CHAPTER 2

Parang tumigil ang tibok ng puso ko nang makita ko ulit si Mariel, nakatitig diretso sa akin na parang handang ilantad ako, ipahiya ako. Pero buti na lang, agad siyang tinawag para sa final preparations kaya umalis siya. Malapit na magsimula ang seremonya.

“Avelino Winery? Saan mo naman kinuha yun?” tanong ko.

Itinuro ng lalaking kaharap ko ang isang waiter na may dalang mga inumin. Bigla niyang kinuha ang isang bote at ipinakita ang label sa akin. Avelino.

“From what will be our best friend tonight,” sabi niya habang nagbuhos ng dalawang baso. “I think you need this, to start.”

“Smart choice, gumamit ng brand na kilala. Pero may alam ka ba talaga sa wine?”

“Alam ko na ang wine is just like people,” sagot niya na may pilyong ngiti, lumapit pa lalo kaya ramdam ko ang init ng katawan niya. “The best ones are enjoyed slowly… first, you smell the aroma…” bumaba saglit ang tingin niya sa lips ko “then you take just a little taste, let the flavor spread…” bumaba ang boses niya sa isang bulong, “and only then, you savor each sip, feeling how it warms your body… until the very last moment.”

“Obviously, wala kang alam sa wine,” sagot ko, pilit pinapanatili ang composure ko. “Pero dapat kong aminin, magaling ka sa salita.”

Akala ko worst case scenario na ang makita ang kasal, pero mali ako. Habang nakaupo, hawak nang mahigpit ang kamay ni Damian, pinipilit kong gawing blanko ang mukha ko habang si Mariel at Dexter ay nagpapalitan ng vows. Sa bawat “you’re the love of my life,” gusto kong sumigaw ng “Traitors!”

Parang sampal ang bawat salita. At kung pipikit ako kahit sandali, kaya kong marinig ulit ang mismong araw na sinabi rin sa akin ni Dexter ang parehong mga salita.

Napakadiin ng hawak ko kay Damian kaya sumakit ang daliri ko.

“If you keep holding like that, mawawalan na ako ng circulation, baby,” bulong niya.

“Sorry. Nagme-meltdown lang ako sa loob.”

“I can tell. Gusto mo ba mag-fake faint ako para mahinto yung ceremony?”

“Hindi. I mean… maybe. Kung sakali, ibuhos mo na lang yung wine sa wedding dress niya.”

Tumawa siya, at hindi ko alam kung joke lang ba o seryoso siya.

Pagkatapos ng seremonya, nagsimula ang party. Ang daming ilaw, eleganteng pagkain, at champagne sa mga crystal glasses.

Doon ako nakita ni Mariel: hawak ang pangalawa kong baso, parang yun na lang ang dahilan para makasurvive ako.

“Helga! I’m so happy you came,” sabi niya na sobrang tamis ng boses. “It means so much to me na we could move past everything.”

Move past? Para bang ako ang may mali kasi hindi ko makalimutan.

Lumapit si Dexter, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.

“You look different, Helga.”

Parang gusto niyang sabihin na hindi ako dapat ganito. Maganda. Buo. Hindi wasak.

“Thanks.”

Napansin ni Mariel si Damian. Dumulas ang tingin niya sa katawan nito na parang tinitingnan kung worth it ba. “What a surprise. May kasama ka agad?”

Bago pa ako makasagot, tumawa si Damian.

“Fiancé,” correction niya, sabay slide ng kamay niya sa bewang ko, casual pero possessive. Tumingin siya kay Mariel na parang hinahamon ito. “Funny you’d say that, Miss. Seems like you’re the one stuck in the past.”

Hindi nawala ang ngiti ni Mariel, pero nakita ko ang mga mata niyang kumitid at ang baso niya ay muntik na niyang mabasag sa higpit ng hawak. Kahit pilit niyang itinatago, halata na triggered siya. Ako naman, halos mapangiti nang todo.

“So, engaged talaga kayo?” tanong ni Mariel, nakapamewang. “Interesting… I never saw a single thing about you two anywhere.”

“We’re private,” sagot ni Damian.

Lumapit sina Nala at mga dati kong kaklase.

“So this is the famous heir-fiancé?” nakangising tanong niya.

“Damian Caius Avelino,” pagpapakilala niya.

“Avelino?” Tumaas ang kilay ni Mariel. “Never heard of any Avelino bachelors here in this town.”

“That doesn’t surprise me,” sagot ni Damian na may polite pero may halong insulto na ngiti. “After all, I’m not single, right?”

Nag-step in naman si Dexter.

“Avelino… as in Avelino Winery? Yung world-renowned winery?”

Kinilabutan ako. Obvious na tinetest ang kasama ko. Eh gigolo lang naman siya. Ano kayang alam niya sa wine?

“Yes, that one,” sagot ni Damian, cool na cool. “But I focus more on the family’s international investments. Rarely ako sa winery.”

Nanlaki ang mata ni Mariel.

“I work with a lot of premium wine brands and never saw you in any event.”

“I spend most of my time in London. By the way, Dexter, how’s that South project? Narinig ko may environmental issues kayo.”

Namutla si Dexter.

“How do you know that?”

Nagkibit-balikat si Damian.

“I have my sources.”

Nakatulala lang ako, at kinailangan niyang pisilin ang kamay ko para iangat ko ang ulo ko. Kailan siya nagkaroon ng time mag-research kay Dexter?

Pumagitna si Mariel, halatang naiinis. “This engagement must be very new.” Tumingin siya sa akin na may halong awa. “Honestly, I didn’t think you could… move on so fast.”

Parang sinabi niyang charity case lang ako.

“Don’t underestimate Helga,” sagot ni Damian. “She’s way more amazing than you’ll ever realize.”

Ngumiti si Mariel, pero pilit. “Of course. I’m happy for you, dear. I was worried you… wouldn’t recover. But you two… you look so different.” Dumiretso ang tingin niya kay Damian. “Like you’re from different worlds.”

“Or maybe,” ngiti ni Damian, hinila ako palapit, “you just never saw her true worth.”

Naramdaman kong kumirot ang lalamunan ko, parang iiyak na ako habang naaalala ko yung sinabi ni Mariel noon na wala akong halaga. Siguradong hindi niya in-expect na magiging “worth it” ako para sa isang kagaya ni Damian, isang rich and handsome man. Kahit pa fake lang, hindi niya malalaman iyon.

“Do you want to dance?” tanong ni Damian, tingin niya nakatutok sa mga mata ko, parang alam niya na kailangan kong mailigtas.

“Yes,” sagot ko.

Inalalayan niya ako papunta sa dance floor, ang kamay niya nakalapat sa bewang ko.

Mula sa malayo, nakita kong pinagmamasdan kami ni Mariel, galit na galit, bulong ng bulong kay Dexter.

“Don’t let them shake you,” bulong ni Damian. “You’re amazing, Helga.”

Napatawa ako, pero mapait.

“I’m just a bridal dress saleswoman. And Mariel… she’s one of the top PRs in the country, living the life I always dreamed of. Travels, celebs… Dexter…”

Tumingin siya diretso sa mga mata ko, walang kahit anong awa.

“If your dream life was being a snake married to a cheating idiot, then you seriously need new dreams.”

Napakurap ako, gulat sa blunt honesty niya. At kahit ayaw ko, napangiti ako.

“You’re insufferable.”

“But hot.” Nag-wink siya sa akin.

Napailing ako habang natatawa.

“Your eyes are sparkling,” sabi niya, malambot ang boses. “But not with happiness… it’s anger.”

“I don’t know what you’re talking about.”

“That tough girl act is eating you up inside,” bulong niya. “You didn’t deserve any of this.”

Parang tinamaan ako ng emosyon, halos di ko mapigilan ang luhang gustong lumabas. Paano siya nakakaintindi nang ganito?

“I don’t want to stay here anymore,” bulong ko.

“I booked a suite in this hotel. If you want to make your investment worth it… we can ditch this boring party and have some real fun.”

“I want to,” sagot ko, walang pag-aalinlangan.