CHAPTER 5

NAHINTO si Ren sa paglalagay ng plato at kubyertos nang bumungad sa kaniya si Kiarah. Nagpupunas pa ito ng basang buhok habang bakas sa mukha ang pagkailang. Suot na nito ang oversized t-shirt niya kaya nagmistulang duster iyon para sa babae. Slim kasi ang katawan ng dalaga ngunit matangkad naman ito.

Sa tingin niya ay nasa 5'6 hanggang 5'7 ang taas nito. Umabot sa kalahati ng hita nito ang t-shirt kaya naman lumantad ang hita nitong makinis at maganda ang hubog, kahit morena lamang ito.

Noon lang rin niya napansin na bakat ang malulusog na dibdib at nipples ni Kiarah sa manipis na t-shirt na suot nito.

'Shit! Wala nga pala siyang bra!' mariing usal niya sa isipan saka lihim na napalunok.

Agad rin niyang naramdaman ang pagkabuhay ng natutulog niyang alaga sa loob ng kanyang brief.nKaya bago pa siya mawalan ng wisyo ay kinontrol na niya ang nararamdaman at lihim na sinaway ang sarili.

'Easy ka lang, Polaris. Alam kong diet ka ngayong araw pero please, 'wag ngayon, okay? Calm down, matulog ka ulit,' aniya na ang tinutukoy ay ang pagkalalaki niya.

Binalingan niya ang dalaga at pilit inalis ang init na nararamdaman sa katawan. "Maupo ka na. Let's eat. Gusto ko na ring matulog kahit sandali. May pasok pa kasi ako mamaya," pormal niyang anyaya kay Kiarah.

Nauna nang naupo ai Ren at nagsandok ng kanin sa sariling plato. Pero sa sulok ng mga makasalanan niyang mga mata ay nakita niyang atubiling dumulog ang babae sa hapag, kaya naman inihinto niya ang sana'y pagsubo at hinarap ang dalaga.

Iniwas niya ang mga mata na mapatingin sa dibdib nito at itinuon lamang ang mga iyon sa maamong mukha nito. "Hey! Manonood ka lang ba d'yan? Ang sabi ko, maupo ka na at kumain. Gusto ko na rin kasing magpahinga, okay?"

Napayuko naman ang dalaga at tila batang mabilis na naupo sa silyang katapat niya. Inilapag nito ang tuwalyang hawak sa kandungan at nagsimulang dumampot ng kutsara. Nagsandok ito ng kanin at kaunting ulam saka nagsimulang kumain nang walang kibo.

"Anyway, saan ka nakatira at ilang taon ka na? Ang balak ko kasi ay ihatid ka sa inyo after mong magbigay ng statement," kaswal na tanong ni Ren kay Kiarah.

Nag-angat ng tingin si Kiarah at nahihiyang tumingin sa lalaki. "Twenty-one years old na po ako, Sir, at sa Leyte po ako nakatira."

Tumango-tango si Ren sa narinig. 'She's already twenty-one but she looks innocent. I wonder kung may naging boyfriend na siya...'

Ganoon talaga siguro kapag laking probinsya ang mga babae. Karamihan ay old-fashioned at parang walang kamuwang-muwang sa mundo. Hindi gaya ng mga kababaihang lumaki sa Maynila. Pawang mga liberated at sa murang edad ay hindi na birhen.

At siyempre, alam na alam niya iyon. Ganoon naman kasi ang mga babaeng nakaka-sex niya. Well, he doesn't care if they're no longer virgins. What is important is that they are able to provide his sexual needs.

"Twenty-one ka na pala, so stop saying 'po'. Twenty-six pa lang naman ako kaya you can call me whatever you want. You can call me Ren, Ren Gwapo, o Sir Ren. Kahit ano d'yan basta 'wag mo nang lagyan ng 'po'. Sa gwapo kong 'to pinapatanda mo ako eh."

"Naiintindihan ko, S-Sir Ren," nahihiyang sagot ng dalaga.

Ipinagpatuloy nila ang pagkain nang tahimik na tila may kaniya-kaniyang iniisip. Katulad na lamang ni Kiarah. Abala ang isipan niya kung paano siya uuwi sa kanila na bigo at walang dalang kahit isang pera. Nangako pa naman siya sa kanyang Nanay na magpapadala siya ng pera at mag-iipon para matubos ang lupang sakahan nila. Pero heto siya, uuwing kahihiyan ang dala sa ina at mga kapatid.

Samantalang si Ren naman ay abala ang isip sa lihim na pagsasaway sa nagwawala niyang alaga dahil sa kaakit-akit na tanawin na kanina pa tumutukso sa kaniya. Kaya muli, naghanap siya ng paraan para i-distract ang sarili. Kailangan niya iyon dahil mahirap pigilan ang nararamdaman niya nang mga sandaling iyon.

"Before I forget, may pasok ako bukas. Meaning, ikaw lang mag-isa rito. Kung mamalasin, baka sa susunod na araw na ako makakauwi. Kailangan ko kasing asikasuhin ang club na pinanggalingan mo. Alam kong marami pang kagaya mo ang naroon at sapilitang pinagtatrabaho. I need to rescue them," mahabang paliwanag niya na mukhang naintindihan naman nito kaagad.

"Matanong ko lang, paano ka napasok sa club na 'yon? Tinakot ka bang sumama? Alam ba ng mga magulang mo na ganoon ang trabahong papasukin mo?"

Sa mga sinabi ng lalaki ay muling nakaramdam ng matinding lungkot si Kiarah. Ang pamilya kasi ang kaniyang inspirasyon kung bakit siya sumama sa mga iyon upang lumuwas ng Maynila. Subalit magsisi man siya ay huli na. Dahil ito na siya ngayon, nabigo man na mabigyan ng maalwang buhay ang pamilya, ay ligtas naman siya sa tiyak na kapahamakan.

Uminom muna ng tubig si Kiarah bago nagsalita. "May grupo kasi ng mga taga-Maynila ang nagpunta sa bayan at ang sabi'y naghahanap daw sila ng mga babaeng serbidora. At dahil nga kulang ang perang kinikita ko para matulungan si Nanay sa pang-araw-araw na gastusin, nagpasya akong sumama. Ulila na kasi ako sa ama at apat kaming magkakapatid. Dahil ako ang panganay, inobliga ko ang sarili na magtrabaho at tulungan ang mga kapatid ko. Bukod pa roon, nakasanla rin ang lupang sakahan namin dahil nagkasakit ang bunso kong kapatid ng pulmonya," mahaba at tuloy-tuloy na salaysay ni Kiarah sa lalaki.

Muli niyang dinampot ang basong may lamang tubig saka uminom. Ramdam kasi niya ang panunuyo ng lalamunan dahil sa mahabang pagsasalita. Nang maginhawahan ay nagpasya siyang muling ituloy ang pagsasalita, ngunit nakaramdam siya ng pagkailang nang mapansing matamang nakatitig sa kaniya ang lalaki habang magkakrus ang mga braso sa dibdib. Seryoso ang anyo nito at bahagya pang nakakunot-noo.

'Galit ba si Sir Ren? Bakit kaya? Nagdududa ba siya sa mga sinabi ko? Naku po! Huwag naman sana...'

"S-Sir Ren, bakit po kayo ganyan makatingin? May problema ba?" lakas-loob na tanong ni Kiarah rito.

Umiling naman ito sa kaniya. "Nothing. Ituloy mo ang kuwento mo."

Tumikhim pa muna si Kiarah bago nagpatuloy. "Pagdating ko rito sa Maynila, nalaman kong pagbebenta pala ng katawan ang totoo kong trabaho. Nagtangka akong tumakas pero nahuli nila ako at ibinartolina nang tatlong araw. Ikinulong nila ako at hindi pinakain, kahit man lang tubig ay wala. Ang akala ko, doon na ako malalagutan ngunit kinaya ko. Pagkalabas ko sa kulungan ay nilagnat ako nang halos dalawang linggo. Kaya naman sabi ni Mr. Wong ay kailangan pang maging malusog daw ako at maganda bago ipakita sa mga parokyano. At iyong kanina ang unang paglabas ko..."

Matamang pinagmamasdan ni Ren ang babae mula nang magsimula itong magkuwento hanggang sa matapos. At hindi niya maiwasang maantig at makaramdam ng awa para rito. Ramdam niya na totoo ang lahat ng sinabi nito. Dahil habang nagsasalita ito ay diretso niya itong pinakatitigan sa mga mata.

Pawang kainosentehan lamang ang nababasa niya roon. Isang bagay na hindi makikita sa isang taong nagsisinungaling. Kung kaya naman, muli siyang nakabuo ng pasya.

"I have a proposal, Kiarah. Live and work for me. Bukod doon, tutulungan ko ang pamilya mo," diretsa niyang tugon kay Kiarah na ikinagulat nang husto nito.

"Sir?"

"Pagkatapos mong maging testigo sa club na iyon, bibigyan kita ng trabaho kung gusto mong kumita," pagpapaliwanag pa ni Ren. "Pag-isipan mo."