1 | กูอยากได้

@1-J Brown University 

@2-Faculty of Business Administration

“แพท สอบมิดเทอมเสร็จแล้ว ไปดริ๊งค์กับพวกฉันป่ะ”

“ไม่ละกัน พวกแกไปเถอะ เราจะกลับแล้วอ่ะ ขอบใจนะที่ชวน” 

แพทริเซียยิ้มบอก ก่อนจะทำท่าเดินผ่านคนชวนไป 

แพทริเซียเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ แม่เธอเป็นคนไทย ส่วนพ่อเธอเป็นนักธุรกิจชาวอังกฤษ ฐานะร่ำรวย เพียบพร้อม เรียกได้ว่าชีวิตเธอค่อนข้างเพอร์เฟค สมบูรณ์แบบแทบทุกอย่าง ทั้งสวย รวย น่ารัก เรียนก็เก่ง ถ้าไม่ติดกับว่าแพทริเซียเป็นคนค่อนข้างซื่อ หัวอ่อน ไม่ทันคน เข้ากับคนไม่เก่ง เลยไม่มีเพื่อนสนิท เพื่อนผู้หญิงสองคนที่ทักเธอเมื่อกี้ ก็เป็นแค่เพื่อนที่เรียนคณะเดียวกัน คือบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับต้นของประเทศเท่านั้น

“เดี๋ยวดิแก ไปหน่อยเหอะ นะๆ ถือซะว่าไปปลดปล่อยไง” เพื่อนสองคนเมื่อกี้นี้เดินตามมาดักหน้าแพทริเซียไว้ แล้วเซ้าซี้เหมือนอยากให้เธอไปด้วยให้ได้

“แต่ว่า เราไม่อยากกลับดึกน่ะ”

“น่า ดึกก็ไม่เห็นเป็นไร เดี๋ยวพวกฉันไปส่งเอง สอบเสร็จทั้งที ไประบายออกบ้าง เห็นวันๆหมกมุ่นอยู่แต่กับหนังสือ เดี๋ยวสมองก็เครียดตายพอดี แกไม่สงสารสมองบ้างเหรอ”

“เอ่อ คือเรา…”

“ไม่ต้องเราแล้ว ไม่ต้องคิดแล้วด้วย ปะ” แล้วเพื่อนเธอสองคนก็ถือวิสาสะคว้าข้อมือเธอคนละข้างแล้วพาเธอไปขึ้นรถ เหมือนจงใจมัดมือชกให้หมดสิทธิ์ปฏิเสธ

@The SiX (ผับใหญ่ย่านดัง)

“ดื่มดิแก เอาแต่นั่งมองอยู่แบบนั้นแล้วเมื่อไหร่จะได้กิน” 

เพราะตั้งแต่โดนลากเข้าผับมา แพทริเซียก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมหยิบจับอะไร ถึงได้โดนทักแกมเหน็บกลายๆ แต่คนถูกทักก็ยังรู้สึกลำบากใจอยู่ดี

“แต่เราไม่ค่อยอยากดื่มน่ะ เราไม่เคยดื่ม กลัวเมาด้วย” เธอตอบตามตรง

“ไม่ต้องกลัวหรอก อันนี้ผสมแอลกอฮอล์แค่อ่อนๆ รับรองไม่เมา คออ่อนก็ดื่มได้สบาย อะ” คราวนี้วีวี่หนึ่งในเพื่อนผู้หญิงสองคนของแพทริเซียลงทุนยกแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีชาแก่ขึ้นมาให้ 

“น่า ลองดื่มดู ไม่เมาหรอก จริงๆ รับรอง” 

พันเซล เพื่อนอีกคนนึงก็ช่วยรบเร้า สุดท้ายคนลำบากใจก็เลยต้องจำใจรับแก้วมาถือไว้ในมือแล้วจำใจดื่มแม้ไม่คุ้นลิ้นคุ้นคอ สีหน้าของเธอมันเลยออกมาอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างพะอืดพะอม เต็มกลืนเต็มทีแม้จะจิบไปเพียงแค่เล็กน้อย …รสชาติฝาดเฝื่อนปะแล่มๆมันไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลยสำหรับเธอ

“เป็นไรไปอ่ะ” วีวี่ถามขึ้นเมื่อเห็นแพทริเซียวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างเดิม

“เราว่าเราพอแค่นี้ดีกว่า เราดื่มไม่ได้จริงๆ มันไม่อร่อยเลยอ่ะ” 

“ไม่อร่อย? หึๆ แกนี่ไม่รู้อะไรซะแล้วแพท ครั้งแรกมันก็แบบนี้แหละ ดื่มๆไปเดี๋ยวก็ชิน อะ คราวนี้หมดแก้ว ฝึกไว้ ดื่มให้เป็นเอาไว้อ่ะดีรู้ป่ะ” วีวี่รบเร้าอีกรอบพร้อมกับยกแก้วเหล้าแก้วเดิมส่งให้ 

“แต่เรา… เอ่อ กะ…ก็ได้” 

แพทริเซียชั่งใจอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะรับแก้วเหล้ามาอีกรอบ จากนั้นก็พยายามกลั้นหายใจดื่มจนหมดเพราะเกรงใจเพื่อน

แล้วจากนั้นเธอก็โดนรบเร้าแกมคะยั้นคะยอให้ดื่มเรื่อยๆไปอีกหลายแก้ว จนกระทั่งคนไม่เคยแถมยังคอโคตรอ่อนในตอนนี้ กำลังถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงาน

“เอ่อ เราว่าเราไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอไปห้องน้ำหน่อยนะ จะไปล้างหน้าล้างตาหน่อย” ว่าแล้วคนกำลังเมาก็ลุกขึ้น ก่อนทำท่าจะเดินแม้ความสามารถในการทรงตัวไม่ดีนัก

“เดี๋ยวแก แล้วแกไปไหวป่ะเนี่ย ให้พวกฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย” 

“ไม่เป็นไร เราคิดว่าไปได้” แพทริเซียบอกแล้วเดินโซเซออกจากโต๊ะเพื่อหวังจะตรงไปห้องน้ำ แต่เดินไปได้ไม่ทันจะถึงห้องน้ำก็ดันชนกับใครคนนึงกลางทาง

ปึก!

“โอ๊ย” แพทริเซียอุทานออกมา เธอไม่ได้ชนแรง แต่ที่เกือบจะล้มเพราะสติไม่ค่อยจะมีเหลือแล้ว ความเมามันเข้าแทรก แต่เธอก็ไม่ล้ม เพราะเหมือนคนที่เธอเดินไปชนจะรั้งร่างเธอไว้ไม่ให้ร่วงหล่น

“เธอ เป็นไรรึเปล่า ไหวป่ะ” 

เสียงนั้นทำให้ยัยเมรีเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพยายามปรือตามองเจ้าของเสียง และสติที่ยังพอหลงเหลืออยู่ทำให้เธอพอจะจำเขาได้ลางๆ ว่าเขาคือหนุ่มฮอตคณะวิศวะ สาขาวิศวกรรมการบินมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอที่ใครๆในมหาลัยต่างก็รู้จัก แล้วถ้าจะถามว่าความฮอตของเขามันขนาดไหนอ่ะเหรอ งั้นก็ลองคิดดูเอาก็แล้วกัน ว่าขนาดแพทริเซียที่ไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ ก็ยังรู้จักเขาเลย …เกียร์

“เอ่อ เรา เราไหว ขอโทษนะที่ชนนาย” 

“ไม่เป็นไร แล้วเธอมาคนเดียวเหรอ”

“มากับเพื่อนสองคน แต่เราจะไปห้องน้ำน่ะ งั้นเราไปก่อนนะ เอ่อ แล้วก็ ขอโทษนายอีกครั้งนะ” 

แพทริเซียบอกพร้อมขอลุแก่โทษจากเขาอีกครั้งด้วยการก้มหัวให้เขาเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบางๆผสมความมึนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะเดินแยกตัวไปยังห้องน้ำ โดยที่ไม่ได้รู้เลย ว่าคนที่เธอเดินไปชนกำลังหันมองตามด้วยแววตามีความหมาย…

^

:

.

^

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ แพทริเซียก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ตอนแรกเธอก็นึกว่าเธอเดินกลับมาผิดโต๊ะ เพราะที่โต๊ะว่างเปล่า ไม่มีใครเลย แต่การที่เธอเห็นว่ากระเป๋าสะพายของเธอมันยังอยู่ ก็แปลว่าถูกโต๊ะ คำถามคือ …แล้ววีวี่กับพันเซลหายไปไหน?

ความสงสัยทำให้แพทริเซียพยายามพาร่างที่แทบจะไม่เหลือสติของตัวเองให้ไปนั่งแล้วหยิบสมาร์ทโฟนโทรหาทั้งคู่ แต่

…ตู๊ด ตู๊ดด ตู๊ดดด————

ทั้งคู่ก็ไม่รับ แพทริเซียโทรแล้วโทรอีกจนตอนนี้เธอแทบไม่ไหวแล้ว มึนหัวมาก ลุกก็ไม่ขึ้นแล้ว เหมือนอาการเมาเริ่มแผลงฤทธิ์จนเต็มอัตรา เธอถึงได้ลืมตาไม่ขึ้นแล้วจำต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อบรรเทาอาการมึนเมาและความสติพร่าเลือน

:

อีกมุมหนึ่งของผับ

“ไอ้เกียร์ มึงมองอะไรของมึงวะ กูเห็นมึงหันมองไปทางนั้นหลายรอบแล้วนะ” 

“นั่นดิ กูก็เห็นเหมือนไอ้เจได สรุปมึงมองอะไร”

ระหว่างที่นั่งดื่มฉลองอำลามิดเทอมกันอยู่ เจไดเพื่อนสนิทของเกียร์ก็ทักขึ้นมา และตามด้วยประโยคเห็นด้วยแบบนิ่งๆของเกรย์ เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคน

“มองยัยเมรีขี้เมาโต๊ะนั้น กูอยากได้”