Kabanata 4

Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. Ito ay mga babala, banta, at paalala na mula ngayon hindi lang ako nakakulong sa isang kasunduan kundi pati na rin sa isang mundong puno ng panganib at kasinungalingan.

Hindi ako nagbihis o nag-ayos ng sarili. Wala akong intensyong magpaganda o magpaakit sa sinuman lalo na sa kanya. Bakit ko gagawin iyon? Wala naman akong pakialam sa opinyon nila o sa kung ano ang inaasahan nilang makita sa akin.

Sapat na ang simpleng damit na suot ko. Isang blusa at itim na palda na kulay abo. Ito ang mga damit na nakasanayan kong gamitin noong mga panahong payapa pa ang buhay namin. Hinayaan ko lang na nakalugay ang aking buhok na tila sumasalamin sa kaguluhan ng aking kalooban.

Kung inaasahan nilang darating ako na parang prinsesa na handang magpaalipin at yumuko sa bawat utos, nagkakamali sila nang malaki. Ako pa rin si Keira Amara Lacson at hinding-hindi ko ibababa ang aking dignidad kahit na nasa loob na ako ng kanilang kulungan.

Bago lumabas ng silid, huminto muna ako sa harap ng malaking salamin na nakasabit sa pader. Tinitingnan ko nang maigi ang repleksyon ko. Kitang-kita ang pagod at bigat sa aking mukha, mga bakas ng mga pangyayari nitong nakaraang mga araw na tila naging taon na ang tagal. Ang mga mata ko ay seryoso, matalim at puno ng pagbabantay. Pero sa kabila ng lahat, nakita ko pa rin ang matatag na tindig at ang apoy na hindi pa rin maapula ng anumang pagsubok.

“Huwag kang magpapatalo,” bulong ko sa sarili, parang isang panata na paulit-ulit kong sinasabi upang palakasin ang aking loob. “Nandito ka para lumaban, hindi para magpaamo. Nandito ka para iligtas sila at gagawin mo iyon nang hindi nawawala ang sarili mo.”

Dahan-dahan akong lumabas ng pinto at naglakad sa mahaba at malawak na pasilyo. Tahimik ang paligid na halos nakabibingi ang katahimikan. Tanging ang yabag ko lang ang naririnig kong umaalingawngaw sa makintab na sahig na marmol na tila walang katapusan ang haba. Ang mga pader ay mataas at puti, napapalamutian ng mga lumang larawan at gintong palamuti na nagpapaalala sa mahabang kasaysayan at yaman ng pamilyang Dela Vega.

Pero sa kabila ng ganda at karangyaan, may lamig at bigat na bumabalot sa bawat sulok ng bahay na ito. Ito ay isang pakiramdam na parang ang bawat pader ay may mga tainga at bawat sulok ay may mga matang nakamasid at nagbabantay.

Habang bumababa ako sa malaki at marangyang hagdanan, mas lalo kong napansin ang disenyo ng bahay. Lahat ay mamahalin, luma at puno ng kasaysayan. Ang bawat kasangkapan ay gawa sa pinakamagandang uri ng kahoy at bato, inayos at pinanatili sa loob ng mahabang panahon bilang simbolo ng kapangyarihan at impluwensya ng pamilyang ito. Pero sa kabila ng ganda ng mga kagamitan at sining na nakapaligid, parang walang buhay ang lahat. Walang init, walang tawanan, walang damdamin. Ito ay parang isang museo o libingan, isang lugar kung saan ang lahat ay perpekto at maayos ngunit walang tunay na buhay na umiiral.

Pagdating ko sa ibaba, sinalubong ako ng isang katulong na nakatayo nang tuwid at seryoso, halos hindi gumagalaw na parang isang estatwa. Tinitigan niya ako saglit bago yumuko nang bahagya at itinuro ang daan patungo sa silid-kainan. Ang kanyang mukha ay walang emosyon, walang bakas ng pakikiramay o pagkamausisa, tila sanay na sanay na siyang makakita ng mga bagong mukha na dumarating at umaalis sa bahay na ito.

“Doon po, Binibini,” mahina ngunit malinaw na wika niya bago tumalikod at muling bumalik sa kanyang puwesto sa gilid.

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa itinuro niyang pinto. Nang huminto ako sa pintuan at sumilip sa loob, agad kong naramdaman ang bigat ng tensyon na bumabalot sa buong lugar. Ramdam ko agad ang kakaibang hangin na mabigat, mainit, at puno ng hindi nasasabing poot at kumpetisyon.

Mahaba at malaki ang hapag-kainan, gawa sa makakapal na kahoy na kumikinang dahil sa pulido at pagmamahal na ibinigay dito sa loob ng mahabang panahon. Nasa dulo ng mesa ang upuang nakalaan para kay Xavier, isang upuang mas malaki at mas maganda kaysa sa iba, tila isang trono kung saan siya ay nakaupo bilang hari at pinakamakapangyarihan sa lahat. Nakaupo na siya roon, kalmado at tila walang pakialam habang dahan-dahang humihiwa ng karne sa kanyang plato. Ang kanyang kilos ay mabagal, tumpak at puno ng awtoridad na parang bawat galaw niya ay sapat na upang diktahan ang daloy ng buhay ng mga taong nakapaligid sa kanya.

Pero hindi lang siya ang naroon.

Sa magkabilang gilid ng mahabang mesa ay may mga taong nakapaligid, mga miyembro ng pamilyang Dela Vega. Nakaupo sila nang tuwid, pormal ang pananamit at seryoso ang mga mukha. Nang pumasok ako at tumayo sa pintuan, sabay-sabay silang lumingon at tinitigan ako mula ulo hanggang paanan. Ang mga tingin nila ay halo-halong pagtataka, panghuhusga, pagmamataas, at halong pangungutya. Para akong isang bagay na kakatapos lang ibaba mula sa tindahan at sinusuri nila kung karapat-dapat ba itong maging bahagi ng kanilang koleksyon.

Narito sila. Ang pamilyang kilala sa buong bansa, hindi lang dahil sa kanilang napakalaking yaman at negosyo kundi dahil din sa kanilang reputasyon bilang mga taong matalino, mapagsamantala, at higit sa lahat, malupit din, katulad ng puno ng kanilang angkan na si Xavier.

“Ikaw na pala ‘yan,” bungad ni Xavier. Malamig at walang emosyon ang boses niya habang patuloy na kumakain. Hindi man lang siya tumingin sa akin nang diretso na parang hindi ako mahalaga o wala lang akong halaga kumpara sa pagkain sa kanyang harapan. “Halika rito. Sa tabi ko ang upuan mo.”

Lumakad ako nang dahan-dahan. Pakiramdam ko ay bawat hakbang ko ay binibilang at sinusuri nila nang maigi. Umupo ako sa bakanteng upuan sa kanan niya, ang puwesto ng pinakamalapit sa kanya, at samantalang ito rin ang puwesto ng pinakamalayo sa ligtas na mundong kinalakihan ko. Ramdam ko na ang lahat ng tingin na nakatuon sa akin ay parang mga matatalim na kutsilyo na tumatarak sa aking balat. Alam kong hinahanap nila ang anumang bakas ng kahinaan, takot, o pag-aalinlangan na puwede nilang gamitin laban sa akin.

“Simulan na natin,” utos ni Xavier. Tumingin siya sa mga taong naroon at sa sandaling ‘yon, nagbago ang kanyang ekspresyon, naging mas malaki, mas mapangyari, at mas makapangyarihan. “Kilalanin niyo si Keira Amara Lacson. Ang babaeng pinili kong maging asawa ko. At mula ngayon, bahagi na siya ng pamilyang ito. Ang kanyang salita ay parang salita ko. Ang kanyang kapakanan ay kapakanan ko rin. Huwag niyo itong kalimutan.”

Isang matandang babae ang nasa kabilang dulo ng mesa sa kabilang panig ng trono ni Xavier. Matikas at tuwid ang kanyang tindig, kahit sa kanyang katandaan, matalim at mapanghusga ang kanyang mga mata at nakakunot na ang noo na parang laging galit o hindi kailanman nasisiyahan sa anumang bagay. Suot niya ang kanyang katandaan at posisyon na parang isang korona ng isang reyna na ayaw magpabagsak at ayaw magkaroon ng kahit sinong makakapantay sa kanya. Ito siguro si Lola ni Xavier, si Doña Soledad, ang matriarka ng pamilya, ang babaeng sinasabing nagpalaki at naghubog kay Xavier upang maging ganito kalupit at kasing-makapangyarihan.

“Pinili?” ulit niya nang may matinding diin, puno ng panghahamak at paghamak ang bawat pantig na lumabas sa kanyang bibig. Tinitigan niya ako nang masama, tila nakikita niya ang isang dumi na nakadikit sa kanyang sapatos. “O binili? Kilala ko ang pangalang Lacson. Ang pamilyang halos mawala na sa mapa ng negosyo. Ang pamilyang baon sa utang at halos wala nang maipagbibili. Talaga bang ito ang napili mo, Xavier? Isang babaeng galing sa pamilyang bumabagsak at walang naiwan kundi hiya? Anong halaga at tulong ang maidudulot niya sa atin at sa imperyong itinayo natin sa loob ng mahabang panahon?”

Nanlamig ang buong katawan ko sa sinabi niya. Diretsahan niya akong ininsulto at ibinaba ang dangal ng pamilya namin sa harap ng lahat. Pero sa kabila ng galit at sakit na naramdaman ko, hindi ako umiwas ng tingin. Tiningnan ko siya nang diretso, matapang at walang takot gaya ng pangako ko sa sarili ko. Hindi ako hahayaang diktahan niya ako o sirain ang pagkatao ko sa harap ng iba.

“Bumabagsak man ang pamilya namin noon, Doña,” sagot ko nang mahinahon ngunit matigas at puno ng diin ang bawat salita. “Hindi kami namimili o nagbebenta ng dangal at prinsipyo para lang makamit ang kayamanan. At hindi kami nanlalamang ng kapwa; hindi kami gumagamit ng maruming paraan at hindi kami sumisira ng ibang tao para lang yumaman at lumakas. Ang aming yaman ay galing sa tapat na trabaho at hindi sa paniniil.”

Nagulat si Doña Soledad. Nanlaki ang mga mata niya dahil sa sagot ko. Hindi niya yata inaasahang magsasalita ako at lalong hindi niya inaasahang sasagot ako nang ganoon katapang at diretso sa kanya. Sanay siya na ang lahat ay yumuyuko at sumasang-ayon lang sa bawat salitang binibitawan niya.

Sa gilid, narinig ko ang mahinang tawa ni Xavier. Lihim siyang ngumisi habang humihigop ng alak mula sa kanyang baso. Tila nasisiyahan siya sa nagaganap na tensyon, parang nanonood lang siya ng isang palabas na inayos niya mismo para sa kanyang sariling aliw.

“Matapang,” wika ng isang matandang lalaki na nakaupo sa kaliwang bahagi ng mesa. Nakangisi siya nang mapaglaro at mapang-aso habang tinitingnan niya ako mula ulo hanggang paanan. Ang tingin niya ay puno ng malisya at pagnanasa. Si Don Miguel ang tiyuhin ni Xavier. Kilala siya sa buong angkan bilang isang mapagsamantala at mahilig sa magagandang babae, isang lalaking walang ibang alam kundi magpakasasa at samantalahin ang kapangyarihan niya. “Maganda rin pala at may tindig. Hindi nakakapagtaka kung bakit mo siya napili, pamangkin. Kahit mahirap at walang yaman, may kagandahan naman pala siyang maibibigay bilang kapalit. Isang magandang palamuti para sa iyong tahanan at pangalan.”

Hindi maganda at nakakababa ang kahulugan ng sinabi niya. Parang itinuturing niya akong isang bagay isang hayop o palamuti lamang na binili ni Xavier dahil lang sa ganda ko at wala nang iba pa.

“Ang kagandahan ay panandalian lamang at nawawala kasabay ng paglipas ng panahon, Don Miguel,” sagot ko naman nang walang emosyon at walang takot. Tinitingnan ko siya nang diretso sa kanyang malaswang mga mata. “Pero ang dangal, talino, at mabuting kalooban ay nananatili habang-buhay at hindi nabibili ng anumang halaga. Sana ay ganoon din ang mga bagay na meron kayo dahil sa nakikita ko ngayon, mukhang kulang na kulang kayo niyan.”

Tumahimik ang buong silid. Nagkatinginan silang lahat sa isa’t isa, gulat na gulat at hindi makapaniwala. Walang sinuman sa kanila ang nangahas na sumagot nang ganoon katapang, ganoon kakatwiran at ganoon kakatapang sa kanila noon pa man. Sanay silang lahat na ang mga tao sa paligid nila ay yumuyuko, sumasang-ayon at nagpapakababa lang.

“Ang angas niya,” bulong ng isang babaeng nasa kabilang panig ng mesa, malakas at sapat upang marinig ng lahat. Siya si Margarette, pinsan ni Xavier. Maganda, mayaman, at maayos ang manamit, pero halatang puno ng inggit, pagmamataas, at poot sa kanyang puso. Tinitigan niya ako nang masama, parang isang kaaway na kailangang alisin. “Akala mo naman kung sino at galing ka sa mataas na angkan. Tandaan mo lang mabuti, Keira, kahit anong gawin mo, kahit anong isuot mo, at kahit asawa ka pa ni Xavier, hinding-hindi ka magiging kasing-antas namin. Dugo, lahi, at yaman ang batas dito. At wala ka nito, wala ka nito kahit kailanman.”

Tumingin ako kay Xavier. Sa sandaling iyon, inaasahan kong ipagtatanggol niya ako. Kung tutuusin, ako ang asawa niya. Ako ang dinala niya rito. Ako ang ipinakilala niya bilang bahagi ng pamilya. Pero nanatili lang siyang tahimik. Kumakain lang siya, humihigop ng alak at parang nanonood lang ng palabas na kinasasiyahan niya.

Ito pala ang laro niya. Ito pala ang kanyang paraan. Hinahayaan niya akong insultuhin, saktan, at ipahiya. Gusto niyang makita kung paano ko ito haharapin. Gusto niyang malaman kung hanggang saan ang lakas ng loob ko, kung gaano katibay ang loob ko at kung kailan ako tuluyang bibigay at luluhod sa harap nilang lahat. Gusto niyang makita kung mapapahiya ba ako, iiyak o magmamakaawa.

Kaya naman binalik ko ang tingin ko kay Margarette at hinarap ko siya nang buong tapang at dignidad.

“Ang antas at pagkatao ay hindi nasusukat sa dugo, yaman, o lahi, Margarette,” mariin kong sagot, sapat na malakas upang marinig ng bawat isa sa silid. “Nasusukat ito sa kung paano mo tratuhin ang kapwa mo sa kung paano ka kumilos bilang tao at sa kung anong uri ng puso at kaisipan ang meron ka. At sa nakikita ko at naririnig ko ngayon, mukhang mas mababa pa ang antas niyo kaysa sa akin kahit wala akong yaman na katulad niyo. Ang tunay na karangyaan ay wala sa suot na damit o laki ng bahay kundi sa kalooban ng isang tao.”

Tumayo si Doña Soledad mula sa kanyang upuan. Galit na galit na siya. Pula-pula na ang mukha sa inis at matinding galit na parang sasabog anumang oras. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang nakahawak sa gilid ng mesa.

“Husto na! Tama na ang mga salitang iyan!” sigaw niya nang malakas na umalingawngaw sa buong silid. “Xavier, hindi ko matatanggap ito! Isang babaeng ganyan ang ugali? Isang babaeng sumasagot sa amin nang ganyan? Isang babaeng walang respeto at paggalang sa nakatatanda at sa mayayaman? Hindi siya bagay sa pamilyang ito! Hindi siya bagay sa’yo! Paalisin mo siya! Itapon mo siya kung saan mo man siya kinuha!”

Sa wakas, nagsalita na si Xavier. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kubyertos at inilapag ang mga ito sa mesa nang maingat ngunit may diin. Tinitigan niya ang kanyang lola nang diretso sa mga mata. Nawala na ang ngisi at aliw sa kanyang mukha. Napalitan ito ng isang malamig, matalim, at nakakatakot na ekspresyon ng mukha na nagpapakita kung sino talaga siya kapag inuutos niya ang kanyang kapangyarihan.

“Siya ang asawa ko, Lola,” mababa ngunit nakabibigla ang diin ng boses niya. Ang bawat salita ay parang kulog na tumatama sa silid. “At kung mayroon man dapat umalis, tumahimik o sumunod, ikaw ‘yon. Dahil sa bahay na ito, sa mesa na ito, at sa buong lupang pag-aari natin, ang utos ko ang batas. Ang gusto ko ay nasusunod. At ang sinumang mananakit, manghihamak o magmumura sa kanya, ituturing kong kaaway. At alam niyo naman kung ano ang ginagawa ko sa mga kaaway ko.”

Nanlaki ang mga mata ng lahat. Kahit ako ay nagulat at natigilan. Akala ko ay hahayaan lang niya sila. Akala ko ay bahagi lang ito ng kanyang parusa at laro sa akin. Pero sa sandaling ito ipinakita niya sa lahat kung sino talaga ang may hawak ng kapangyarihan at kung sino ang tunay na namumuno.

“Baka nakakalimutan niyo pa,” dugtong pa ni Xavier habang umiikot ang tingin sa lahat ng naroon. Isa-isa niyang tinitigan ang bawat miyembro ng pamilya at sa bawat tingin niya ay parang may patalim na tumatarak sa kanila. “Na kayo ay narito lang nabubuhay nang marangya at kinikilala dahil hinahayaan ko kayo. Ang yaman niyo, ang kapangyarihan niyo, ang posisyon niyo sa lipunan, ang mga negosyo niyo, nasa kamay ko lahat ‘yan at hawak ko ang lahat ng iyan. Sa isang pitik lang ng daliri ko sa isang simpleng utos ko, mababawi ko rin ang lahat ng ito anumang oras na gusto ko. Mababura ko ang pangalan niyo at ibabalik kayo sa lupa kung saan kayo galing. Huwag niyo akong subukin dahil lang sa napili kong asawa ang babaeng ito.”

Walang nagsalita. Walang gumalaw. Lahat sila ay nakayuko na lang sa takot at paggalang. Alam nilang totoo ang bawat salitang binitawan niya. Alam nilang kayang-kaya niyang gawin ang lahat ng banta niya nang walang pag-aalinlangan at awa. Siya si Xavier Cross Dela Vega, ang lalaking walang awa at walang kinikilalang kamag-anak kapag tungkol na sa kanyang kapangyarihan at kagustuhan.

Tumingin si Xavier sa akin. Bumalik ang mapang-aso at mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi, parang wala lang ang kanyang ginawang banta kanina.

“At Keira, huwag mong akalain na ipinagtatanggol kita dahil may pakialam ako sa’yo o dahil may mabuti akong intensyon,” bulong niya na sapat lang para kaming dalawa ang makarinig. Ang tono niya ay mababa, malamig, at puno ng panlilinlang. “Ginagawa ko lang ito dahil akin ka. At ako lang ang may karapatang saktan ka, diktahan ka, parusahan ka, at wasakin ka. Wala nang iba pa. Huwag mong kakalimutan ‘yan kahit kailan.”

Bumuntong-hininga ako nang malalim. Mas gugustuhin ko pa sanang hindi niya ako ipagtanggol. Mas masakit pala at mas nakakababa ang paraan niya ng pagliligtas. Hindi niya ginawa iyon para sa akin kundi para sa kanyang sarili at sa kanyang pag-aari. Para sa kanya, isa lang akong gamit o bagay na ayaw niyang ginagalaw ng iba.

“Magpatuloy kayo sa pagkain,” utos niya sa lahat, bumalik sa kanyang pormal at awtoritaryang tono. “At mula ngayon, tratuhin niyo siya nang maayos, may respeto at parang isa sa inyo. Kung ayaw ninyong mawala ang lahat ng meron kayo at bumagsak ang lahat ng pinaghirapan niyo.”

Natapos ang hapunan sa ilalim ng mabigat at nakabibinging katahimikan. Walang nagsalita. Walang nangahas na tumingin sa akin ulit. Ang bawat isa ay abala lang sa kanilang sarili, takot na baka may masabi silang mali at mapagbalingan sila ng galit ni Xavier. Nakikita ko sa mga mata nila ang poot, inggit at takot, at alam kong mula ngayon ako na ang magiging sentro ng galit at atensyon nilang lahat.

Nang matapos na ang lahat, tumayo na ang mga kamag-anak niya at isa-isang umalis. Isa-isa silang dumaan sa tabi ko at kahit hindi sila magsalita, ramdam ko ang poot at babala na ipinapahiwatig nila sa pamamagitan ng kanilang mga tingin.

Pero bago umalis si Doña Soledad, lumingon pa siya sa akin nang huling beses. Ang tingin niya ay puno ng banta at galit.

“Hindi pa tapos ito, bata ka,” bulong niya nang mahina na ako lang ang nakarinig. “Hindi ka magtatagal dito. Sisiguraduhin kong aalis ka rin nang luhaan at talunan. Hindi hahayaan ng pamilyang ito na sirain ka niya o baguhin mo ang mga nakasanayan natin.”

Naiwan kaming dalawa lang ni Xavier sa malawak at tahimik na silid-kainan.

Tumayo siya at lumapit sa puwesto ko nang dahan-dahan. Ang bawat hakbang niya ay mabigat at puno ng panganib. Yumuko siya hanggang sa magpantay ang aming mga mukha at hinawakan niya ang aking baba nang mariin at mahigpit, pilit na itinaas ito upang tumingin ako nang diretso sa kanya.

“Nakita mo na?” tanong niya nang malisyoso habang sinusuri ang bawat detalye ng mukha ko. “Iyan ang pamilyang mapapasukan mo. Puno ng ahas, puno ng kasinungalingan, puno ng inggit at puno ng poot. Walang may mabuting intensyon dito. At ikaw, nasa gitna ka na nila ngayon. Walang kakampi. Walang masasandalan. Walang tutulong sa’yo. Tayo lang dalawa. At ako ang pinakamalupit, pinakamasama, at pinakamakapangyarihan sa kanilang lahat.”

Pinagpag ko ang kamay niya mula sa mukha ko at lumayo nang kaunti.

“Hindi ako natatakot sa kanila, Xavier. At lalong hindi ako natatakot sa’yo. Sanay akong lumaban at harapin ang mga pagsubok.”

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na parang kumakalog sa kalooban ko. Hinablot niya ang kamay ko at hinila ako palapit sa kanya nang biglaan hanggang sa dumikit ang aming mga katawan at wala nang puwang sa pagitan namin.

“Talaga ba?” hamon niya. Dumampi ang kanyang mga labi sa aking tainga. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga na nagdulot ng kilabot sa buong katawan ko. “Hindi ka pa nakikita ng lahat at hindi mo pa nalalaman ang lahat ng sekreto natin. Ito lang ang simula, Keira. Hindi lang sila ang kalaban mo. May iba pa. May mga bagay dito na hindi mo pa alam, mga lihim na handa na silang ilibing kasama ng sinumang makatuklas. At higit sa lahat, darating ang panahon na hihilingin mong sana’y namatay ka na lang bago ka pa nakarating dito, sana’y hindi mo na lang ako nakilala, at sana’y namatay ka na lang bago ka pa pumirma sa kontrata.”

Binitawan niya ako bigla at tumalikod, naglakad palayo patungo sa pintuan na parang wala lang nangyari.

“Umakyat ka na sa silid mo. Bukas, maaga ang gising. May marami tayong gagawin at dadaluhan. Kailangang makita ng publiko at ng buong lipunan ang bagong Misis Dela Vega. Kailangang makita nilang masaya tayo, nagmamahalan, at perpekto ang lahat kahit alam nating kasinungalingan ang lahat ng iyon.”

Hakbang-hakbang akong lumakad palayo habang naririnig ko pa ang kanyang mahina at nakakatakot na tawanan.

Nang makarating ako sa hagdanan, lumingon ako saglit. Nakita ko siyang nakatayo pa rin doon sa gitna ng malawak na hapag-kainan, nakatingin sa akin habang hawak ang baso ng alak at nakangisi nang nakakatakot. Ang tingin niya ay parang isang mabangis na hayop na nag-aabang lang ng tamang oras at pagkakataon para sumalakay at lamunin ang kanyang biktima nang buhay.

Pumasok ako sa aking silid at isinarado ko nang maigi ang pinto. Sumandal ako rito at huminga nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili at ayusin ang magulo kong isipan.

Mahirap ito. Mas mahirap pa kaysa sa inaakala ko. Hindi lang si Xavier ang kalaban ko. Buong pamilya niya ang gusto kong makitang bumagsak, masaktan, at mawasak.

Pero habang nakatayo ako doon at pilit na inuunawa ang lahat, may narinig akong malakas at matalim na kalampag mula sa labas ng bintana. Tila may nahulog na bagay o may kumakatok nang mabilis at biglaan.

Lumapit ako dito nang dahan-dahan at may pag-iingat at inusisa ang labas. Madilim at puno ng matataas na puno at halaman ang paligid. Wala akong makita. Walang tao. Walang anino. Walang bakas kung sino ang gumawa niyon.

Pero bago pa man ako umalis mula sa bintana, may nakita akong isang maliit na puting papel na nakadikit sa salamin ng bintana mula sa labas, nakatago sa madilim na bahagi.

Binuksan ko ito nang mabilis at narinig ko ang mga kamay habang binabasa ang nakasulat. Ang sulat ay nakasulat sa magulong sulat-kamay at puno ng mga mantsa na kulay pula na parang dugo.

“Umalis ka na habang maaga pa. Huwag kang magtiwala sa kanya. Huwag kang manatili dito kahit isang araw pa. Siya ang pumatay sa nakaraang babaeng tinawag niyang kanya. Siya ang pumatay sa lahat ng babaeng dumaan sa buhay niya. At ikaw ikaw ang susunod.”

Nabitawan ko ang papel at nahulog ito sa sahig. Nanginginig ang buong katawan ko at nanlamig ang aking mga ugat.

Pumatay?

Tiningnan ko ulit ang labas ng bintana. Madilim pa rin. Walang tao. Walang bakas kung sino ang nag-iwan nito o kung paano ito nakarating doon.

Pero alam ko sa loob ng mansyon na ito, sa likod ng lahat ng karangyaan at kapangyarihan, may lihim na mas madilim pa kaysa sa gabi. May katotohanang mas mabigat pa kaysa sa anumang kasalanan. At si Xavier Cross Dela Vega may itinatago siyang nakaraan at kasalanang mas nakakatakot pa kaysa sa inaakala ko.

At ngayon hindi lang kaligtasan ng pamilya ko ang nakataya. Kundi pati na rin ang sarili kong buhay.

Hindi lang ako nakakulong sa isang kasunduan. Nakakulong ako sa loob ng pugad ng isang halimaw na pumatay na at handang pumatay ulit.

Napalingon ako nang biglang marinig ang mabigat at pamilyar na yabag sa labas ng pinto ko. Papalapit ito. Huminto ito mismo sa tapat ng silid ko.

Napatingin ako sa kandado. Nakasarado ba ito?

Dahan-dahang umusog ang seradura.

Mula sa labas, narinig ko ang malamig at nakakatakot na tinig ni Xavier.

“Alam ko na nasa iyo na ang sulat, Keira. At alam mo na ba na hindi iyon banta lang. Ito ay katotohanan.”

Dahan-dahang bumukas ang pinto kahit nakakandado ito.

Sa liwanag ng ilaw sa pasilyo, nakita ko si Xavier na nakatayo doon, hawak ang isang maliit na susi habang nakangisi nang mas malala pa sa kanina.

“Gusto mo bang malaman kung paano sila namatay?”