Masuk
“Tell me… ang lahat ba ng panahon na magkasama tayo…”
“Ang lahat ng mga pangako mo…” “Ang lahat ng matatamis na salitang binitawan mo sa akin ay kasinungalingan lang ba lahat?” Halos magkaroon ng bara ang lalamunan ni Jasmine habang nakatitig sa asawa niya. For three whole years ay naging mabuti siyang asawa. For three whole years ay pinagtiisan niya lahat at sinunod ang lahat ng sinabi nito sa kaniya. Ipinaramdam din naman nito ang pagmamahal na akala niya totoo at tunay pero hindi naman pala. Ngayon ay nalaman niya ang totoo. She was never his wife. Their marriage was fake. Her whole life was fake. Hilam na ang mga mata niya sa luhang nakatingin dito. Ang mga mata nitong dating puno ng pagmamahal na nakatitig sa kaniya, ngayon ay wala pawang poot at pandidiri ang nakapaloob. Ayaw niyang maniwala, hindi niya gustong paniwalaan ang lahat pero halos sampalin na siya ng katotohanan. Nahuli niyang may babae ito. Hindi lang basta babae kundi ito ay ang kapatid niya mismo. Ang pinaka worst? Alam ng mga magulang nila ang tungkol sa relasyon ng dalawa pero walang naglakas ng loob na sabihin sa kaniya ang totoo. Wala sa kanila ang concern sa nararamdaman niya. Nagpakasal sila pero peke pala ang kasal nila at hindi rehistrado. Naniwala siya sa lahat ng kasinungalingan nito, pinaniwala siya nito sa mga bagay na kailanman ay hindi pala totoo. Maging ang vitamins na binigay nito sa kaniya claiming na makakapagpataas ito ng chance para mabuntis siya but it turns out, it was not a vitamin instead a contraceptive pills. Kung hindi niya pa nalaman ang totoo, kailan nito iyon balak sabihin sa kaniya? Hanggang kailan nito gustong paglaruan siya? Sobrang bigat ng dibdib ni Jasmine. Halos mamanhid ang buong katawan niya. Pakiramdam niya ay mga pako at matutulis na kutsilyo ang tumatarak sa dibdib niya sa tuwing hihinga siya. Why? Iyon ang nag-iisang tanong sa isip niya. Wala naman siyang ginawang masama, wala naman siyang inagrabyado at higit sa lahat, sinunod niya rin naman ang lahat ng gusto ng sarili niyang pamilya pero sa huli pinagkaisahan pa rin siya ng mga ito. Wala man lang katiting na pagsisi ang nakapaskil sa mukha nito, kahit katiting lang wala talaga. O kahit guilt man lang sana. “Tutal alam mo naman na ang totoo, bakit hindi mo na lang tanggapin ang lahat Jasmine?” Tanong nito sa kaniya na puno ng pang-uuyam. Hindi niya akalaing magiging ganito kawalang puso si Brandon sa kaniya. Hindi niya akalaing magiging ganito kalamig ang asawa niyang ginawa na niyang halos mundo at buhay niya. Walang tigil ang pagpatak ng kanyang mga luha. Hindi na niya alam kung may lakas pa ba siyang pakinggan ang mga susunod na sasabihin nito. No. Napailing siya. Kung panaginip lang ang lahat ng ito, sana ay magising na siya. Hindi na niya gusto pang magtagal sa panaginip na iyon. “Ano pa bang gusto mong sabihin ko?” Narinig na naman niya ang boses nito. “Gusto mo bang sabihin ko sayo na walang araw na hiniling ko na sana ay ikaw na lang si Graciela?” Kasunod nito ay ang pag-ismid. “Huwag na tayong maglokohan pa rito Jasmine. Maybe this is the time na maghiwalay na tayo at tapusin ang walang kwenta at pekeng relasyon na ito.” Those words came to her like a knife. He was so ruthless and heartless. Walang kwenta? Walang kwenta lang ba ang tatlong taon na pinagsamahan nila? Walang kwenta lang ba ang lahat ng iyon talaga? Ganun na lang ba iyon kabilis itapon? Napahigpit ang kuyom ng dalawang kamay ni Jasmine. Halos manghina na siya dahil sa sakit pero nagawa niya pa ring manatili sa harap nito kahit na durog na durog na siya. Kung inaakala nitong uupo lang siya pagkatapos niyang malaman ang totoo, nagkakamali ito. Kung inaakala nitong basta na lang niyang tatanggapin ang lahat, isang kalokohan iyon. “I can destroy you…” apat na salita ngunit puno ng diin at poot habang nakatingin sa lalaking minsan na niyang minahal ng sobra. Kitang-kita niya kung paano gumalaw ang mga muscles nito sa mukha at kung paano napuno ng poot ang mga mata nito. Inisang hakbang nito ang distansiya sa pagitan nila at biglang itinaas ang kamay para sakalin siya. Namilog ang mga mata niya at mabilis na napahawak sa kamay nitong nakahawak sa leeg niya. Hindi siya makahinga at halos maubusan na siya ng hininga. Ang mga mata nito ay namumula sa galit at tila walang balak na tigilan siya. Unti-unti na rin siyang nilalamon ng takot para sa sarili niya. Nang malapit na siyang maubusan ng hininga ay bigla na lang niyang itinaas ang isa niyang paa at sinipa ang gitnang bahagi ng katawan nito. Lumuwag ang hawak nito sa leeg niya at nagkaroon siya ng pagkakataon na umatras at tumakas. Ito ang unang pagkakataon na naging bayolente si Brandon sa kaniya. Alam niya sa sarili niyang may darkside ito pero hindi niya naman iyon nakita pa kaya ayos lang sa kaniya. May mangilan-ngilan na siyang naririnig noon patungkol rito ngunit hindi niya pinapansin ang mga iyon dahil masyado siyang bulag sa pagmamahal niya rito pero sa mga oras na iyon ay wala siyang ibang gustong gawin kundi ang tumakas at makalayo. “Damn it! You wench! Come back here!” Puno ng galit na sigaw ni Brandon sa kaniya ngunit hindi niya ito pinansin at tuloy tuloy na naglakad palabas kahit na nag-uumpisa ng manginig ang mga tuhod niya at nanghihina. Instinct na niya mismo ang nagsasabi na kailangan niyang makaalis doon dahil kung hindi ay baka… Napakagat labi siya. Ang mga salitang binitawan niya kanina ay naging dahilan para ma-provoke ito to the point ba halos patayin na siya nito sa sakal. Mabilis siyang nakalabas ng mataas na gate at nagmamadaling tumakbo. Pero dahil nanginginig ang mga tuhod niya ay bumagsak siya sa daan. Sinubukan niyang muling tumayo pero… Ayaw gumalaw ng mga paa niya. “Ano ba!” Nanginginig na ang boses niyang usal habang pauulit-ulit ba pinupukpok ang mga paa niya pero parang namanhid na ito. Ang kanyang mga mata ay nag-umpisa ng magtubig at bago pa siya makagalaw, bigla na lang may humablot ng buhok niya at wala siyang nagawa kundi ang mapasigaw sa sakit dahil parang hihiwalay na ang anit niya mula sa ulo niya. “You wench! Sa tingin mo ba ay makakatakas ka sa akin?! Anong karapatan mo para pagbantaan ako huh?!” Dumadagundong ang sigaw nito. The next thing she knew, she was dumped. Sa gilid ng kalsada habang naghihingalo. She was barely breathing. Ni halos hindi na niya maimulat pa ang kanyang mga mata. Why? Ito na ba ang katapusan niya? Ganito na ba talaga kalupit ang mundo para sa kaniya? If only, if only she has a chance to make him regret what he did to her. If only, she still has time. She will make him fall and beg for her mercy. If only she had a chance. If only… Her senses slowly fading away. Is this where she dies?Nang marinig ni Jasmine ang mga salitang iyon ay parang tinamaan siya ng kidlat. Akala niya ay nakaligtas na siya mula sa kamatayan pero heto at mukhang mamamatay din siya.Hindi siya makagalaw, halos mamanhid ang buong katawan niya. Hindi niya namalayang napatawa na pala siya sa harap ng mga ito.Kaagad namang nagsalubong ang mga kilay ni Theo nang makita niya ang babae na nakasalampak sa harapan niya. Para itong nababaliw, ngunit ang mga mata nito ay walang emosyon. Hindi ito tumatawa dahil masaya ito o nahuli, there was more he was sure.Nagtagis ang mga bagang niya. Sa totoo lang, simula nang magising ito ay sinabihan na niya si Jax na paalisin na ito pero hindi siya nito pinakinggan. Hanggang sa mga oras na iyon ay wala pa rin siyang tiwala rito kahit na gaano pa kaamo ang mukha nito. Those type of face can be deceiving sometimes.“I… I just want to live…” mahina nitong bulong na ikinakunot ng noo niya lalo. “Ano bang nagawa kong mali para, para maranasan ko ang lahat ng ito?”Pa
Halos dalawang linggo simula nang magising si Jasmine. Dalawang linggo na. Medyo naging maganda na ang pakiramdam niya. May ilang pasa pa ring hindi gumagaling sa katawan niya pero ang mahalaga ay nakakalakad pa rin naman siya.Sa dalawang linggong iyon ay hindi na niya muling nakita pa ang lalaking nagpakilalang si Jax. Malawak ang bahay kung nasaan siya at napansing niyang matataas ang mga pader na nakapalibot dito na para bang takot ang mga itong makita sila ng ibang tao.Idagdag pa na napansin niya ang ilang lalaking palakad-lakad sa paligid, tila nagbabantay.Bukod pa doon, sa tuwing nasa loob siya ng kanyang silid pakiramdam niya ay palaging may nanonood sa kaniya. Hindi niya alam kung guni-guni niya lang ba iyon o ano.Hanggang sa mga oras na iyon ay hindi niya pa rin alam kung ano ang magiging susunod na hakbang niya. Hindi niya alam kung anong gagawin niya.Hindi na siya pwedeng bumalik pa sa bahay nila dahil anong gagawin niya doon? Magpapakamatay?Kung nagawa nila noon na g
Akala ni Jasmine ay hindi na siya muling gigising pa. She thought she was dead ngunit buhay pa pala siya. Nang muli niyang imulat ang kanyang mga mata ay ang puting kisame ang una niyang nakita.A faint smile curved into her dry and pale lips. Ang kanyang mga mata ay naging malamig at napuno ng poot. Those bastards, they tried to kill her. Ni hindi man lang pinigilan ng mga magulang niya si Brandon. They really want her dead.What a shame.Akala niya ay doon na lang matatapos ang buhay niya, but God gave her another chance at sinisiguro niyang hindi niya na sasayangin pa ang pagkakataong iyon.Ilang sandali pa ay bigla na lang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babae na naka uniform, hindi pang nurse kundi pang kasambahay na medyo ipinagtaka niya.Nagulat ito nang makitang gising na siya. “May masakit pa ba sa inyo Miss?” tanong nito ng makalapit ito sa kaniya.Pinakiramdaman niya ang sarili niya. Masakit pa rin ang katawan niya at halos hindi niya pa rin maigalaw ang katawan niya p
“What is it?” Walang emosyon ang mukha ni Theo habang nakatingin sa mga tauhan niya.“We found someone sir.” sagot ng isa na ikinakunot lang niya ng kanyang noo.Ipinilig niya ang kanyang ulo at tinalikuran ang mga ito. “Wasting my time just for that?” Inis na tanong niya at humakbang ngunit nakakadalawang hakbang pa lang siya nang narinig niya ang sigaw ni Jax sa likod niya.“She’s still alive! We can still save her!”Napahinto siya sa paglalakad at nilingon ito. “Are you out of your mind? Kailan ka pa nagkaroon ng pakialam sa ibang tao? And we are too busy—”“Kunin niyo siya at dalhin sa ospital!” Sigaw ni Jax sa mga kasamahan at ni hindi siya pinansin.Kaagad na napakuyom ang mga kamay ni Theo. Kailan pa siya nito pinangunahan? For pete’s sake, hindi iyon ang ipinunta nila doon.Sinundan niya ng tingin ang mga tauhan niya samantalang siya ay nanatili sa kung saan siya nakatayo. Ang kanyang mukha ay madilim at walang ekspresyon.Para sa kanya, walang dapat masayang na kahit ilang mi
“Tell me… ang lahat ba ng panahon na magkasama tayo…”“Ang lahat ng mga pangako mo…”“Ang lahat ng matatamis na salitang binitawan mo sa akin ay kasinungalingan lang ba lahat?”Halos magkaroon ng bara ang lalamunan ni Jasmine habang nakatitig sa asawa niya. For three whole years ay naging mabuti siyang asawa. For three whole years ay pinagtiisan niya lahat at sinunod ang lahat ng sinabi nito sa kaniya.Ipinaramdam din naman nito ang pagmamahal na akala niya totoo at tunay pero hindi naman pala.Ngayon ay nalaman niya ang totoo. She was never his wife. Their marriage was fake. Her whole life was fake.Hilam na ang mga mata niya sa luhang nakatingin dito. Ang mga mata nitong dating puno ng pagmamahal na nakatitig sa kaniya, ngayon ay wala pawang poot at pandidiri ang nakapaloob.Ayaw niyang maniwala, hindi niya gustong paniwalaan ang lahat pero halos sampalin na siya ng katotohanan.Nahuli niyang may babae ito. Hindi lang basta babae kundi ito ay ang kapatid niya mismo. Ang pinaka worst







