Chapter 3

TRISHA

KINABUKASAN ay maaga akong nagising. 5:00 a.m. palang kaya sinubukan kong magbihis at mag jogging sa labas para makapag isip-isip. 

Ang tagal ko nang hindi nagagawa iyon. Madalas hindi ako nakakapag-exercise dahil pag gising ko sa umaga ay palagi akong nagpe-prepare ng pagkain ni Alex pero ngayon… nakaramdam ako ng laya, hindi ko kailangang maghanda ng almusal niya. Hindi ko siya kailangang intindihin at magagawa ko lahat ng gusto ko. 

Naamoy ko ang sariwang hangin sa village, ang mga puno na sumasabay sa galaw ng hangin at nakita ko rin ang papasikat na araw. Napakagandang tanawin. 

Ito na ba ang simula ng isang bagong umaga para sa akin? para tahimik kong buuin ulit ang sarili ko? 

Ngunit… hindi ko pa man nae-enjoy ng masyado ang kalayaan ko ay mukhang mapapasubo na naman ako sa isa pang problema. 

Ako ang umuwi, ako ang kusang sumuko sa mga magulang ko kaya wala akong choice kundi pumayag sa arranged marriage. Isang panibagong kasal, isang panibagong asawa. 

Ano na naman kaya ang buhay na naghihintay sa akin? 

Nang makauwi ako mula sa pagjo-jogging ay napansin kong may bisita kami at nandoon sila sa Garden. Mukhang ipinapasyal ni mommy. Hindi ko pa alam kung sino kaya mabilis akong tumungo sa kwarto ko. Nag shower sandali at nagbihis. Naglagay ako ng konting make-up at saka bumaba para mag-almusal ngunit… nadatnan ko doon ang sinasabi nilang naghintay sa kamay ko ng limang taon. 

Napakatagal. Napakahaba ng pasensya. Umasa kahit pa walang kasiguraduhan kung babalik ako. 

Habang pababa ako ng hagdan ay nakikipag-usap sila sa mga magulang ko sa sala.

Mabilis na napako ang tingin niya sa akin. Is he… Tristan Hernandez? 

Maganda ang kanyang pangangatawan, kung titignan ay halos parehas sila ng built ni Alex. Matangkad din siya, may kagwapuhan din itong taglay at hindi malabong hindi ko magustuhan. His eyes are so brown… nakakabighani iyon para sa babaeng katulad ko. 

Konti lang ang alam ko tungkol sa kanya pero ang sabi ni daddy ay kasosyo niya daw sa negosyo ang mga magulang nito. 

Napansin na nila ako habang naglalakad papalapit sa kanila. 

“Oh, Hija, Trisha, gising ka na pala. Siya nga pala si Mr. and Mrs. Hernandez at heto naman ang anak nilang si Tristan.” pakilala ni mommy sa kanila. 

“Aba, napakagandang bata ng anak mo, Mr. Rivera, ngayon ay naiintindihan ko na si Tristan.” sabi ni Mr. Hernandez. 

Ibinigay ko ang pinakamatamis kong ngiti sa kanila, marahang hinawakan ni Tristan ang kamay ko at hinalikan iyon. 

“Nice to meet you, Ms. Trisha..” sabi ni Tristan, puno ng paggalang. 

Malayong-malayo kay Alex. 

Ngunit sabagay… ibang klase rin naman ang unang pagkikita namin ni Alex. 

*Flashback* 

I was on my 3rd year as a college student ngunit nagkasakit ako at na-confine sa ospital. 

At dahil ayoko sa ospital ay sinubukan kong tumakas. Naka-hospital gown pa ako non. Ang gusto ko lang ay makalabas sa lugar na iyon at desperado na ako kaya kinatok ko kaagad ang unang kotseng nakita ko at hinablot ang p***o nito, nagulat pa ako dahil bukas iyon kaya naman nagpasiya akong pumasok na kaagad.

“Manong, sa Rivera Estate po!” sabi ko sa kanya. 

Naka baseball cap siya, naka business suit at naka-shades… parang movie star na pupunta sa isang Gala or banquet. 

“Hoy, Miss! anong ‘manong’ do I look like an old man to you?” inis na tanong nito at saka hinubad ang baseball cap. 

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Hindi ko akalaing makakadaupang-palad ko siya sa ganitong sitwasyon. 

He was Alex Guevarra. Team Captain ng Basketball team sa school namin. Sikat na sikat siya sa mga babae. Matalino rin siya at palaging Valedictorian. 

“Alex Guevarra?” 

“Kilala mo ako?” 

“Same school tayo! ako nga pala si Trisha Rivera.” inilahad ko ang kamay ko ngunit hindi siya gumalaw. 

“Sorry, Miss, busy ako at wala akong time makipagkilala ngayon. Uhm, mawalang galang na pwede bang bumaba ka na? nagmamadali kasi ako eh…” sabi niya na halos gumagawa na ng excuses para lang itaboy ako ngunit… nakita niyang naka hospital gown ako at maputla. Sinapo niya ang noo ko, nilalagnat pa naman ako at nagulat siya, siguro ay naramdaman niya rin na masama talaga ang pakiramdam ko. 

“Okay ka lang ba?” sinserong tanong niya. 

“Pwede mo ba akong… iuwi sa amin?” 

“It depends where your home is…” 

“Please, hinahanap ako ng mga magulang ko at ayoko na sa ospital na ito.” pagmamakaawa ko sa kanya ngunit habang nag-uusap kami ay dumungaw na sa bintana ng kotse ni Alex si daddy at nakita niya ako. 

“Trisha! bumaba ka dyan!” singhal ni daddy na galit na galit. 

“Dad, ayoko po! gusto ko na pong umuwi!” pagrereklamo ko ngunit binuksan ni daddy ang p***o ng backseat kung saan nandoon ako at hinihigit ako sa braso.

“Sir, pasensya na po ah, hindi po sinasadya ng anak ko…” sabi pa ni daddy na paulit-ulit na humihingi kay Alex ng paumanhin. 

“Wala po iyon, ayos lang po, pakibantayan na lang po ang anak ninyo mukhang takot po kasi siya sa Ospital at gusto niya na pong umuwi at saka… pwede po bang dahan-dahan po kayo sa paghablot sa kanya? nilalagnat po kasi siya, kailangan niyang makainom kaagad ng gamot.” paalala ni Alex. 

Hindi ko inaasahan na magiging ganoon siya ka-maaalalahanin para sa isang katulad ko na ngayon niya lang nakilala. 

Wala akong nagawa kundi sumama kay daddy at bumalik kami sa loob ng private room ko sa ospital. 

Kalaunan, nang gumaling ako ay nagkrus ulit ang landas namin ni Alex sa Campus at hiningi niya ang number ko at doon na nagsimula ang lahat. 

Naging tunay at wagas ang pagmamahalan namin to the point na sumali pa ako sa cheerleading squad para lang suportahan siya sa basketball career niya. 

Pero… hindi ko akalaing sa ganito lang kami mauuwi at ngayon ay kailangan kong magpakasal sa iba para lang makalimutan siya. 

“Napagdesisyunan kasi nila na bumisita nalang ngayong araw kesa magdinner tayo mamayang gabi. Mukhang excited na excited si Tristan nang malaman niyang umuwi ka, Anak…” sabi ni mommy. 

Ngunit… si Tristan ay wala man lang reaksyon, nakatingin lang sa akin. Hindi mawari ang kanyang ekspresyon. 

Masyadong seryoso, hindi mo alam kung galit ba dahil sa ginawa ko na sumama ako sa lalaking mahal ko noon o awa dahil itinapon na ako ng lalaking iyon ngayon at nag-iisa na lang? 

Pwede ring pagkadismaya dahil imbis na piliin siya noon ay umalis ako. 

Mukhang nagkakasundo silang lahat ngayon at ako lang ang tanging may problema.