Chapter 5: The Trauma

ICEY POV

Matapos ang insidente sa unibersidad kasama si Victor Corpuz, naging balot ng nakatutulig na katahimikan ang buong mansyon.

Pagkarating namin sa bahay, agad na pumasok si Lincoln sa kanyang study room upang asikasuhin ang mga legal na hakbang laban sa pamilya Corpuz. Si Derick naman ay abala sa telepono sa ibaba, sinusubukang ayusin ang sarili niyang mga kontrata sa negosyo habang sinisiguradong walang media na makakalapit sa aming pamilya.

Nakatayo ako sa may malaking balcony ng aking kwarto, nakatitig sa madilim na kalangitan. Malakas ang buhos ng ulan at ang bawat kulog ay nagdudulot ng bahagyang panginginig sa aking katawan.

“You are the only weakness I cannot afford to lose.”

Ang mga salitang iyon ni Lincoln sa unibersidad ay patuloy na umuukilkil sa aking isipan.

Bakit niya iyon sinabi? Akala ko ba ay isa lamang akong pasaway na step-sister na kailangan niyang disiplinahin at kontrolin? Why did his eyes look so pained and protective when he stood between me and Victor?

Biglang kumidlat nang napakalakas kasunod ng malakas na pagkulog.

BOOM!

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa aking dibdib. Sa bawat pagkidlat, bumabalik sa isip ko ang madilim na gabing iyon, ang tunog ng umuungol na gulong ng sasakyan ang basag na salamin, at ang huling sigaw ng aking mga magulang bago sila tuluyang nawala sa akin.

Nagsimulang bumilis ang aking paghinga. Cold sweat dripped down my forehead. Panic attack.

I couldn't breathe. Pakiramdam ko ay sumisikip ang mga pader ng aking kwarto at nilalamon ako ng kadiliman ng nakaraan. I needed air. I needed to feel grounded.

Nang hindi ko na kayang tiisin ang matinding kaba, mabilis kong binuksan ang p***o ng aking kwarto at lumabas sa hallway. Hindi ko alam kung bakit, ngunit ang mga paa ko ay kusa akong dinala patungo sa dulo ng pasilyo, sa tapat ng silid-tulugan ni Lincoln.

Hindi na ako nag-atubiling kumatok. Inilabas ko ang aking lakas at pilit na pinalabas ang boses.

“L-Lincoln…”

Bumukas ang p***o. Nakatayo doon si Lincoln. Wala na siyang suot na suit jacket o kurbata, nakabukas ang unang tatlong pindutan ng kanyang puting dress shirt. At magulo ang kanyang buhok. Nakahawak pa siya sa doorknob nang matigilan siya sa pagkakakita sa akin.

Ang aking mga labi ay nanginginig, at ang aking mga mata ay puno ng hindi mapigil na mga luha.

“Icey?” Kumunot ang kanyang noo, at sa isang iglap, nawala ang malamig na maskara sa kanyang mukha.

Pinalitan ito ng matinding pag-aalala. “What happened? Are you okay?”

“I… I can’t…” nauutal kong sabi habang hawak ang aking dibdib. “Ang aksidente… ang ulan… Lincoln, hindi ako makahinga.”

Bago pa man ako matumba, mabilis na humakbang palabas si Lincoln at hinarang ang kanyang malalaking bisig sa akin. Sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako at pumasok kami sa loob ng kanyang silid, bago mabilis na isinara ang p***o gamit ang kanyang paa.

Inilagay niya ako sa malambot na sofa sa gitna ng kanyang kwarto. Yumuko siya sa harap ko, ang kanyang dalawang kamay ay humawak nang mahigpit ngunit maingat sa aking mga pisngi.

“Look at me, Icey. Look at me,” sabi niya sa akin. Ang boses niya ay malalim, kalmado, at puno ng otoridad na nagpatahimik sa gulo sa aking utak.

“You are safe here. No one is going to hurt you. Breathe, Icey. Breathe with me.”

I looked straight into his hazel eyes. Sa kabila ng kadiliman sa labas, ang mga mata niya ay nagbibigay ng kakaibang liwanag at init. Dahan-dahan kong sinusundan ang kanyang paghinga hanggang sa magsimulang kumalma ang mabilis na tibok ng aking puso.

Nang maayos na ang aking paghinga, pumatak ang isang luha mula sa aking mata patungo sa kanyang kamay.

“Bakit ka bumalik, Lincoln?” bulong ko, ang boses ko ay basag sa lungkot. “Bakit ngayon ka lang bumalik kung kailan wala na sila? Matagal akong nag-isa… matagal kong pinalabas na matapang ako at pasaway para lang hindi nila makitang nasasaktan ako.”

Nanatiling tahimik si Lincoln. Dahan-dahan niyang pinunasan ang luha sa aking pisngi gamit ang kanyang hinlalaki. The tenderness of his touch was almost overwhelming.

“I was away because I had to build enough power to protect this family, Icey,” seryoso niyang bulong. “I thought if I stayed away, you’d be safer. But I was wrong. The moment I heard about the accident, the only thing on my mind was coming back to you.”

Natigilan ako. “To me? How about Derick? How about the company?”

“Derick can take care of himself,” malamig niyang sagot, ngunit may kasamang matinding katapatan. “But you… you were always the person I was worried about. You play the naughty, rebellious girl, Icey. But I see right through you. You’re just a scared little girl who lost everything.”

I clenched my fists and pushed his chest weakly. “I’m not a little girl anymore, Lincoln.”

A faint, breathtaking smile appeared on his lips. “I know you’re not.”

Dito na naging iba ang hangin sa pagitan naming dalawa. Ang matinding tensyon ng galit at bangayan nitong mga nakaraang araw ay napalitan ng isang bawal at matinding atraksyon. His eyes dropped down to my lips before rising back to meet my gaze.

I could feel the heat radiating from his body. His scent dark amber, cedarwood, and rain…was intoxicating.

“Lincoln…” mahina kong pakiusap, hindi alam kung gusto ko siyang itulak o lalapit pa sa kanya.

Inilipat ni Lincoln ang kanyang kamay sa likod ng aking ulo, inilapit ang aking mukha sa kanya. Yumuko siya at inilapat ang kanyang noo sa aking noo. Ramdam ko ang bawat paghinga niya sa aking balat.

“I promised myself I would just be your guardian, Icey Tamarah,” bulong niya sa isang paos at mababang boses. “I promised I would stay in line as your older step-brother. But every time you fight me, every time you push my limits… it takes every ounce of my willpower not to pull you in and never let you go.”

Lumaki ang mga mata ko sa kanyang ipinagtapat. My breath hitched in my throat.

Bago pa man ako makapagsalita, isang malakas na katok ang umalingawngaw sa p***o ng kanyang silid.

“Lincoln? Icey? Nabalitaan ko sa mga guards na dinala rito si Icey. Is everything okay in there?”

Boses iyon ni Derick mula sa labas ng p***o. Tila nagising kami mula sa isang panaginip. Dahan-dahang humakbang pabalik si Lincoln, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin nang may matinding pagnanais at lihim na proteksyon. Inayos niya ang kanyang shirt bago tumingin sa p***o.

“She’s fine, Derick,” malamig na tugon ni Lincoln sa kanyang kapatid. “She just had a nightmare. I’m taking care of it.”

May kaunting katahimikan sa kabilang panig ng p***o bago muling nagsalita si Derick. “Alright… subukan mong huwag siyang sigawan, Lincoln. Good night.”

Narinig namin ang mga yabag ni Derick habang papalayo siya sa hallway.

Naiwan ulit kami ni Lincoln sa loob ng silid. Nabalot kami ng panibagong katahimikan, ngunit sa pagkakataong ito, wala nang galit. May bago nang tulay na nabuo sa pagitan naming dalawa—isang lihim na walang sinuman ang pwedeng makaalam.

Tumayo si Lincoln at kinuha ang isang malambot na blanket mula sa kanyang kama, at maingat itong ibinalot sa aking mga balikat.

“You can sleep here tonight, Icey,” mahinahon niyang sabi. “I’ll stay on the couch next to you. No rules tonight. Just rest.”

Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon mula nang dumating siya sa libing ng aming mga magulang, marahan akong tumango. Umakyat ako sa kanyang malaking kama at humiga sa malambot na unan na amoy na amoy ang kanyang pabango.

Nakatayo si Lincoln sa gilid ng kama, pinagmamasdan ako habang pumipikit ang aking mga mata.

I knew then that my life would never be the same. I was the naughty girl who tried to break all his rules, but tonight, inside the billionaire’s arms and under his roof, I finally found the safety I was searching for.