ログインAkala ni Jasmine ay hindi na siya muling gigising pa. She thought she was dead ngunit buhay pa pala siya. Nang muli niyang imulat ang kanyang mga mata ay ang puting kisame ang una niyang nakita.
A faint smile curved into her dry and pale lips. Ang kanyang mga mata ay naging malamig at napuno ng poot. Those bastards, they tried to kill her. Ni hindi man lang pinigilan ng mga magulang niya si Brandon. They really want her dead. What a shame. Akala niya ay doon na lang matatapos ang buhay niya, but God gave her another chance at sinisiguro niyang hindi niya na sasayangin pa ang pagkakataong iyon. Ilang sandali pa ay bigla na lang bumukas ang p***o. Pumasok ang isang babae na naka uniform, hindi pang nurse kundi pang kasambahay na medyo ipinagtaka niya. Nagulat ito nang makitang gising na siya. “May masakit pa ba sa inyo Miss?” tanong nito ng makalapit ito sa kaniya. Pinakiramdaman niya ang sarili niya. Masakit pa rin ang katawan niya at halos hindi niya pa rin maigalaw ang katawan niya pero sa kabila nito ay nagpapasalamat siyang hanggang sa mga oras na iyon ay buhay pa siya. Sinubukan niyang ibuka ang bibig niya. Pakiramdam niya ah sobra itong tuyo. Na para bang napakatagal na niyang hindi umiinom ng tubig, nauuhaw siya. Parang napansin naman nito ang ikinilos niya kaya mabilis itong lumabas. Pagbalik nito ay may dala na itong tubig na nakalagay sa bote. Inalalayan siya nito at maingat ba pinainom. Halos makalahati niya ang laman ng bote. Nang makabawi ay tiningnan niya ito. “Nasaan ako?” Mukha kasing hindi naman iyon ospital. Parang silid lang ito. Bago nito sagutin ang tanong niya ay maingat pa nitong ibinaba ang bote sa bedside table sa tabi ng kama. “Nasa mansyon po kayo ng mga Mondragon Miss.” Kaagad na nagsalubong ang mga kilay ni Jasmine ng marinig niya iyon. Hindi niya kilala iyon at sa totoo lang ay ngayon niya pa lang yata narinig ang apelyidong iyon. “Huh?” naguguluhang tanong niya ng biglang bumukas ang p***o. Dahan-dahan siyang napalingon dito at nakita niya ang isang lalaking pumasok. Gwapo, matangkad at may magandang pangangatawan. May hindi rin siya maipaliwanag na awrang bumabalot rito. Isang mahinang ngiti ang sumilay sa mga labi nito habang naglalakad palapit sa kaniya. Tumayo naman ang babaeng nasa tabi niya tyaka yumuko sa lalaki bago tuluyang lumabas ng silid. “You’re awake at last.” Napalunok lang siya habang nakatingin dito. Siguro ay ito ang nagligtas sa kaniya mula sa bingit ng kamatayan. Nang muli niyang maalala ang nangyari sa kaniya ay mas lalo lang naging madilim ang ekspresyon niya. Ang mga kamay niya ay dahan-dahang napakuyom dahil sa galit na unti-unti ng bumabalot sa kaniya. Ilang beses siyang humugot ng malalim na buntong hininga para pakalmahin ang sarili niya. “Thank you for saving me.” Mas lalo lang lumawak ang pagkakangiti nito at tyaka umupo sa tabi niya. “Yeah sure, no problem.” sagot nito at base sa ekspresyon nito ay masasabi niya namang medyo mabait ito. “Well anyway, alam mo bang two weeks kang walang malay?” Nagulat siya at hindi makapaniwalang napatitig rito. What? Two weeks? Two whole weeks? “Sobrang nanghina ang katawan mo. May ilang ribs ka ring nabali, pero stable ka naman na ngayon.” Nagtagis ang mga bagang niya. Noong araw na iyon, wala talagang balak si Brandon na buhayin siya. Pero luckily, heto at humihinga pa rin siya. Marahil iniisip na nito na inaagnas na siya. Marahil nagsasaya na ang nga ito dahil inaakala nilang patay na siya. “What happened? Why do you end up in that state? And who the hell did that? Ganun na ba kalalim ang galit nila sayo?” sunod sunod na tanong nito sa kaniya. “By the way, I’m Jax pala. Kaibigan ako ng may ari ng bahay na ito.” “Jasmine.” Pagpapakilala niya pagkalipas ng ilang sandali. Gusto niyang sabihin dito ang lahat. Gusto niyang ikwento rito ang mga pinagdaanan niya pero hindi niya alam kung iyon na ba ang tamang oras para sabihin niya rito ang tungkol sa nangyari sa kaniya. Isa pa ay hindi niya alam kung sino ito. Dahil sa nangyari sa kaniya ay ipinangako niya sa sarili niya na hinding-hindi na siya magtitiwala pa sa kahit sino. “It’s okay. I’m sorry for asking you.” Tumayo ito. “If may kailangan ka, sabihin mo lang sa bantay mo.” Tumalikod ito at lumabas ng silid niya ng hindi na muling lumilingon pa. Kahit na gaano pa kabait ang ipinapakita nito sa kaniya noong mga oras na iyon ay hindi pa rin siya pwedeng makampante. Ang buong pamilya niya ang nagdala sa kaniya sa sitwasyon na kinalalagyan niya noong mga oras na iyon. Ang mga ito ang dahilan ng mapait na sinapit niya. Habang naiisip ang lahat ng panloloko at pagmamanipula nila sa kaniya ay mas nagiging patindi lang ng patindi ang poot na nararamdaman ni Jasmine. All she wants to do now is to have her vengeance. Ipinapangako niya sa sarili niya na hinding-hindi siya titigil hanggat hindi sila lumuluhod sa harap niya para pagbayaran ang mga bagay na ginawa nila. Lahat sila ay pagbabayarin. Sa muli niyang pagbabalik, sisiguruhin niyang pagsisisihan nila ang ginawa nila sa kaniya. ~~~~~ Mula sa cctv ay kitang-kita ni Theo at Jax ang galit na ekspresyon ng babaeng sinagip ni Jax. It’s been half month since that night at ngayon lang ito nagising. Nalaman niya lang din mula kay Jax ang mga tinamong tama nito sa katawan. Base sa sinabi nito, halatang walang balak na buhayin ito ng kung sino mang gumawa nito sa kaniya pero masasabi niyang maswerte pa rin ito dahil sa kabila ng lahat ay nabuhay pa rin ito sa kabila ng lahat ng iyon. “She’s awake now. Paalisin mo na siya. Kaya niya naman na siguro ang sarili niya right?” Walang emosyon niyang sabi rito. “Wait what? Are you that so heartless? Can’t you see her? Mahinang-mahina pa siya. Let her stay for a while.” Sabi nito na ikinakunot lang lalo ng noo niya. Sa totoo lang, hindi niya talaga maintindihan ang rason nito para i-keep ang babaeng hindi naman nito kilala. Hindi niya alam kung anong rason nito para iligtas ang babae since wala naman itong pakialam sa ibang tao. “Do you know her?” Nagulat ito sa tanong niya at umiling. “No. But I pity her.” Mas lalo pang nag-isang linya ang mga kilay niya. “Sapat ba ba iyong dahilan? What if she was a dangerous woman? A spy?” Sinamaan siya nito ng tingin. “Can’t you see her state right now? Do you think a spy will be on the brink of death left in that state? Impossible.” Well may point pa rin naman ito kahit papano pero wala pa rin siyang tiwala. Wala siyang tiwala sa mga tao. Not again. Trusting someone will be the cause of his downfall so he better not. He learned from his past mistakes. “Don’t worry, cargo ko siya okay? Pababantayan ko siya ng 24/7 para hindi ka na mag-isip ng kung ano-ano. Just let her stay for a while habang hindi pa siya nakaka-recover okay?” Hindi na lang siya sumagot. Kahit naman siguro pauulit-ulit niyang sabihin dito na paalisin na niya ito ay hindi naman ito makikinig sa kaniya so anong point pa? Hahayaan niya na lang muna ito. Idagdag pa na mas marami siyang dapat isipin kaysa ang pag-aksayahan ito ng oras.Nang marinig ni Jasmine ang mga salitang iyon ay parang tinamaan siya ng kidlat. Akala niya ay nakaligtas na siya mula sa kamatayan pero heto at mukhang mamamatay din siya.Hindi siya makagalaw, halos mamanhid ang buong katawan niya. Hindi niya namalayang napatawa na pala siya sa harap ng mga ito.Kaagad namang nagsalubong ang mga kilay ni Theo nang makita niya ang babae na nakasalampak sa harapan niya. Para itong nababaliw, ngunit ang mga mata nito ay walang emosyon. Hindi ito tumatawa dahil masaya ito o nahuli, there was more he was sure.Nagtagis ang mga bagang niya. Sa totoo lang, simula nang magising ito ay sinabihan na niya si Jax na paalisin na ito pero hindi siya nito pinakinggan. Hanggang sa mga oras na iyon ay wala pa rin siyang tiwala rito kahit na gaano pa kaamo ang mukha nito. Those type of face can be deceiving sometimes.“I… I just want to live…” mahina nitong bulong na ikinakunot ng noo niya lalo. “Ano bang nagawa kong mali para, para maranasan ko ang lahat ng ito?”Pa
Halos dalawang linggo simula nang magising si Jasmine. Dalawang linggo na. Medyo naging maganda na ang pakiramdam niya. May ilang pasa pa ring hindi gumagaling sa katawan niya pero ang mahalaga ay nakakalakad pa rin naman siya.Sa dalawang linggong iyon ay hindi na niya muling nakita pa ang lalaking nagpakilalang si Jax. Malawak ang bahay kung nasaan siya at napansing niyang matataas ang mga pader na nakapalibot dito na para bang takot ang mga itong makita sila ng ibang tao.Idagdag pa na napansin niya ang ilang lalaking palakad-lakad sa paligid, tila nagbabantay.Bukod pa doon, sa tuwing nasa loob siya ng kanyang silid pakiramdam niya ay palaging may nanonood sa kaniya. Hindi niya alam kung guni-guni niya lang ba iyon o ano.Hanggang sa mga oras na iyon ay hindi niya pa rin alam kung ano ang magiging susunod na hakbang niya. Hindi niya alam kung anong gagawin niya.Hindi na siya pwedeng bumalik pa sa bahay nila dahil anong gagawin niya doon? Magpapakamatay?Kung nagawa nila noon na g
Akala ni Jasmine ay hindi na siya muling gigising pa. She thought she was dead ngunit buhay pa pala siya. Nang muli niyang imulat ang kanyang mga mata ay ang puting kisame ang una niyang nakita.A faint smile curved into her dry and pale lips. Ang kanyang mga mata ay naging malamig at napuno ng poot. Those bastards, they tried to kill her. Ni hindi man lang pinigilan ng mga magulang niya si Brandon. They really want her dead.What a shame.Akala niya ay doon na lang matatapos ang buhay niya, but God gave her another chance at sinisiguro niyang hindi niya na sasayangin pa ang pagkakataong iyon.Ilang sandali pa ay bigla na lang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babae na naka uniform, hindi pang nurse kundi pang kasambahay na medyo ipinagtaka niya.Nagulat ito nang makitang gising na siya. “May masakit pa ba sa inyo Miss?” tanong nito ng makalapit ito sa kaniya.Pinakiramdaman niya ang sarili niya. Masakit pa rin ang katawan niya at halos hindi niya pa rin maigalaw ang katawan niya p
“What is it?” Walang emosyon ang mukha ni Theo habang nakatingin sa mga tauhan niya.“We found someone sir.” sagot ng isa na ikinakunot lang niya ng kanyang noo.Ipinilig niya ang kanyang ulo at tinalikuran ang mga ito. “Wasting my time just for that?” Inis na tanong niya at humakbang ngunit nakakadalawang hakbang pa lang siya nang narinig niya ang sigaw ni Jax sa likod niya.“She’s still alive! We can still save her!”Napahinto siya sa paglalakad at nilingon ito. “Are you out of your mind? Kailan ka pa nagkaroon ng pakialam sa ibang tao? And we are too busy—”“Kunin niyo siya at dalhin sa ospital!” Sigaw ni Jax sa mga kasamahan at ni hindi siya pinansin.Kaagad na napakuyom ang mga kamay ni Theo. Kailan pa siya nito pinangunahan? For pete’s sake, hindi iyon ang ipinunta nila doon.Sinundan niya ng tingin ang mga tauhan niya samantalang siya ay nanatili sa kung saan siya nakatayo. Ang kanyang mukha ay madilim at walang ekspresyon.Para sa kanya, walang dapat masayang na kahit ilang mi
“Tell me… ang lahat ba ng panahon na magkasama tayo…”“Ang lahat ng mga pangako mo…”“Ang lahat ng matatamis na salitang binitawan mo sa akin ay kasinungalingan lang ba lahat?”Halos magkaroon ng bara ang lalamunan ni Jasmine habang nakatitig sa asawa niya. For three whole years ay naging mabuti siyang asawa. For three whole years ay pinagtiisan niya lahat at sinunod ang lahat ng sinabi nito sa kaniya.Ipinaramdam din naman nito ang pagmamahal na akala niya totoo at tunay pero hindi naman pala.Ngayon ay nalaman niya ang totoo. She was never his wife. Their marriage was fake. Her whole life was fake.Hilam na ang mga mata niya sa luhang nakatingin dito. Ang mga mata nitong dating puno ng pagmamahal na nakatitig sa kaniya, ngayon ay wala pawang poot at pandidiri ang nakapaloob.Ayaw niyang maniwala, hindi niya gustong paniwalaan ang lahat pero halos sampalin na siya ng katotohanan.Nahuli niyang may babae ito. Hindi lang basta babae kundi ito ay ang kapatid niya mismo. Ang pinaka worst







