3 | เมื่อคืนนายทำอะไรเรา

เช้าวันต่อมา…

แพทริเซียรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วพยายามลุกขึ้นมานั่งพร้อมความรู้สึกปวดหัวและความรู้สึกปวดร้าวระบมไปทั้งตัว ก่อนดวงตาของเธอที่ตอนนี้เริ่มหายจากอาการพร่ามัวจะบังเอิญมองตรงไปข้างหน้าแล้วเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ริมระเบียง ผู้ชายที่เธอเหมือนจะจำได้ว่าเขาคือเกียร์ หนุ่มฮอตคณะวิศวะที่เธอเดินชนในผับเมื่อคืน 

…หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ค่อยจะได้แล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่ตอนนี้เธอมาอยู่บนเตียงได้ยังไง?

แถมมีเขาอยู่ในห้องด้วย!

และสภาพของเขาที่ใส่แค่กางเกงยีนส์ตัวเดียว เท่านั้นก็ทำเส้นประสาททุกเส้นของเธอกระตุก สัญชาตญาณเริ่มรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง ก่อนเธอจะกลับมาก้มมองตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะก่อนหน้านี้เหมือนเธอจะลืมมองสภาพตัวเองไป 

แต่ตอนนี้ ตอนนี้เธอเห็นแล้ว เห็นสภาพตัวเองแล้ว หัวใจถึงได้เต้นแรงจนแทบทะลุออกมา 

…เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

…เขาก็ใส่แค่กางเกง 

และเมื่อคืนนี้…เธอเมา!

“ตื่นแล้วเหรอ” 

เหมือนจังหวะที่ระบบประสาทของแพทริเซียตื่นตัวทุกอย่าง และหัวใจกำลังสูบฉีดเลือดอย่างแรง โดยที่มือเธอก็รีบดึงผ้าห่มนวมสีขาวขึ้นมาปิดถึงหน้าอกทันทีหลังจากที่รู้ตัว จากที่เมื่อกี้มันคลุมอยู่แค่ตรงเอวเธอ คนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ก็เหมือนจะหันมาเห็นเธอพอดี เขาถึงได้ทิ้งก้านบุหรี่ลงถังขยะที่วางอยู่ตรงระเบียงแล้วเดินกลับเข้ามาหาเธอที่ปลายเตียง เธอที่ตอนนี้จ้องเขาอย่างภาวนาว่าอย่าให้คำตอบของเขาในคำถามที่เธอกำลังจะถามมันเป็นอย่างที่เธอกลัวเลย แม้ทุกอย่างมันจะส่อไปทางนั้น(99.99%)ก็ตาม

“เมื่อคืนนายทำอะไรเรา” 

“เอา”

เขาตอบคำเดียวสั้นๆ แต่ก็เป็นคำตอบที่สามารถยืนยันได้เป็นอย่างดี …ว่าฟ้าปฏิเสธคำภาวนาของเธอ! 

หัวใจแพทนิเซียถึงได้หล่นวูบ แม้เกียร์ตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดาเหมือนเรื่องที่เขาทำมันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือเลวทรามต่ำช้าอะไร ในเมื่อคำว่าเลวสำหรับเขามันเรื่องธรรมดา เรียกได้ว่ามันเป็นสันดานของเขาไปแล้ว 

ติดตรงที่คนถูกกระทำไม่ใช่ เธอไม่คิดเช่นนั้น ไม่ได้คิดว่าการโดนกระทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา ในเมื่อเธอไม่เคยผ่านมือใคร และรับไม่ได้ที่อยู่ๆก็เสียความบริสุทธิ์ไปให้ผู้ชายที่ดูเหมือนแม้กระทั่งชื่อของเธอ เขาก็ยังไม่รู้เลย เธอกับเขาเรียกได้ว่าไม่เคยรู้จักกันเลย เธอเสียตัวให้กับผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักกัน ถึงแม้เธอจะรู้ชื่อเขาก็ตาม แต่ก็รู้แค่ชื่อ ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว นั่นก็ถือได้ว่าเธอกับเขาไม่ได้รู้จักกัน แล้วเขา เขาทำแบบนั้นกับเธอทำไม

“นายทำแบบนั้นทำไม แล้วทำได้ไง” 

ตอนถามคนเพิ่งถูกขโมยความบริสุทธิ์ก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เบ้าตาเธอร้อนผ่าว เธอทั้งเสียใจและทั้งกลัว 

ต่างจากคนเป็นโจรอย่างเกียร์ที่ตอนนี้ยังมองแพทริเซียแล้วยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร และเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องโอเว่อร์ขนาดนั้น แค่เสียซิง ไม่ได้ตายซะหน่อย แถมเรื่องแบบนี้มันก็โคตรธรรมดาเลย

“แล้วทำไมจะทำไม่ได้ ผู้ชายเอาผู้หญิงมันเรื่องธรรมดา อย่าดราม่าได้ป่ะ แค่เรื่องเสียซิง”

“นายไม่ใช่คนที่เสีย นายก็พูดได้สิ!” แพทริเซียตวาดออกไป พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนเลวในสันดานรู้สึกอะไร

“อืม ฉันพูดได้ แล้วไงต่อ”

“เลว!”

“ไม่เถียง” 

เกียร์สวนกลับมาหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีก จนแพทริเซียต้องกระชับผ้าห่มที่หน้าอกแล้วกระถดถอยหลังด้วยความกลัว หน้าขาวๆใสๆตอนนี้ซีดเผือดและอาบเพรื่อด้วยน้ำตา ตัวก็สั่นสะท้านไปหมดแล้ว

“อย่าเข้ามานะ”

“กลัวอะไร ฉันเห็นหมดแล้วทุกอย่าง จับมาหมดแล้วด้วยทุกส่วน ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ รู้ไว้ว่ามันผ่านมือฉันหมดแล้ว เพราะฉะนั้นกับฉัน…” 

เกียร์เว้นวรรคคำพูดเพื่อโน้มตัวลงไปหาแพทริเซียพร้อมกับค้ำสองมือลงบนเตียง หวังล้อมกรอบสองข้างของเธอ เธอที่กำลังนั่งกุมริมผ้าห่มตรงหน้าอกจนมือสั่น ก่อนเขาจะเลื่อนหน้าร้ายๆเข้าไปพูดใกล้ๆ

“เธอไม่จำเป็นต้องหวงตัว”

“…” แพทริเซียเม้มปากด้วยความขมขื่นจนห้อเลือด แต่เธอไม่พูดอะไร มันพูดไม่ออก มันก็เลยเหมือนเป็นการเปิดโอกาสให้เกียร์พูดต่อ

“เงียบแปลว่าเข้าใจ งั้นใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวฉันไปส่ง ปกติพักที่ไหน”

“ไม่ต้องมายุ่ง เรากลับของเราเองได้” คราวนี้เธอพูด แต่ไม่ได้ตวาด เสียงเธอเหมือนคนที่กำลังโกรธและเสียใจไม่หาย ซึ่งมันดูไม่น่ากลัวเลย เขาเลยไม่กลัว และไม่คิดเซ้าซี้ เมื่อเธอต้องการแบบนั้น 

“ก็ตามใจ” 

เกียร์บอกแล้วละห่างออกไป หันหลังเดินเข้าห้องน้ำ ไม่สนใจแพทริเซียอีก ไม่สนแม้แต่จะถามชื่อเธอด้วยซ้ำ ในเมื่อเขาได้เธอแล้ว ได้สิ่งที่เขาต้องการจากเธอแล้ว เพราะงั้นจากนี้เธอจะไปไหนก็ไป ทางใครทางมัน อย่างเขามันคืนเดียวจบอยู่แล้ว 

ต่างจากแพทริเซียที่พอเกียร์ลับตาไป น้ำตาระลอกใหม่ของเธอก็ไหลออกมาอีก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรมานั่งเสียใจตอนนี้ เพราะสิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ คือรีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปจากห้องของเขา

“โอ๊ย!” ความรีบร้อนทำให้ลืมไปว่าร่างกายยังไม่หายระบมเพราะรอยบอบช้ำและฉีกขาด เพราะเธอทั้งโดนพรากพรหมจรรย์ทั้งโดนเสือร้ายขบขย้ำไปตั้งหลายต่อหลายยกอย่างไม่รู้จักพอ

“เป็นไรอ่ะ เจ็บตรงไหน” เสียงนั้นทำให้แพทริเซียที่ตอนนี้ล้มนั่งพับเพียบลงกับพื้นทั้งผ้าห่มตกใจ ไม่คิดว่าเกียร์จะเดินกลับออกมาจากห้องน้ำเพราะเสียงร้องของเธอตอนเผลอล้มลงเพราะความรีบร้อน

“ว่าไง ตกลงเจ็บตรงไหน” ตอนนี้เขาเดินเข้ามาเกือบถึงเธอแล้ว ก่อนจะถามเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงธรรมดา เหมือนถามเพราะแค่อยากรู้มากกว่า ไม่ได้เป็นห่วงอะไร

“…” แพทริเซียไม่พูด แต่เงยมองเกียร์แล้วบอกทางสายตา ว่าเขายังมีหน้ามาถามอีกเหรอ ว่าเธอ ‘เจ็บตรงไหน’

“จริงสินะ” และเขาก็เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นออก สายตาจึงเปลี่ยนเป็นเริ่มมองคนบนพื้นอย่างโลมเลียแล้วพุ่งลงไปอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“ว้าย! นี่นาย ทำอะไร ปล่อยนะ อย่าทำอะไรเราอีกเลยนะ ไม่เอา ไม่เอาแล้ว” แพทริเซียพยายามดันอกแกร่งเปลือยเปล่าของเกียร์

“นิ่งๆ อย่ากระตุ้นฉันอีกรอบ”

“แต่ว่าเรา เรา” 

“ถ้าไม่หยุดฉันเอาเธออีกรอบจริงๆ” 

คำขู่นี้ทำคนขี้ขลาดตาขาวรีบหุบปากฉับและหยุดการกระทำแทบไม่ทัน เขาถึงค่อยวางเธอลงบนเตียงได้ถนัด แถมหยิบเสื้อผ้าเธอจากบนพื้นขึ้นมาโยนให้เสร็จสรรพ

“ใส่ซะ ฉันไปใส่เสื้อแป๊บ เดี๋ยวไปส่ง” เขาบอกเสียงเรียบ ไม่ได้สงสาร แค่สมเพชเวทนา

“แต่เราบอกนายแล้วว่าเรากลับเอง”

“เจียมสังขารหน่อย สภาพนี้คงได้ตายกลางทางก่อนได้ถึงบ้าน”

“แต่เรา”

“เงียบ แล้วใส่เสื้อ”