BILLIONAIRE 5

Althea’s POV

Ang pabalik na biyahe patungo sa aming bahay ay parang isang panaginip kung saan hindi ako makagising. Ang utak ko ay gumagana sa maximum speed, kinakalkula ang bawat anggulo ng kabaliwang gagawin ko.

Pumasok ako sa abandonadong kuwarto ni Ariana. Amoy ng kanyang paboritong Jasmine and Rose perfume pa rin ang hangin. Lumapit ako sa kanyang malaking dressing table at inilapag ang aking bag.

Hinarap ko ang salamin.

Dahan-dahan kong tinanggal ang aking malaking salamin sa mata. Ang malabo kong paningin ay unti-unting nasanay sa liwanag. Inalis ko ang tali ng aking buhok, pinabayaan itong bumagsak sa aking mga balikat.

Mula sa drawer, kinuha ko ang contact lenses ni Ariana at isinuot ito sa aking mga mata. Sumunod ay ang heavy makeup ang dark eyeliner, ang contoured blush, at ang kanyang signature bold red lipstick. Sa bawat pag-stroke ng brush sa aking mukha, nararamdaman ko ang dahan-dahang pagkawala ng pagkatao ni Althea. Ang simpleng, mabait, at mahiyain na Althea ay itinutulak ko sa pinakamalalim na bahagi ng aking puso.

Inilabas ko mula sa garment bag ang bridal gown na iniwan ni Ariana isang napakagandang strapless lace gown na may libu-libong maliliit na kristal, na idinisenyo ng isang sikat na French designer. Isinuot ko ito. Sakto ang sukat. Magkambal nga kami.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Ang nakatayo doon ay hindi na si Althea Hernandez na nagtatrabaho sa coffee shop. Ang nakatayo doon ay si Ariana Hernandez ang maganda, maarte, at arroganteng bride ni Alfredo Salzuelo.

"Kaya mo 'to, Althea..." bulong ko sa aking sarili, ngunit nanginginig ang aking mga labi. "Para kay Papa. Para sa buhay ni Papa."

Pumikit ako nang mariin at inensayo ang boses at gestures ni Ariana.

"I’m Ariana," subok kong magsalita gamit ang maarteng tono ng aking kapatid. "I'm the bride. I get whatever I want."

Natawa ako nang maikli at may halong pait. Diyos ko, mukha akong tanga. Pero kailangan kong panindigan ito. Kapag nalaman ng pamilya Salzuelo na hindi ako si Ariana bago pa man malagdaan ang marriage contract at mailabas ang pera para sa ospital ni Papa, mawawasak ang lahat.

Kinabukasan, lumapag ang isang itim na Rolls-Royce sa tapat ng aming bahay. Isang lalakeng nakasuit ang personal assistant ni Alfredo ang bumaba at pinagbuksan ako ng p***o.

"Good morning, Miss Hernandez. I am Mark, Mr. Salzuelo's secretary. It's time to go to the cathedral," malamig na bati nito.

Tumingin ako sa kaniya gamit ang matapang na titig ni Ariana. " what took you so long? Pinaghintay niyo ako," maarte kong sabi, pilit na ginagaya ang ugali ng kapatid ko.

Bahagyang nagulat ang assistant ngunit mabilis din itong nakabawi at yumuko. "My apologies, Miss Hernandez. Please, step in."

Pumasok ako sa loob ng luxury car. Habang tumatakbo ang sasakyan patungo sa Manila Cathedral kung saan gaganapin ang kasal, ramdam ko ang napakasabilis na pagtibok ng aking puso. Ang mga kamay ko na nakapatong sa aking gown ay basang-basa ng malamig na pawis.

Ito na 'to. Wala nang atrasan. good luck Althea ayyy! maliiii! Ariana.

Nang makarating kami sa simbahan, binuksan ang malalaking pintuan nito. Napakaraming bisita mula sa high society, mga tagapag-ulat mula sa media, at mga mamahaling palamuti na bulaklak. Sa dulo ng mahabang aisle, nakatayo ang isang lalaki.

Si Alfredo Salzuelo. jusko po! itong Alfredo parang military army huhu sana walang honeymoon I'm not ready sa ganon huhu.

Nakatayo siya doon, nakasuot ng napakalinis at mamahaling black tuxedo. Matangkad, may malapad na balikat, at may mukhang tila ba inukit ng mga diyos mula sa pinakamatigas na marmol. Ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay pabalik, at ang kanyang mga mata mga matang kulay abong parang bagyo ay direktang nakatutok sa akin habang dahan-dahan akong naglalakad patungo sa kanya.

Napalunok ako. Tama ang balita. Napakatindi ng kanyang aura. Parang pinalilibutan siya ng isang invisible na pader ng yelo at panganib.

Nang sa wakas ay makarating ako sa tapat ng altar, dahan-dahang itinaas ni Alfredo ang aking veil.

Lumalabas ang aming mga hininga sa gitna ng malamig na hangin ng cathedral. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin upang magbigay ng tradisyunal na halik sa pisngi bago magsimula ang seremonya.

Ngunit habang nakalapit ang kanyang labi sa aking tainga, narinig ko ang kanyang mababa, malamig, at may halong laro na bulong na nagpatigil sa ikot ng mundo ko:

"You have very pretty eyes, Althea. But you should have cleaned the coffee stain under your fingernails before trying to play your sister's game."

Nanigas ang buo kong katawan. Ang aking mga mata ay napadilat sa matinding gulat habang dahan-dahan siyang lumalayo at tumitingin sa akin gamit ang isang nakamamatay na ngiti.

Alam niya.

Alam niya mula pa sa simula na hindi ako si Ariana. NO! alam kong hindi niya alam at hindi niya ako kilala kailangan mong maging in-character Althea, huhu good luck girl kinakabahan ako sayo!.