano kung bigla na lang dumating si Draven at palayasin kami ng anak ko? Wala pa naman kaming kakilala rito sa Maynila na puwede naming puntahan kung sakaling mangyari iyon.

 Napatigil ako sa pag-iisip nang biglang may malalim at malaking boses na nagsalita mula sa likuran namin.

 “Yaya Marie… ikaw ba ‘yan?” tanong ng isang may edad na lalaki. Sa tantiya ko, nasa kwarenta’y singko na ito, pero halatang maalaga sa sarili. Galante itong manamit, malaki ang pangangatawan, at hindi ko maiwasang mapatingin sa nakaumbok sa ilalim ng suot nitong pantalon.

 Hindi ko mapigilang mag-isip ng kung anu-ano. Matagal na rin simula noong huli akong nakaramdam ng ganoong klase ng pagnanasa. Mula nang manganak ako, hindi ko na nagawang humanap ng lalaking magpapaligaya sa akin.

 Ano ba ‘yan, Vera! Ano bang nasa isip mo? Itigil mo nga ‘yan! saway agad ng isip ko sa sarili.

 “D-Don Brooklyn… dumating na po pala kayo?” saad ni Marie na may halong paggalang sa boses kaya agad din akong yumuko bilang respeto.

 “Magandang umaga po,” bati ko naman sa Don habang mahigpit na nakahawak si Yannah sa likod namin ni Marie. Halatang kinakabahan din ang anak ko dahil kanina pa ito tahimik.

 Mula ulo hanggang paa ay sinuri kami ng Don gamit ang malamig nitong tingin bago siya bahagyang napakunot-noo.

 “Who’s that little girl?” tanong niya sa mabigat at seryosong boses.

 Agad kaming kinabahan ni Marie.

 “Ahh… pasensiya na po. A-anak ko po siya,” sagot ko nang walang pag-aalinlangan. Ano naman kung malaman niyang anak ko si Yannah? Mas mabuti nang maaga pa lang ay alam na ng magiging amo ko ang totoo kaysa magsinungaling ako.

 Biglang tumalim ang tingin ni Don Brooklyn.

 “YAYA MARIE?! Anong balak mo? Gawing bahay-ampunan ang mansyon ko?!” medyo galit nitong saad habang matalim ang tingin kay Marie.

 Agad akong yumuko at halos magmakaawa sa harapan niya.

 “Nakikiusap po ako sa inyo, Mr. Villareal… gagawin ko po ang lahat para mapatunayan na karapat-dapat akong maging housemaid ninyo. Hindi po magiging pabigat ang anak ko, nangangako po ako. Please… tanggapin n’yo po ako sa trabaho. Wala na po kaming mapupuntahan…”

 Mahigpit kong hawak ang kamay ni Yannah habang pinipigilan kong manginig ang boses ko. Ayokong umiyak sa harapan nila pero ramdam ko na ang paninikip ng dibdib ko.

 “MARIE!” malakas na sigaw ni Mr. Brooklyn dahilan para mapayuko lalo si Marie.

 Akmang magsasalita pa sana si Don Brooklyn nang biglang sumabat ang anak kong si Yannah.

 “Please po… maawa po kayo sa amin ng nanay ko. Wala na po kaming ibang mapupuntahan kapag pinaalis n’yo po kami rito. Matutulog po kami sa lansangan… hindi po ba kayo naaawa sa amin ng nanay ko?” nanginginig nitong sabi habang yakap-yakap ang laylayan ng damit ko.

 “H-hindi po ako magiging pabigat sa nanay ko… pangako ko po…” dagdag pa nito habang pilit pinipigilan ang pag-iyak.

 Biglang natahimik ang paligid.

 Tumingin si Don Brooklyn kay Yannah. Mula sa matalim nitong mga mata ay tila may kung anong bumakas na emosyon, pero agad din niya iyong itinago sa likod ng malamig niyang ekspresyon.

 “Uhmmmmmmmm…”

 Ipinilig niya nang bahagya ang ulo bago inilagay ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon niya. Astig at dominante pa rin ang tindig nito habang seryoso kaming pinagmamasdan.

 “Tsk… bata ka pa pero marunong ka nang mangonsensya,” saad niya saka bahagyang napangisi. “Hindi ako naaawa agad sa drama, hija.”

 Kinabahan akong lalo sa sinabi niya.

 “Pero…” mahinang dagdag nito habang muling tumingin sa akin. “Ayokong may batang natutulog sa lansangan. Isang pagkakamali n’yo lang dito sa mansyon, pareho kayong lalayas. Naiintindihan mo?”

 Mabilis akong tumango.

 “O-opo, Mr. Villareal…”

 “Good.” malamig nitong saad. “Marie, dalhin mo na sila sa quarters. At ikaw, tumingin siya sa akin…”

 Napalunok ako . “Huwag mong sisirain ang katahimikan ng mansyon ko.”

 “Halika na, baka magbago pa ang isip ng Don,” saad ni Marie habang marahan kaming hinihila palayo roon. “Ganiyan lang talaga si Don Brooklyn, pero mabait ‘yan kapag nakuha mo ang loob niya.”

 “T-talaga?” nag-aalangan kong tanong.

 “Oo,” sagot niya saka bahagyang lumingon sa direksyon kung saan naiwan ang Don. “Galit lang talaga siya sa mga bata ngayon.”

 Napakunot-noo ako. “Bakit naman?”

 Huminga muna nang malalim si Marie bago muling nagsalita.

 “Matagal na niyang pangarap magkaapo. Kaya lang ang anak niyang si Master Draven… kung sinu-sinong babae ang nagugustuhan. Halos lahat ng babaeng nagagalaw niya, nagpupunta rito sa mansyon at sinasabing apo raw ng Don ang dinadala nila.”

 Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko sa sinabi niya.

 “Sa kagustuhan naman ng Don na magkaroon ng apo, sinusuportahan niya ang mga iyon. Pero…”

 “Pero ano?” agad kong tanong.

 Bahagyang napailing si Marie.

 “Nabigo siya sa lahat. Dahil lahat ng ipinakilala nilang apo sa Don… walang nag-match kay Master Draven.”

 “A-ano?!” halos pabulong kong saad habang napahinto sa paglalakad.

 Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang dibdib ko matapos kong marinig iyon. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero tila may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

 “Psssttt… huwag na nating pag-usapan ‘yan,” mabilis na saad ni Marie habang palinga-linga sa paligid. “Hindi ko rin alam kung bakit, pero may fiancée si Master Draven ngayon. Kung hindi ako nagkakamali, si Ma’am Savannah Lusfer iyon. Matagal na niyang kasintahan.”

 Bigla akong natahimik.

 Kung ganoon… hanggang ngayon pala wala pa ring asawa si Draven.

 Hindi ko namalayang mas lalo kong nayakap si Yannah habang nag-iisip.

 Paano kung malaman niyang narito ako sa mansyon? Paano kung makita niya ang anak ko?

 Hindi… hindi puwede.

 “Marie…” mahina kong tawag habang pilit pinapakalma ang sarili ko. “K-kailan ba huling umuwi rito si Master Draven?”

 “Uhmmmmm…” saglit na nag-isip si Marie bago sumagot. “Almost four years na rin.”

 “Apat na taon…” bulong ko sa sarili habang unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.

 Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng ginhawa… o mas lalo akong kabahan.