Chapter 3: Breaking The Rules

ICEY POV

Nakaharap ako sa salamin habang inaayos ang pagkakalagay ng aking dark lipstick. Ang itim na fitted dress na nakasuot sa akin ay maikli at malinaw na nagpapakita ng kurba ng aking katawan. Kinuha ko ang aking leather jacket at dahan-dahang binuksan ang p***o ng kwarto. Npatingin ako sa malaking wall clock na nasa may fully glass wall.

Oras: 7:45 PM.

Lampas na sa pitong oras na curfew na ibinigay ni Lincoln.

Bawat hakbang ko sa makintab na marbol ng ikalawang palapag ay tinitiyak kong walang gaanong ingay. Ngunit bago pa man ako makarating sa tuktok ng malaking hagdan patungo sa foyer, narinig ko ang boses ni Derick mula sa maliit na opisina sa hallway.

“Icey?”

Lumingon ako at nakita si Derick na lumabas ng p***o. Nakasuot siya ng salamin at hawak ang ilang gawaing documents para sa kanyang bagong negosyo. Napatingin siya sa aking kasuotan at kumunot ang kanyang noo sa pagtataka at pag-aalala.

“Saan ka pupunta? Gabi na, at kakasabi lang sa atin ni Lincoln tungkol sa curfew,” tanong niya sa mahinahong boses.

Pumewesto ako at ngumiti nang bahagya.

“Lalabas ako, Derick. Meeting up with some friends. Kailangan kong huminga. Masasakal ako kapag nagmukmok lang ako rito.”

Bumuntong-hininga si Derick at lumapit sa akin. “I know it’s hard, Icey. Pero galit si Lincoln. Kararating lang din niya mula sa opisina at nasa main study room siya ngayon. Kapag nahuli ka niyang lumalabas nang ganitong oras—”

“Wala akong pakialam sa galit niya,” mabilis kong putol. “Hindi ko siya tatay, at lalong hindi ko siya amo. Bakit, pipigilan mo rin ba ako?”

Tumingin si Derick sa akin nang may halong pag-unawa at kaunting pag-aalangan. “Hindi kita gustong kontrolin, Icey. Nag-aalala lang ako sa ‘yo. At ayokong mag-away kayo ni Lincoln. But… if you really need to get out, use the side entrance. Huwag sa main door dahil naroon ang mga guards niya.”

Bahagyang lumambot ang mukha ko. Sa kabila ng lahat, si Derick talaga ang mas madaling lapitan. “Thanks, Derick. I won’t be late.”

Mabilis akong bumaba gamit ang side stairs at mabilis na nakalabas sa glass door patungo sa malawak na garage area. Nakaparada doon ang aking pulang sports car na mabuti na lamang at hindi pinalitan o itinago ni Lincoln. Pumasok ako sa loob, pinaandar ang makina nang buong lakas, at mabilis na pinatakbo ang sasakyan lampas sa bakod ng mansyon bago pa man ako maharang ng mga guwardiya.

Ang Sweet Pain ay isa sa mga pinakasikat at eksklusibong underground club sa lungsod. Ang malakas na bass ng musika, ang makukulay na strobe lights, at ang amoy ng mamahaling alak ay agad na lumamon sa akin pagpasok ko.

Umupo ako sa VIP bar counter at umorder ng matapang na tequila shot. Here, I didn't have to be the grieving daughter or the controlled step-sister. Here, I was just Icey—rebellious and free.

“Another shot, please,” utos ko sa bartender matapos kong mabilis na inumin ang ikatlong baso.

“Masyadong mabilis ang tagay mo, Miss Vergara.”

Isang pamiliar na boses ang narinig ko sa aking tabi. Lumingon ako at nakita si Enzo, isang kilalang spoiled heir ng isa pang malaking kumpanya at dating kakilala sa mga party. Lumapit siya at ipinatong ang kanyang kamay sa sandalan ng aking bar stool.

“Balita ko, bumalik na ang bilyonaryo mong step-brother,” nakangising sabi ni Enzo habang pinagmamasdan ang maikli kong damit. “And yet, here you are, looking like a total mess.”

Inirapan ko siya at ininom ang panibagong shot. “Wala akong pakialam sa kanya. And keep your hands to yourself, Enzo.”

“C’mon, Icey. I heard you’re all alone now. You need someone to comfort you,” bulong niya habang mas lumalapit sa akin, ang kanyang daliri ay nagtangkang humawak sa aking balikat.

Tatabigin ko na sana ang kamay niya nang biglang magbago ang buong kapaligiran sa loob ng club.

Nagkaroon ng mabilis na katahimikan sa paligid ng bar area. Ang malakas na musika ay tila nawalan ng sigla nang pumasok ang apat na malalaking lalaking naka-black suit. At sa gitna nila, naglalakad nang may mabigat at nakatatakot na presensya ang isang lalaki.

Lincoln.

Naka-unbutton na ang itim niyang suit jacket, nakatupi ang sleeves ng kanyang puting dress shirt hanggang sa siko, at ang kanyang dark silk tie ay bahagyang nakaluwag. His hair was slightly tousled, but his expression was purely lethal. Ang kanyang mga mata ay deretsong nakatutok sa kamay ni Enzo na malapit sa aking balikat.

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Paano niya ako nahanap nang ganito kabilis?

Sumugod ang dalawa sa mga bodyguard ni Lincoln at mabilis na inilayo si Enzo sa akin. Napa-atras si Enzo sa gulat at takot nang makilala kung sino ang nakatayo sa harap niya.

“M-Mr. Armstrong!” utal na sabi ni Enzo, namumutla ang mukha. “I..I was just talking to her—”

“Get out of my sight before I ruin your father’s company by tomorrow morning,” malamig at walang emosyong sabi ni Lincoln.

Hindi na nagdalawang-isip si Enzo. Mabilis siyang patakbong lumayo kasama ang kanyang mga kaibigan.

Naiwan kami ni Lincoln sa harap ng bar. Tumingin ako sa kanya nang may halong gulat at matinding galit upang itago ang kaba sa aking dibdib.

“Sino ang nagbigay sa ‘yo ng karapatang pumasok dito at paalisin ang mga tao sa paligid ko?!”

Dahan-dahang lumapit si Lincoln. Ang amoy ng alkohol mula sa aking labi at ang kanyang mamahaling scent ay naghalo sa hangin. Inabot niya ang aking braso at itinayo ako mula sa bar stool.

“I told you, Icey. Rule Number One: Seven PM curfew. It’s almost ten,” bulong niya, ang kanyang boses ay may halong matinding pagpipigil ng galit.

“I don’t care about your f

Nang hindi ako huminto sa pagtatalak, biglang yumuko si Lincoln at mabilis akong binuhat nang parang karga ng isang sako sa kanyang balikat!

“Lincoln! Bitiawan mo ako! Isinusumpa kita, ibaba mo ako!” sigaw ko habang pinupukpok ng dalawa kong kamao ang kanyang matigas na likod.

Walang pakialam si Lincoln sa pagwawala ko o sa tingin ng mga tao sa club. Mabilis siyang naglakad palabas ng establishment habang mahigpit ang hawak ng kanyang kamay sa aking mga hita upang hindi ako makawala.

Ibinaba niya ako nang marahan ngunit mabilis sa backseat ng kanyang sasakyan at agad siyang pumasok sa tabi ko, bago ibinagsak ang p***o.

Pumuwesto ako sa kabilang sulok ng upuan, mabilis ang paghinga at galit na galit na nakatitig sa kanya. “You are a monster!”

Hindi siya kumibo hanggang sa makarating kami sa mansyon. Walang nagsasalita sa aming dalawa sa buong biyahe. Pagkarating sa bahay, hinila niya ako paitaas patungo sa kanyang malaking study room at ibinagsak ang p***o.

Inilagay niya ang dalawa niyang kamay sa sandalan ng pintuan, ikinulong ako sa pagitan ng kanyang mga bisig. Ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lamang mula sa akin. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga at ang matinding tensyon na pumapalibot sa amin.

“You broke the rule on your very first night, Icey Tamarah,” bulong niya, ang mga mata ay nakatitig sa aking mga labi na may itim na lipstick.

I raised my chin, my eyes flashing with fire.

“And I will break it again tomorrow, and the day after that. Matatalo ka lang, Lincoln.”

A dark, dangerous smile formed on his handsome face. Dahan-dahan siyang yumuko hanggang sa ang kanyang bibig ay umabot sa gilid ng aking tainga.

“Then I guess I have no choice but to punish you myself,” bulong niya sa isang paos na boses na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan. “Starting tonight… you won’t leave this house without my permission.”