Became 4.

V E R A : P O V

“Oh by the way, Yaya Vera… gusto kong sumama ka sa akin mamaya sa airport.”

Napakurap ako at agad napatayo nang tuwid.

“P-po? A-ako po? B-bakit po?” kinakabahang tanong ko habang hindi mapakali ang mga kamay ko.

Mabagal niya akong nilingon. Malamig ang tingin at seryoso ang mukha. Unti-unti siyang lumapit sa kinaroroonan ko hanggang sa halos maramdaman ko na ang bigat ng presensya niya.

“Kailangan ko pa bang ipaliwanag sa’yo kung bakit?” mababa ngunit mariin niyang tanong.

Napalunok ako.

“I'm your boss, Vera,” dugtong niya habang diretsong nakatitig sa akin. “At lahat ng sasabihin ko, kailangan mong sundin. Kung gusto mong manatili sa mansion na ito bilang personal maid ko, kailangan mong sumunod sa bawat utos ko.”

Parang nanlamig ang buo kong katawan.

“O-opo, Sir…” mahina kong sagot, halos kusang lumabas sa bibig ko.

Ngunit hindi pa rin matahimik ang isip ko.

“P-pero Sir… ano po bang gagawin natin sa airport?” maingat kong tanong.

Bahagya siyang napabuntong-hininga bago ngumisi nang kaunti.

“Uhmmmm… I told you, don’t ask me questions.”

Natahimik ako agad at yumuko.

“Pero dahil gusto mong malaman ang dahilan…” muli niyang saad habang inaayos ang cuff ng kanyang mamahaling suot. “Sasamahan mo ako para salubungin ang anak ko at ang fiancé nito.”

“ANO?!” halos mapasigaw ako sa sobrang gulat.

Bigla akong natigilan. Parang huminto ang mundo ko sa narinig.

Hindi ako makapaniwala.

Sa maikling panahon ko pa lamang sa mansion bilang katulong… makikita ko na agad si Draven—ang lalaking minsan kong minahal… ang ama ng anak ko… at ang ex-boyfriend kong akala ko’y hindi ko na muling makakaharap.

Nanlambot ang mga tuhod ko.

Hindi pa ako handa.

Hindi pa ako nakakaipon para sa amin ng anak ko… hindi ko pa naaayos ang buhay namin… pero darating na agad siya.

“Hindi pwede…” mahina kong bulong habang pilit pinapakalma ang sarili. “Anong gagawin ko…?”

Nagsimulang manginig ang mga kamay ko.

“Hindi niya ako dapat makita rito…” dagdag ko pang bulong sa sarili ko, pilit pinipigilan ang kaba na tuluyang lamunin ako.

Ngunit tila narinig niya ang takot sa boses ko.

“Wag kang mag-alala, Vera,” mahinang bulong niya habang nakatitig sa akin. “Mabait ang anak ko.”

Mas lalo lamang bumilis ang tibok ng puso ko.

Kung alam lang niya… hindi kabaitan ni Draven ang kinatatakutan ko.

Kundi ang posibilidad na makilala niya ako… at malaman niyang may anak kami..

“Pero Sir… pwede bang si Ate Marie na lang po ang sumama sa inyo sa airport?” nag-aalangan kong sabi habang mahigpit na magkahawak ang mga kamay ko.

“Ahm… kasi po, yung anak ko—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Biglang tumigas ang ekspresyon ni Mr. Brooklyn. Dahan-dahan siyang tumigil sa kanyang ginagawa at malamig akong tinignan.

“Kung ano ang sinabi ko, hindi na iyon mababago pa.”

Mariin ngunit kontrolado ang kanyang boses—iyong tipong hindi mo kayang suwayin kahit gustuhin mo.

“Lumabas ka na,” dagdag niya habang inaayos ang relo sa kanyang pulsuhan. “At magbihis ka. Aalis na tayo maya-maya lang. Napaaga ang uwi ng anak ko.”

Wala na akong nagawa kundi ang yumuko.

“O-opo, Sir…”

Mabibigat ang mga paa kong lumabas ng silid niya. Pagkasara ng pinto, saka ako napahawak sa dibdib ko.

Parang hirap akong huminga.

Ilang taon na rin naman ang lumipas…

Baka hindi na niya ako makilala.

Hindi ko naman sinasadyang mapunta sa bahay nila. Nagkataon lang talagang dito ako natanggap na trabaho… sa mismong mansion ng pamilya niya.

Napailing ako habang pilit inaayos ang magulong isip.

“Nagkataon nga lang ba… o sadyang tadhana na talaga ang may gusto?” bulong ko sa sarili bago mariing napapikit.

“Ahhhh… kainis!”

Napahawak ako sa ulo ko sa sobrang frustrasyon.

Sa dami ng pwedeng mapasukan na trabaho… bakit dito pa?

At sa dami ng taong pwede kong iwasan…

Bakit si Draven pa mismo ang kailangan kong harapin muli?

Ilang minuto… hanggang sa tuluyang lumipas ang ilang oras.

Tahimik akong naghanda sa loob ng maliit kong silid. Isinuot ko ang uniporme ng katulong—iyon lang naman kasi talaga ang maayos kong damit.

Huminga muna ako nang malalim bago lumabas ng kwarto.

Pagbukas ko ng pinto, agad bumungad sa akin si Mr. Brooklyn na nakaupo sa mahabang sofa sa sala.

Napatigil ako sandali.

Gwapo… matangkad… at sobrang astig niyang tingnan. Nakasuot lamang siya ng simpleng dark suit, ngunit kitang-kita pa rin ang dating at awtoridad niya. Para siyang isang binatang hindi tumatanda.

“Ibang-iba talaga kapag bilyonaryo…” mahina kong bulong sa sarili habang palihim siyang tinitignan.

Paglapit ko sa kanya, bahagya akong yumuko.

“T-tara na po, Sir,” mahinahon kong saad.

Ngunit hindi siya agad nagsalita.

Dahan-dahan niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. Seryoso ang mukha niya na tila may malalim na iniisip.

“Wala ka bang dalang ibang damit bukod sa yaya dress na ’yan?” malamig niyang tanong.

Napayuko ako.

“W-wala po akong matinong damit, Sir…” mahina kong sagot.

Sandali siyang natahimik.

Bahagya siyang napabuntong-hininga bago tumayo at kinuha ang susi ng sasakyan.

“Uhmmmm… let’s go.”

Iyon lang ang sinabi niya bago diretsong naglakad palabas.

Mabilis akong sumunod.

Buong biyahe ay tahimik lamang ako. Tanging tunog ng makina ng mamahaling sasakyan at mahinang musika lang ang maririnig sa loob.

Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko mas lalo akong kinakabahan habang papalapit kami sa airport… o kung saan man talaga kami pupunta.

Makalipas ang ilang oras ng biyahe, dahan-dahang tumigil ang sasakyan ni Mr. Brooklyn sa harap ng isang mamahaling dress shop.

Nanlaki agad ang mga mata ko nang makita kong may katabi pa itong make-over studio.

Napalingon ako sa kanya.

“Akala ko po ba… sa airport tayo, Sir?” nagtataka kong tanong.

“Yes,” malamig niyang sagot habang inaalis ang seatbelt. “Pero bago ’yon…”

Bahagya niya akong nilingon.

“Kailangan mo munang maging maayos tingnan pagharap sa anak ko.”

“H-Huh?” natigilan kong sambit.

Hindi siya agad nagsalita.

Muli niya akong sinulyapan—this time, mas malumanay na ang tingin niya kahit suplado pa rin ang tono.

“Personal maid kita, Vera,” aniya. “Ayokong magmukhang pinapabayaan ko ang mga taong nasa ilalim ko.”

Parang may kung anong kakaibang init na dumaan sa dibdib ko sa sinabi niya.

Ngunit mabilis ding bumalik ang kaba ko nang maalala kung sino ang haharapin namin.

Si Draven.