Chapter 1: The Cold Man Return

ICEY POV

Ang amoy ng basang lupa at ang mabigat na halimuyak ng mga puting rosas ang nagpabigat lalo sa hangin. Patuloy ang pagbuhos ng mahinang ulan, na tila nakikiramay sa pinakamatinding trahedyang sumira sa buong buhay ko.

Dalawang kabaong. Dalawang taong naging mundo ko, ngayon ay wala na.

Nakatayo ako sa harap ng mga sariwang tipak ng lupa, habang hawak ang isang itim na payong. Ang mga kamay ko ay nanginginig sa lamig at matinding dalamhati. Everything happened so fast. One phone call late at night, and just like that, sinabi na lang sa akin na naglaho na ang mga magulang namin dahil sa isang matinding car accident sa kahabaan ng highway.

“Icey…”

Naramdaman ko ang isang marahang tapik sa balikat ko. Lumingon ako at nakita ko si Derick. Ang panga niya ay nag-iigting, at halatang pilit na pinipigalan ang pag-agos ng sarili niyang mga luha. Si Derick Lastimosa—ang isa sa mga step-brothers ko. Nagsisimula pa lang siyang magtayo ng sarili niyang pangalan sa business industry, ngunit sa sandaling ito, mukha rin siyang nawalan ng gabay at napag-iwanan.

“You need to rest, Icey. Kanina ka pa nakatayo diyan. Mababasa ka na ng ulan,” nag-aalalang bulong ni Derick.

Umiling ako nang marahan, hindi inilalayo ang tingin sa mga pangalan ng magulang namin na nakaukit sa marmol. “I’m fine, Derick. Ayoko pang umalis. Kapag umalis ako rito, parang tinatanggap ko na rin na wala na talaga sila.”

“Icey, please. Pagod ka na—”

Hindi na natapos ni Derick ang sasabihin niya nang biglang magbago ang amoy ng hangin. Rumaragasa ang ilang itim na marangyang sasakyan papasok sa pribadong sementeryo. Ang tunog ng mga gulong sa basang daan ay umalingawngaw sa paligid, dahilan para mapalingon ang kakaunting taong natitira sa libing.

Isang convoy ng tatlong itim na SUVs at isang kulay matim na Rolls-Royce Ghost ang huminto hindi kalayuan sa kinaroroonan namin.

Mula sa unahang sasakyan, mabilis na bumaba ang dalawang lalaking naka-suit at may hawak na malalaking itim na payong. Mabilis silang lumapit sa p***o ng Rolls-Royce at binuksan ito.

Unang lumabas ang isang pares ng makinang na Italian leather shoes, kasunod ang mahabang binti ng isang lalaking nag-uumapaw sa kapangyarihan at awtoridad.

Napasinghap ang ilang mga bisita. Kahit ang hangin ay parang naging mas malamig nang tuluyang tumayo ang lalaki.

It was him.

Lincoln Mave Armstrong.

Ang pinakamatandang step-brother ko na matagal na naming hindi nakikita. Ilang taon na ang nakakalipas nang umalis siya papuntang ibang bansa upang hawakan ang sarili niyang business empire. Now, he’s not just any Armstrong—he is a ruthless billionaire CEO. Ang pangalan niya ay katumbas ng takot at respeto sa buong mundo ng negosyo.

Habang naglalakad siya papalapit sa amin, napapalibutan ng kanyang mga bodyguard, mararamdaman mo ang matinding tensyon. Naka-tailored black suit siya, impeccably neat, at walang kahit isang bakas ng emosyon sa kanyang guwapong mukha. His jaw was sharp enough to cut, at ang kanyang mga matang kulay abelyana ay kasinglamig ng yelo.

Naramdaman kong gumalaw si Derick sa tabi ko. Tumingin si Derick kay Lincoln na may halong gulat at bahagyang kaba.

“Lincoln… dumating ka.”

Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Lincoln si Derick. Ang kanyang malamig at matalim na paningin ay direktang nakatutok sa akin.

Habang papalapit siya, pakiramdam ko ay sumisikip ang dibdib ko. Ito ang lalaking kinatatakutan ng karamihan, ang lalaking matagal na nawala sa buhay ko. At ngayon, nakatayo siya sa harap ko, matangkad, matatag, at tila kayang kontrolin ang buong paligid gamit lang ang kanyang presensya.

Tumigil siya ng ilang hakbang mula sa akin. Ang bango ng kanyang mamahaling perfume, a mix of dark amber and cedarwood ay agad na humalo sa amoy ng ulan at rosas.

“Icey Tamarah,” pagtawag niya sa buo kong pangalan.

Ang boses niya ay malalim, baritono, at walang alinlangan.

Iniangat ko ang aking baba at tiningnan siya nang diretso sa mata. Walang urungan. Walang pagpapakita ng kahinaan. Kilala ako bilang isang palaban at pasaway na babae. I refused to let anyone see me break, especially not this billionaire who acted like he owned the world.

“Dumating ka pa talaga,” malamig kong sabi sa kanya. “Matapos ang ilang taong hindi mo pagpaparamdam, ngayon ka pa nagpakita kung kailan wala na sila?”

Nanginig ang labi ko, hindi dahil sa takot kundi dahil sa halo-halong galit, lungkot, at pangungulila.

Tumaas ang isang kilay ni Lincoln. Ang mga mata niya ay bahagyang naningkit habang pinagmamasdan ang mukha ko.

“Watch your tone, Icey. I am still your older brother.”

“Step-brother,” mabilis kong pagwawasto sa kanya. “Hinding-hindi tayo magiging tunay na magkapatid, Lincoln.”

Nakita ko ang mabilis na pagdilim ng kanyang ekspresyon. May kakaibang kislap sa kanyang mga mata isang matinding panganib na tila nagbabala sa akin na huwag siyang susubukan. Ngunit pinalakas ko ang loob ko. I smirked slightly, showing him that I wasn't intimidated by his billionaire status.

“Enough, both of you,” pumasok sa gitna namin si Derick. “Nasa tapat tayo ng puntod ng mga magulang natin. Can we at least keep the peace for today?”

Tumingin si Lincoln kay Derick sa unang pagkakataon. Cold. Dismissive.

“You should wrap things up here, Derick. The media will start swarming this place in fifteen minutes. I don’t want private family matters splashed all over the news.”

Napahigpit ang hawak ni Derick sa payong niya. “Naiintindihan ko. Ako na ang bahala kay Icey—”

“No,” putol ni Lincoln. Ang boses niya ay walang kwenta kung tututulan. “She’s coming with me.”

Biglang tumibok nang mabilis ang puso ko.

“What? No way! Hindi ako sasama sa ‘yo, Lincoln!”

Dahan-dahang lumapit si Lincoln sa akin. Sa bawat hakbang niya, pakiramdam ko ay lalong sumisikip ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Nang makalapit siya, ikinubli kami ng malaking payong na hawak ng kanyang bodyguard mula sa buhos ng ulan.

Yumuko siya nang bahagya para maging pantay ang mukha namin. I could feel the heat radiating from his body despite the freezing rain. His breath fanned across my cheek, sending an involuntary shiver down my spine.

“You don’t have a choice, Icey,” bulong niya sa isang boses na para lamang sa akin. “Our parents are gone. As the head of the Armstrong estate, I am now your legal guardian until you finish your studies. Everything you own, everywhere you go, and every breath you take under that name—it all belongs to me now.”

“You don’t own me!” sigaw ko sa mukha niya, at itinulak ko ang dibdib niya gamit ang dalawa kong kamay.

Ngunit para lang akong tumulak sa isang pader na gawa sa semento. Hindi man lang siya gumalaw. Sa halip, mabilis niyang hinawakan ang pulso ko. His grip was firm, hot, and unbreakable.

“Try me, my naughty little sister,” malamig niyang bulong habang nakatitig sa mga mata ko. “You can act as rebellious as you want, but at the end of the day, you will sleep under my roof. In my arms, if I have to force you.”

Lalong lumaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Ang matinding kaba at kakaibang boltahe ng kuryente ay gumapang sa buong katawan ko mula sa puntong hinawakan niya ang pulso ko.

Tiningnan ko siya nang may matinding galit, ngunit sa ilalim niyon, naroroon ang isang lihim na takot. Lincoln Mave Armstrong was back in my life. And I knew right then and there, my quiet, rebellious world was about to be turned completely upside down.

Seryoso siyang tumingin sa akin bago binitawan ang pulso ko nang marahan. Lumingon siya sa kanyang mga bodyguard.

“Escort her to my car.”