4 | จูบนี้แค่เตือน

เกียร์แทรกแกมขู่ด้วยสายตา ก่อนเดินหายไปในห้องแต่งตัว และดูเหมือนไม่ทันถึงนาทีด้วยซ้ำ เขาก็เดินกลับออกมาพร้อมเสื้อยืดสีควันบุหรี่ ส่วนกางเกงยังเป็นกางเกงยีนส์ตัวเดิม เพราะเมื่อกี้เขายังไม่ได้ถอด ก็ดันได้ยินเสียงเธอร้อง เลยออกมาจากห้องน้ำซะก่อน

“จะเสร็จรึยัง” เกียร์ถาม เพราะตอนนี้แพทริเซียใส่ได้แค่เสื้อ กระโปรงเหมือนจะยัง เพราะเขาออกมาซะก่อน เธอที่กำลังจะใส่กระโปรงกลับตามเดิมเลยตกใจจนต้องเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมส่วนล่างของเธออีกรอบ

“เอ่อ ใกล้แล้ว นายหัน หันไปก่อนสิ” 

“หันเหรอ ทำไม อาย?”

“เอ่อ เรา เรา”

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องอาย เพราะของเธออ่ะ ฉันเห็นหมดแล้ว รีบใส่ซะ หรือจะให้ช่วยใส่ ก็ได้นะ” แล้วเกียร์ก็ทำท่าจะเดินเข้าไปหาแพทริเซีย แต่เธอรีบห้ามไว้

“เอ่อ ไม่ ไม่ต้อง เราใส่แล้ว เราใส่เองได้ นายอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องเข้ามา”

“งั้นก็เร็วๆ” เขายอมหยุดตามที่เธอบอก

“อือ อืม” แพทริเซียจำใจพยักหน้า แล้วจัดการใส่กระโปรงอย่างทุลักทุเล และเกียร์เห็นแล้วรู้สึกว่ามันขัดตาเขาซะเหลือเกิน

“มานี่มา ชักช้า” เขาเลยเข้าไปจัดการใส่ให้เธอเอง ไม่ถึงวิก็เสร็จ แต่เสร็จแล้วเขาก็ไม่ได้ปล่อยเธอหรอก กลับอุ้มเธอขึ้นมา

“ว้าย นายทำอะไร”

“อุ้มไง ไม่รู้จัก?” เกียร์เอียงหน้าเลิกคิ้วถามแพทริเซียด้วยสีหน้ากวน(ตีน) 

“รู้จัก แต่นายอุ้มเราทำไม”

“เพราะถ้าให้เธอเดินเอง คงถึงรถชาติหน้า ซึ่งมันเสียเวลาฉัน”

“ถ้ากลัวเสียเวลา นายก็ปล่อยเราลง เราบอกแล้วไง เรากลับเอ…อื้อ!” เขาก้มลงจูบเธอเอาดื้อๆเพื่อตัดความรำคาญ ที่เธอยังเอาแต่พูดประโยคเดิมราวกับสิ่งที่เขาบอกเธอไป เธอไม่ได้รู้เรื่อง ก่อนเขาจะถอนจูบออกแรงๆ มองเธอด้วยสายตาดุๆ

“จูบนี้แค่เตือน แต่ถ้าแหกปากอีกที ฉันจะเปลี่ยนจากจูบเป็นกดเธอแทน แล้วถ้าอยากโดนกดแทนการได้กลับบ้าน ก็เชิญแหกปากอีกที” 

เกียร์ขู่เสียงเรียบ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องแล้วคว้ากุญแจรถกับคีย์การ์ดคอนโด แล้วก็ไม่ลืมกระเป๋าสะพายของแพทริเซียด้วย ก่อนเขาจะเปิดประตูออกด้วยมือเดียว จากนั้นก็อุ้มเธอเดินออกมา เธอที่ตอนนี้เงียบกริบแทบจะไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยเสียงลมหายใจให้เล็ดลอดออกมา เพราะเธอสยบต่อคำขู่ของเขาจนทั้งตัวทั้งลมหายใจมันสั่นไปหมดตั้งแต่แรกแล้ว หน้าสวยแต่ซีดเผือดนั่นเป็นสิ่งช่วยยืนยันได้ดี

@ลานจอดรถ

เกียร์จัดการวางแพทริเซียลงบนเบาะข้างคนขับเบาๆพร้อมกระเป๋าเธอที่เขาวางให้บนตักอย่างไม่ค่อยเบามือนัก แต่ก็ไม่ได้แรงจนเกินไป ก่อนจะปิดประตูรถฝั่งเธอแล้วเดินอ้อมไปขึ้นนั่งประจำตำแหน่งคนขับ จัดการคาดเบลล์แล้วทำท่าจะออกรถ แต่ก็เหลือบไปเห็นว่าแพทริเซียยังนั่งนิ่งๆ ตอนเขาวางเธอ เธออยู่ท่าไหน ตอนนี้ก็ยังอยู่ท่านั้น 

“คาดเบลล์ด้วย”

“…” 

“ได้ยินที่พูดมั้ย” เหมือนเธอจะไม่ได้ยินคำบอกของเขาเมื่อกี้ จนเขาต้องย้ำจนครั้งนี้คนเผลอเหม่อลอยตกใจจนถึงกับสะดุ้งตอบรับแทบไม่ทัน

“เอ่อ อือ อืม นะ…นายว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกให้เธอคาดเบลล์”

“เอ่อ อืม” แล้วเธอก็รีบทำตามด้วยอาการมือไม้สั่น ลนลานจนมือไม้เหมือนจะพันกันไปหมด จนเกียร์อดนึกขำในใจไม่ได้ …ยัยนี่กลัวเขาขนาดนี้เลยเหรอ หึ

“เรียบร้อยยัง”

“อืม” เธอตอบโดยไม่กล้ามองหน้าเขาหรอก กลัว

“ดี” แล้วเกียร์ก็ออกรถ และขับไปเรื่อยๆตามทางที่ค่อนข้างจะโล่งเพราะยังเป็นตอนเช้า และวันนี้เป็นวันหยุด จึงไม่ค่อยมีรถในเวลานี้ 

“เออ แล้วตกลงบ้านอยู่ไหน” คนขับเพิ่งจะนึกออกว่าเขายังไม่ได้ถามเธอ แต่กลับขับรถออกมาแล้ว

“เราอยู่คอนโด Parthenon ที่ข้างหน้านี่เอง แต่ เดี๋ยวถึงตลาดข้างหน้านั่น นายจอดเลยก็ได้ เราจะซื้อของหน่อย”

“ของอะไร”

“เอ่อ เรา ต้องบอกนายด้วยเหรอ” 

“ของอะไร” การที่เกียร์ถามย้ำด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยเหมือนแทนคำตอบว่า ‘ใช่ เธอต้องบอก’

และแพทริเซียก็รับรู้แล้วในตอนนี้ เธอจึงกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างฝืดๆแล้วฝืนตอบอย่างยากลำบาก เพราะความจริงไม่ได้อยากจะตอบ

“เรา จะซื้อยาคุม” พอเธอตอบ เกียร์ก็หันมามอง อาจเป็นเพราะรถติดไฟแดงพอดี เขาถึงหันมามองเธอได้

“ไม่ต้องซื้อ”

“ไม่ได้ ต้องซื้อ เรากลัว เรากลัวท้อ…”

“ตอนเอาฉันใส่ถุง” เขาแทรก

“เพราะงั้นไม่ต้องกลัวจะท้อง”

เธอควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่เขาบอกว่าตอนมีเซ็กส์กับเธอเขาป้องกัน ในเมื่อคำพูดธรรมดาๆของเขามันเหมือนเป็นการตอกย้ำเธอ ว่าความบริสุทธิ์ของเธอ มันไม่อยู่กับเธอแล้ว

แต่ถึงจะรู้สึกแปล๊บๆในอก แต่แพทริเซียก็จำใจข่มอาการเอาไว้แล้วพยักหน้าพร้อมตอบรับเบาๆ

“อือ อืม” 

คำตอบรับนั้น เกียร์ไม่ได้สนใจอะไร ไม่ได้หันมองมาที่แพทริเซียด้วยซ้ำ เขาสนแค่การทะยานรถออกไป เพราะเหมือนไฟเขียวจะมาพอดี แต่ถึงจะไม่ไฟเขียวพอดี เขาก็คงไม่คิดจะสนใจเธออยู่ดี เพราะผู้ชายใจร้ายไร้ความดีไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างเขาก็คงสนใจแค่เรื่องเซ็กส์และความต้องการของตัวเองเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นโดยเฉพาะความรู้สึกของคนที่ต้องสูญเสียอย่างเธอเขาคงไม่สน ผู้หญิงอย่างเธอสำหรับพวกผู้ชายอย่างเขาแล้ว ก็คงถูกเห็นเป็นแค่กระดาษทิชชู่แผ่นนึง

@Parthenon Condo

“เดี๋ยว” 

เกียร์จับแขนแพทริเซียไว้เมื่อมาถึงคอนโด เพราะพอเขาจอดรถ แพทริเซียก็ทำท่าจะลงจากรถทันทีโดยไม่คิดพูดจาหรือกล่าวลาสักคำ เพราะเธอคงไม่มีกะจิตกะใจจะไปกล่าวร่ำลากับคนที่พูดกันตรงๆก็คือเขาฉวยโอกาสข่มขืนเธอตอนเธอเมาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรเลยนั่นแหละ 

แล้วถ้าจะไปแจ้งความ เธอก็ไม่กล้าพอที่จะประจานตัวเอง เพราะแค่นี้โชคชะตาเธอก็เหมือนจะโหดร้ายพออยู่แล้ว เธอรู้ว่าการปล่อยคนผิดลอยนวลมันเหมือนทำให้เขาได้ใจและไปกระทำผิดซ้ำอีก แต่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะเธออายเกินกว่าที่จะประจานตัวเองด้วยการเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจจริงๆ

“…” 

การที่เกียร์จับแขนแพทริเซีย แพทริเซียไม่พูดไม่เอ่ยคำใด เพียงแต่หันไปถามด้วยสายตา

“แน่ใจเหรอว่าเดินขึ้นไปไหว ให้ไปส่งมั้ย”

“ไม่ต้อง เราไปเองได้” คราวนี้แพทริเซียบอกนิ่งๆก่อนแกะมือเกียร์ออกแล้วลงจากรถมาเลย ส่วนเขาก็ไม่คิดจะลงตาม เขาทำเพียงแค่มองตามเธอ มองตามจนเธอเดินกะเผลกหายลับเข้าไปในคอนโด เขาถึงเพิ่งจะนึกอะไรออก

“จริงด้วยว่ะ ลืมถามชื่อไปเลย”