FAZER LOGINNanatili kaming nakatigil sa dilim. Ang huling sinabi ni Xavier ay tila humakot sa lahat ng liwanag sa paligid. Nang muling sumilip ang buwan mula sa likod ng makakapal na ulap, wala na siya sa kinatatayuan niya. Ang patalim ay nahulog sa sahig at tumunog nang malakas. Ang tunog na iyon ay tila hudyat na may napakalaking pagbabagong naganap na hindi namin agad maiintindihan.
Agad akong tumakbo patungo sa bintana. Nakita ko ang kanyang anino na mabilis na lumalayo patungo sa gubat. Hind
Ang pagguho ng minahan ay naging hamon pa lamang. Nang makalabas kami, hindi kami nagdiwang. Ang bawat isa ay may dalang bigat sa dibdib. Ang lupa sa paligid ay tahimik ngunit tila naghihintay. Ang mga pamilyang nawala ay hindi namin nakita sa loob. Ibig sabihin ay dinala sila sa ibang lugar bago pa kami dumating. Ang kaaway ay hindi lamang nagtago. Naghahanda sila.Nang makarating kami sa tahanan, agad kaming nagpulong. Ang aking ama ay nagtalaga ng mga bantay sa lahat ng daan papasok sa aming lupain. Si Xylon naman ay nagpunta sa mga kalapit na nayon upang magbigay ng babala at humingi ng tulong. Si Lino ay nanatili sa aming tahanan upang tumulong sa pagbabantay. Ang kanyang presensya ay nagbibigay ng kapanatagan sa iba, ngunit sa aking puso ay may kakaibang pakiramdam. Alam kong tapat siya, ngunit nakikita ko ang pagbabantay niya kay Xavier na tila hinihintay ang pagkakamali nito.Si Xavier ay tahimik sa buong panahon ng pagpupulong. Hindi siya nagbigay ng mungkahi.
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon. Ang sulat na walang pangalan ay nakatago sa aking bulsa, at bawat salita nito ay tila bumubulong sa dilim. “Ang pinakamabigat na pagsubok ay hindi galing sa labas kundi galing sa loob ng pusong akala mo ay iyo na.” Paulit-ulit itong umiikot sa aking isipan. Sinuri ko ang bawat sulok ng aming tahanan at bakuran, ngunit wala akong nakitang kahina-hinalang bakas. Ang lahat ay tila payapa—ngunit ang kapayapaang ito ay pakiramdam ko ay manipis at madaling mabasag. Kinaumagahan, maaga akong gumising upang suriin ang mga gawain sa komunidad. Nakita ko si Xavier na nakaupo sa beranda, nakatitig sa malayo. Ang kanyang mga mata ay may lalim na hindi ko maunawaan. Wala siyang ginagawa, tanging hawak ang isang piraso ng kahoy at dahan-dahang pinapakinis ito gamit ang maliit na kutsilyo. Ang kanyang mga galaw ay mabagal at maingat, ngunit may bakas ng pagkabalisa sa bawat paghahabi ng kanyang hininga. Lumapit ako sa kanya at u
Linggo na ang lumipas mula nang magkaroon kami ng maikling kapayapaan sa tabi ng ilog. Unti-unti ring bumabalik sa dati ang pag-uugali ni Xavier, bagama’t may mga sandaling tahimik siya at tila malayo ang iniisip. Sinisikap kong huwag maging mapagbantay nang labis. Alam kong kailangan niya ng espasyo at panahon upang muling makuha ang kanyang tiwala sa sarili. Gayunpaman, hindi nawawala ang aking pag-aalala tuwing nakikita ko siyang nakatitig sa kawalan na tila may naririnig na tinig na kaming dalawa lamang ang nakakaalam. Si Lino ay nanatiling tapat na kaibigan. Madalas siyang dumalaw upang tumulong sa pag-aayos ng mga nasirang bakuran at pag-aayos ng mga bagong patubig para sa mga magsasaka. Bagama’t malinaw na sa kanya ang aking nararamdaman para kay Xavier, hindi niya ito ipinaparamdam sa amin ng pagkailang. Siya ay naging tulay sa aming komunidad upang muli kaming tanggapin ng mga tao nang walang takot at pagdududa. Gayunpaman, napapansin
Nanatili kaming nakatigil sa dilim. Ang huling sinabi ni Xavier ay tila humakot sa lahat ng liwanag sa paligid. Nang muling sumilip ang buwan mula sa likod ng makakapal na ulap, wala na siya sa kinatatayuan niya. Ang patalim ay nahulog sa sahig at tumunog nang malakas. Ang tunog na iyon ay tila hudyat na may napakalaking pagbabagong naganap na hindi namin agad maiintindihan.Agad akong tumakbo patungo sa bintana. Nakita ko ang kanyang anino na mabilis na lumalayo patungo sa gubat. Hindi siya lumingon. Hindi siya tumigil. Parang may humihila sa kanya palayo sa amin. Parang may ibang lakas na nagtutulak sa kanya na lumisan nang walang paalam.“Xavier!” sigaw ko habang ibinubuka ko ang bintana at akmang tatalon pababa.Agad akong hinawakan ni Xylon sa braso at mariing pinigilan.“Huwag kang pupunta,” sabi niya nang seryoso ngunit puno ng lungkot. “Hindi siya makikinig sa ngayon. Kung susundin mo siya sa ganitong kalagayan, baka
Tila tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng silid. Walang gumalaw. Walang nagsalita. Tanging ang bigat ng huling turo ni Aling Marta ang bumabalot sa amin. Ang kanyang daliri ay nakaturo nang diretso kay Xavier bago ito tuluyang bumagsak at mawalan ng buhay. Ang dugo ay kumalat sa malamig na sahig na bato, tila naghahabol pa sa aming mga paa.Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makahinga nang maayos. Tumingin ako kay Xavier—nakatayo siya nang matigas, namumutla, at hindi makapaniwala sa kanyang nakita. Walang bakas ng takot sa kanyang mukha, kundi matinding pagkalito. Si Xylon naman ay humakbang palapit, matalas ang tingin at sinusuri ang bawat galaw ng kapatid. Ang aking ama, na nakatali pa rin sa gitna ng bilog, ay mariing nakapako ang paningin kay Xavier habang pilit na kumakawala sa mga lubid.“Hindi ito maaaring mangyari,” bulong ko, basag ang boses. “Wala na ang kasunduan. Wala na ang kapangyarihan. Paano nagkaroon ng huling sumpa?”Dahan-dahang lumapit
Nanatili kaming nakatigil sa labas ng kuta, hirap na hirap huminga at hindi makagalaw sa takot. Ang usok ay unti-unting bumabalot sa itaas ng gusali habang ang huling sigaw ng aking ama ay tila naiwan sa hangin. Mayroon pang ikaapat na bahagi. Iyon ang huling salitang binitiwan bago kami tuluyang tumakbo palayo. Ngunit ano iyon? Wala sa amin ang nakabasa o nakarinig ng anuman tungkol dito.Hinawakan ako ni Xavier sa braso at mariing hinila palayo. “Huwag na tayong magtagal dito,” bulong niya. “Darating sila anumang sandali. Kailangan nating lumayo muna bago tayo mag-usap.”Sumunod kami sa kanya, tumatawid sa makakapal na puno at matataas na damo hanggang sa makarating kami sa isang patag na lugar na malayo sa paningin ng kuta. Doon kami huminto, hinihingal at puno ng pag-aalala. Si Xylon ay lumingon pabalik sa direksyon ng gusali, nakakuyom ang kanyang mga kamao at tila handang bumalik agad.“Hindi natin maaaring iwanan doon ang iyo
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makas
Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. It
Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman
Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.Dela Vega Group of Compani







