Chapter 4: The Threat And The Shield

ICEY POV

Kinabukasan, naging tila isang gintong kulungan ang buong mansyon.

Pagkababa ko sa kainan para sa almusal, nakatayo sa bawat sulok ng foyer ang mga karagdagang guwardiyang nakaitim. Ang aking mga susi ng kotse ay wala na sa mesa, at ang selpon ko ay pansamantalang pinalitan ng isang bagong yunit na mayroon lamang tatlong nakatagong numero, sina Lincoln, Derick, at ang personal na drayber ng pamilya.

Nakatitig ako sa tasa ng kape habang nakaupo sa mahabang dining table. Sa kabila ng mesa, pormal na nakaupo si Lincoln habang nagbabasa ng panibagong financial report mula sa kanyang tablet. Naka-business suit na naman siya, seryoso at walang kaabu-abong bahid ng kapaguran mula sa nangyari kagabi.

“Kinuha mo ang susi ng kotse ko,” malamig kong pahayag habang inilalapag ang tasa.

“I didn’t just take it. I had your car towed to the garage for scheduled maintenance,” sagot ni Lincoln nang hindi man lang nag-aangat ng tingin. “Starting today, Kuya Bert will drive you to your classes and pick you up directly after.”

“Hindi ako bata, Lincoln!” sigaw ko habang napapahampas ang kamay sa mesa.

Sa gitna ng aming sigawan, pumasok si Derick sa dining hall. May hawak siyang tablet at mukhang abala rin sa kanyang sariling mga proyekto sa negosyo. Tumingin siya sa aming dalawa at bumuntong-hininga.

“Good morning, Icey,” bati ni Derick bago umupo sa tabi ko.

Lumingon siya kay Lincoln. “Lincoln, kailangan mo ba talagang maglagay ng apat na guards sa labas ng kwarto niya? Nagmumukhang preso si Icey sa sarili nating bahay.”

“She acted like a runaway thief last night, Derick,” walang kaabog-abog na sagot ni Lincoln. “Until she learns to respect the rules I set, she will be monitored.”

“Ginagawa mo lang ito dahil gusto mong magpakapangyarihan!” giit ko habang nakatitig nang matalim sa mga mata ni Lincoln. “You don’t care about my safety, care about control!”

Mabilis na tumayo si Lincoln. Ang kanyang presensya ay agad na lumamon sa buong silid. Inayos niya ang kanyang cufflinks bago tumingin sa akin.

“Think whatever you want, Icey. Your driver is waiting outside. Don’t be late for your lecture.”

Nang makalabas si Lincoln, naiwan kami ni Derick. Inabot ni Derick ang isang baso ng juice para sa akin at ngumiti nang marahan.

“Hayaan mo muna siya ngayong araw, Icey. Masyadong mainit ang ulo niya dahil sa mga problema sa kumpanya matapos ang aksidente nina Mama at Papa. Focus on your studies first. Ako na ang bahalang kakausap sa kanya mamaya.”

Tumingin ako kay Derick at tumango nang kaunti. At least with Derick, I felt like someone was actually listening to me.

Pagdating sa unibersidad, kitang-kita ang pagsunod ng drayber sa akin hanggang sa main building ng aking departamento. Nakakapagod at nakakasakal, ngunit pilit kong itinutok ang aking atensyon sa klase.

Gayunpaman, paitaas pa lamang ang araw nang magsimulang magbago ang takbo ng hapon.

Habang naglalakad ako sa hallway patungo sa library matapos ang huling lecture, isang pamilyar na boses ang humarang sa aking daan.

“Well, well, well. Look who’s playing the grieving orphan.”

Lumingon ako at nakita si Victor Corpuz, ang matandang board member at dating matinding kalaban ng aming ama sa negosyo. Kasama niya ang dalawang lalaking naka-suit at may hawak na ilang legal na papeles.

Inayos ko ang aking jacket at tumingin nang malamig sa kanya.

“Mr. Corpuz. Ano’ng ginagawa mo rito sa campus?”

Lumapit si Victor, ang kanyang mukha ay may nakaiiritang ngisi.

“I’m here to deliver a message to you, Icey. Your late father owed my group a massive debt before he died. At ngayong wala na siya, at hawak ng kuya-kuyahan mong si Lincoln ang mga asset, ikaw ang gagamitin naming baraha para makuha ang dapat ay sa amin.”

Bahagyang kumunot ang noo ko, ngunit pinalakas ko ang aking loob. “Wala akong alam sa mga utang ng pamilya namin. Kausapin mo ang mga abogado ni Lincoln.”

Isang hakbang ang ginawa ni Victor papalapit sa akin, at bago ako makaiwas, hinawakan niya nang mahigpit ang aking braso.

“Don’t act tough with me, young lady. Your step-brother thinks he can push us around in the board meetings just because he’s a billionaire now. But if something happens to you—”

“Let go of her hand.”

Ang boses na iyon ay kasing-talim ng isang matalim na kutsilyo.

Mabilis na napalingon si Victor at ang kanyang mga kasama. Mula sa dulo ng hallway, mabilis na naglalakad si Lincoln. Naka-unbutton na ang kanyang suit jacket, ang kanyang mukha ay puno ng matinding galit at panganib na hindi ko pa nakikita kailanman.

Sa kanyang likod ay nakasunod din si Derick, na mabilis na tumakbo papalapit sa akin upang ikubli ako sa kanyang likuran.

“Icey! Are you okay?” tanong ni Derick habang tinitingnan ang braso ko.

Ngunit ang buong atensyon ng hallway ay nakatuon kay Lincoln.

Lumapit si Lincoln sa harap ni Victor. Sa isang mabilis na galaw, hinawakan ni Lincoln ang kurbata ni Victor at isinandal ito nang malakas sa pader ng hallway!

“L-Lincoln! What are you doing?! This is a public university!” nauutal na sigaw ni Victor.

“I don’t give a damn where we are, Victor,” bulong ni Lincoln sa isang boses na nagpalalamig sa buong paligid.

Ang mga mata niya ay tila gustong pumatay. “You touch my sister again, you speak to her again, or you even breath the same air near her… at sisiguraduhin kong wala nang Corpuz Enterprise na matatagpuan sa bansa bukas ng umaga.”

“S-She’s just your step-sister! Wala siyang kinalaman sa board—”

“She is my responsibility!” galit na sigaw ni Lincoln na umalingawngaw sa buong hallway.

Binitawan niya si Victor nang marahas, dahilan para mapaluhod ang matanda sa sahig habang hawak ang kanyang leeg. Tumingin si Lincoln sa mga bodyguard ng lalaki.

“Get him out of here before I lose my remaining temper.”

Mabilis na inakay ng mga kasama si Victor palabas ng gusali, habang ang mga estudyante sa paligid ay tahimik at nakatitig sa nangyari.

Humarap si Lincoln sa akin. Hingal pa rin siya sa matinding galit, ang kanyang mga mata ay mabilis na naglakbay sa buong katawan ko upang suriin kung may sugat o pasa ako.

“Did he hurt you?” tanong niya, ang boses niya ay biglang bumaba at naging paos.

Nakatitig lang ako sa kanya, mabilis ang tibok ng puso ko. For the first time, hindi ko nakita ang kontroladong bilyonaryo, nakita ko ang isang lalaking handang sumira ng mundo para lang protektahan ako.

“I’m… I’m fine,” maikli kong sagot.

Lumapit si Derick at inilagay ang kamay sa balikat ko. “Mabuti na lang at tumawag ang drayber mo nang makitang pumapasok si Victor sa campus. We rushed here immediately.”

Tumingin si Lincoln kay Derick, bago bumalik ang tingin sa akin. Lumapit siya nang napakalapit, hanggang sa maramdaman ko ulit ang init ng kanyang presensya. Inabot ng kanyang malalaking kamay ang aking pulso hindi marahas katulad ng kagabi, kundi may kasamang pag-iingat.

“This is why I set those rules, Icey,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nakatitig nang malalim sa akin. “People out there want to use you to get to me. You think I want to lock you up? I am keeping you close because you are the only weakness I cannot afford to lose.”

Napasinghap ako sa sinabi niya.

Weakness? Ako?

Hindi ako nakapagsalita habang hinila niya ako nang marahan patungo sa kanyang sasakyan, at si Derick naman ay sumunod sa amin upang siguraduhing maayos ang lahat.

Sa loob ng kotse pabalik sa mansyon, nananatiling tahimik si Lincoln, ngunit ang kanyang kamay ay hindi kumalas sa pagkahawak sa aking pulso. At sa unang pagkakataon mula nang mamatay ang aming mga magulang, hindi ko itinulak ang kamay niya palayo.