Chapter 2: His Iron Rules

ICEY POV

Ang bawat patak ng ulan sa salamin ng itim na Rolls-Royce Ghost ay tila ritmo ng isang mabigat na parusa. Nakatitig lang ako sa labas habang mabilis na binabaybay ng sasakyan ang daan patungo sa pribadong komunidad kung saan nakatayo ang mansyon ni Lincoln.

Sa katabi kong upuan, nakaupo ang bilyonaryo. Naka-de-quatro siya habang seryosong nagbabasa ng ilang babasahin sa kanyang iPad. Para bang wala siyang kasamang tao sa loob ng kotse. The heavy silence between us was suffocating. His presence alone swallowed all the air in the room.

Hindi ko na napigilang hindi magsalita.

“I have my own apartment near my university, Lincoln. I don’t need to stay in your f

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin mula sa screen ng kanyang iPad.

“Your apartment lease has been canceled. Your belongings are already packed and delivered to the estate.”

Lalong uminit ang ulo ko. I clenched my fists until my knuckles turned white.

“What?! Wala kang karapatang pakialaman ang buhay ko! Who gave you the permission to touch my things?”

Dito na siya dahan-dahang humarap sa akin. Inilapag niya ang iPad sa kanyang kandungan at tinitigan ako nang may malamig at nakakakilabot na mga mata.

“I don’t need permission, Icey,” boses niya na kasinglamig ng yelo. “I am your guardian now. As long as you carry the name Vergara-Armstrong and as long as I am paying for your tuition, your life belongs under my supervision.”

“Hindi ako puppet na pwede mong kontrolin!” halos pasigaw kong banta. “I am nineteen! I can take care of myself!”

A faint, dangerous smirk touched the corner of his lips. “Nineteen, yet you still throw tantrums like a spoiled child. You think you’re so brave, Icey. But out there, without my protection, the media and our family’s business rivals will eat you alive.”

Bago pa ako makasagot, dahan-dahang huminto ang sasakyan. Bumukas ang malaking reinforced iron gate at pumasok kami sa isang napakalawak na bakuran. Sa gitna niyon ay nakatayo ang isang modernong tatlong-palapag na mansyon na gawa sa salamin, itim na marmol, at bakal. It was stunning, minimalist, and deeply intimidating—just like its owner.

Bumaba ang bodyguard at binuksan ang p***o. Unang bumaba si Lincoln, at bago pa man ako makaisip ng paraan para tumakbo, hawak na niya nang mahigpit ang siko ko para alalayan o mas tamang sabihing kaladkarin ako pabalik sa loob.

Papasok pa lang kami sa grand foyer nang buksan ng mga kasambahay ang p***o habang nakatungo ang kanilang mga ulo.

“Welcome home, Sir Lincoln, Miss Icey,” bati ng isang matandang babae na tila ang head housekeeper.

Sa di-kalayuan sa living room, nakatayo si Derick. Nakapalit na ito ng simpleng white shirt at dark jeans, hawak ang isang tasa ng kape. Kakarating lang din niya gamit ang sarili niyang sasakyan.

“Naayos ko na ang mga gamit mo sa kwarto mo sa second floor, Icey,” salubong ni Derick sa akin, may simpleng ngiti upang pagaanin ang matinding tensyon. “If you need anything, my room is right across the hall.”

Lalapit sana ako kay Derick upang humingi ng kahit kaunting kapanatagan, ngunit mabilis na humarang ang matangkad na katawan ni Lincoln sa gitna namin.

“Derick, don’t pamper her,” utos ni Lincoln habang matiim siyang nakatitig sa akin. “She needs to learn her boundaries.”

Kumunot ang noo ni Derick. “Lincoln, bago pa lang tayong galing sa libing. Pwede bang huwag mo munang higpitan nang ganyan si Icey? She’s grieving.”

“And that grief will turn into reckless behavior if left unchecked,” malamig na sagot ni Lincoln.

Tumingin si Lincoln pabalik sa akin, ang kanyang mga mata ay parang kumikilatis sa bawat galaw ko.

“Here are the rules in this house, Icey Tamarah. Listen very carefully because I won’t repeat them.”

Tumaas ang kilay ko. I crossed my arms over my chest and glared at him with pure defiance. “And what if I don’t follow your stupid rules?”

Isang hakbang ang ginawa ni Lincoln palalapit sa akin. Ramdam ko ang pagtaas ng tensyon sa buong paligid.

“Rule Number One, Curfew is at exactly seven in the evening. Beyond that, the gates will be locked, and your allowance will be frozen,” panimula niya. “Rule Number Two, No unapproved guests, especially men. Rule Number Three, You will report your whereabouts to my driver every single hour when you’re at the university. And Rule Number Four…”

Lumapit pa si Lincoln nang lalo, hanggang sa ilang pulgada na lang ang distansya ng mukha niya sa akin. “...you do not push my patience. You play the naughty girl outside, but inside this house, you obey me.”

I chuckled mockingly right in his face.

“You’re delusional, Lincoln Mave. You think a few stupid rules can chain me down? Subukan mo akong ikulong dito, at titingnan natin kung sino ang unang susuko sa atin.”

Naalala ko kung bakit ako tinawag na naughty ng lahat. I was stubborn. I was unpredictable. No man, not even a billionaire step-brother could put a leash on me.

Nakita ko ang bahagyang pag-igting ng panga ni Lincoln. Sa halip na magalit, may lumabas na masalimuot na kislap sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang inabot ang ilang hibla ng buhok ko at isinuksok ito sa likod ng tainga ko. Ang lamig ng kanyang mga daliri sa balat ko ay nagdulot ng kakaibang kuryente na bumaon hanggang sa kaibuturan ng puso ko.

“I like a challenge, Icey,” bulong niya, ang kanyang boses ay naging paos at mababa. “Show me what you’ve got. But remember… every time you break a rule, there will be a punishment.”

Napalunok ako. Hindi ko ipinakitang naapektuhan ako sa sinabi niya, ngunit mabilis ang tibok ng dibdib ko.

“Whatever,” padabog kong sabi habang iniiwas ang mukha ko mula sa kamay niya.

Lumingon ako kay Derick. “Salamat, Derick. Aakyat na ako sa kwarto ko.”

Mabilis akong tumalikod at umakyat sa hagdan patungo sa ikalawang palapag. Bago ako makaliko sa hallway, narinig ko pa ang mahinang pag-uusap nina Derick at Lincoln sa ibaba.

“You’re being too hard on her, Lincoln. Hindi siya isa sa mga kumpanya mo na pwede mong idikta at kontrolin,” seryosong sabi ni Derick.

“She’s not a company, Derick,” malamig na tugon ni Lincoln. “She’s much more dangerous than that. At kung hindi ko siya hahawakan nang mahigpit, magpapadala siya sa sarili niyang galit.”

Pumasok ako sa kwarto ko at ibinagsak ang p***o.

Ang kwarto ay napakalaki at napakagara, may sariling balcony na nakatapat sa malawak na garden sa ibaba. Ang lahat ng mga gamit ko mula sa lumang apartment ko ay naroon na nga, maayos na nakaimpake sa sulok.

Napaupo ako sa gilid ng napakalaking kama at napahawak sa aking mukha. Ang lahat ng nangyari ngayong araw ang libing ng mga magulang namin, ang biglaang pagbabalik ni Lincoln, at ang kakaibang nararamdaman kong tensyon sa tuwing malapit siya—ay masyadong mabigat para sa akin.

Ngunit hindi ako iiyak. Hindi ako magpapatalo.

Tumingin ako sa oras sa aking cellular phone. It was already six in the evening.

Naisip ko ang sinabi ni Lincoln tungkol sa pitong oras na curfew. Isang nakakalokong ngiti ang unti-unting gumuhit sa mga labi ko.

You want to play rules, Lincoln Mave Armstrong? bulong ko sa sarili ko. Then let’s see how you handle a broken rule on your very first night.

Mabilis akong pumunta sa closet, nagpalit ng isang maikling fitted black dress, at kinuha ang aking leather jacket. Handa na akong patunayan sa bilyonaryong iyon na walang sino man ang pwedeng magmay-ari sa akin.